ตอนที่ฉันทำ เหมือนมีคนอื่นอยู่บนเตียงผ่าตัดพร้อมกันด้วยหรือเปล่า เพราะหมอออกจากที่ซ้ำๆ หลายครั้ง และรู้สึกว่าเขาไม่มีสมาธิ พยาบาลก็ยังคุยกันเองเรื่องห้ามเลือดได้ดีหรือไม่ได้ดีอะไรแบบนั้น ผลลัพธ์แน่นอนว่าตาสองข้างไม่เท่ากัน และรูปทรงหัวตา ทั้งที่ไม่ได้ทำเปิดหัวตา กลับเปลี่ยนเป็นตาทรงตะขอเหมือนเปิดหัวตาพลาด ฉันมองตาคนอื่นไม่ได้เลย และอยากหลีกเลี่ยงการเจอคนรู้จักด้วย กำลังพยายามหาที่ผ่าตัดแก้ตาอยู่ ถ้าแค่รู้สึกว่าพัง ก็คงพยายามจัดการในแง่ความพอใจส่วนตัวได้ แต่ตาฉันมันเสียหายไปแล้วจริงๆ เลยถูกโรงพยาบาลอื่นปฏิเสธการผ่าตัดแก้อย่างต่อเนื่อง หลังผ่าตัด ความคิดสุดโต่งและลบๆ ที่เกิดขึ้นไม่หยุด พ่อแม่ไม่มีทางอ่านไม่ออกอยู่แล้ว และเมื่อฉันเปิดใจเล่าอย่างตรงไปตรงมา ฉันรู้สึกว่า มีเพียงพ่อแม่เท่านั้นที่จะยังอยู่ข้างๆ แม้ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก นี่คือสิ่งมีค่าเพียงอย่างเดียวที่ได้มาหลังผ่าตัด ดังนั้นฉันยิ่งคิดว่าตัวเองต้องไม่พังลงไป
ถ้าวันนั้นไม่ได้ดู YouTube ก็คงดี