ความทรงจำค่อนข้างเลือน ๆ แต่คิดว่าน่าจะเป็นโคเจลประมาณ 240 ค่ะ ความรู้สึกที่เบากว่าน้ำเกลือนั้นดี แต่สัมผัสไม่ได้พึงพอใจขนาดนั้น (ถ้านั่งแล้วจับก็พอใจ แต่พอนอนแล้วมันแผ่ออก เลยไม่ค่อยดีเท่าไร) ถ้าไม่นับเรื่องสัมผัส ก็พอจะบอกได้ว่าทำให้มีความมั่นใจในฐานะผู้หญิงขึ้นบ้าง... ประมาณนั้นค่ะ แต่การที่ไม่สามารถตรวจมะเร็งเต้านมได้ตามใจเหมือนคนอื่น ๆ ทำให้รู้สึกกังวลอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าทำไม แต่จนถึงตอนนี้บางครั้งก็ยังมีอาการเจ็บแปลบ ๆ เฉพาะข้างซ้าย เวลานั้นก็จะกังวลมากจริง ๆ.. ฉันใช้ชีวิตโดยกลบมันไว้และบอกตัวเองว่า คงไม่มีอะไรหรอก.. แต่ใจก็ไม่สบายเลย.. ดูเหมือนว่าถ้าได้อย่างหนึ่ง ก็ต้องยอมเสียอีกอย่างหนึ่งไป...
ถูกใจ 0