เรื่องศัลยกรรมตาพังของฉัน

สวัสดีค่ะ จากนี้จะเล่าเรื่องศัลยกรรมตาพังของฉันนะคะㅎㅎ ฉันผ่าตัดครั้งแรกตอนอายุ 19..ก่อนเรียนจบㅠㅠㅠ ปัญหาก็คือตรงนั้นแหละ..ㅠ ตอนเด็กๆ คิดว่าถ้าทำแล้วจะสวยขึ้นแน่นอน เลยไม่ได้หาข้อมูลให้ดี เดินตามเพื่อนไปโรงพยาบาลที่เพื่อนทำ แล้วบอกทันทีว่าขอทำเป็นไลน์ด้านนอกแบบนี้ค่ะ แล้วก็ทำเลย ฉันมีตาสองชั้นชัดๆ ข้างหนึ่ง อีกข้างต้องติดเทปตาสองชั้น มันไม่เท่ากัน;; แม้แต่ตอนขึ้นเตียงผ่าตัด ฉันก็ย้ำว่าต้องการเส้นหนา ขอให้ทำหนาๆ และบอกว่าขอเป็นไลน์ด้านนอกแบบไม่เห็นแผลชัดนะคะㅜฝากด้วยนะคะ แต่... ผอ.คลินิกยิ้มแบบทำให้ไม่สบายใจแล้วพูดว่า เดี๋ยวทำให้บางๆ นะครับ~~^^^ เขาพูดแบบนั้น.. ล้อเล่นเหรอ? ฉันคิดว่าคงพูดเล่นแหละ ตอนปรึกษาก่อนผ่าตัด เขาบอกชัดเจนว่าจะทำเป็นไลน์ด้านนอกหนาๆ ให้..? พอขึ้นเตียงผ่าตัดปุ๊บ อยู่ๆ ก็บอกว่าเดี๋ยวทำให้บางๆ สวยๆ นะครับ(?) เขาบอกว่าตาไม่เท่ากัน จะเปิดหัวตาข้างหนึ่งให้กว้างกว่านะครับ~~ㅎㅎ ฉันก็เริ่มไม่สบายใจ.. เพราะไม่สบายใจมาก พอผ่าตัดเสร็จปุ๊บก็ส่องด้วยโทรศัพท์ แล้วอึดอัดเลยไปห้องน้ำส่องกระจก นี่อะไร...??? ใครดูก็รู้ว่าเป็นไลน์ด้านใน...;;;; ฉันเลยบอกพี่พยาบาลว่า ฉันขอให้ทำไลน์ด้านนอกนะคะ...ㅠㅠ พอถามว่าทำไมเป็นไลน์ด้านใน เขาก็บอกว่าเป็นเพราะบวม..... ฉันทั้งกังวลและงงมาก.. ไม่ใช่นะ ขอโทษค่ะ แต่นี่พูดตรงๆ ใครดูก็เห็นว่ามันเข้าไปด้านใน... ฉันบอกว่ามันเหมือนไลน์ด้านใน ช่วยเช็กกับผอ.คลินิกให้หน่อยค่ะ..ㅠㅠㅠㅠ แล้วจู่ๆ คำพูดก็เปลี่ยน..;; เขาบอกว่าผอ.คลินิกคิดว่าตาของฉันน่าจะเหมาะกับไลน์ด้านในมากกว่า และจากมุมมองผู้เชี่ยวชาญ เพราะตาฉันไม่เท่ากัน ไลน์นั้นเลยไม่เข้ากับฉัน ถ้าอย่างนั้นไม่ใช่เรื่องที่ควรบอกก่อนปรึกษาเหรอคะ?... ฉันอึ้งมากจริงๆ ฉันงงมากเลยถามว่า แล้วทำไมก่อนปรึกษาถึงบอกว่าจะทำให้แบบนั้นคะ เขาบอกว่าก่อนผ่าตัดไม่รู้ว่าตาจะไม่เท่ากันขนาดนี้ แต่เพราะตาไม่เท่ากันเลยเป็นแบบนั้น.. พูดง่ายมาก..ฉันกลั้นไว้เพราะถ้าร้องไห้ตาจะยิ่งบวม แล้วบอกว่า ทำไม่เหมือนที่ปรึกษากันไว้ ถ้าฉันไม่ชอบ จะผ่าตัดแก้ให้ฟรีใช่ไหมคะ? เขาบอกว่าตอนนี้ยังผ่าตัดไม่ได้เพราะบวม ให้กลับมาอีกทีใน 6-7 เดือน ฉันเลยไปหลังผ่านไป 6 เดือน แต่ผอ.คลินิกยุ่ง ให้รอหน่อย...ที่นั่น ไม่รู้ว่ารอกี่ชั่วโมง.. แน่นอนว่าเขาคงยุ่ง แต่ฉันรอนานมากจริงๆ พอได้เจอ เขาก็พูดแค่ว่ายังมีบวมอยู่ ให้มาทีหลัง พอไปเดือนที่ 8 ก็บอกว่าต้องรอต่ออีก... ความผิดหวังและความสิ้นหวังนั้น ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้เลย... ความรู้สึกนั้นฉันไม่อยากรู้สึกอีกจริงๆ หลังจากนั้นฉันก็ยังไปเรื่อยๆ และเพราะเรื่องค่าใช้จ่ายไม่ใช่ความผิดของฉัน จะทำให้ใช่ไหมคะ? ฉันถามไปแค่ครั้งเดียว แต่ทันทีที่เขาพูดว่า ผ่าตัดไปแล้วจะให้ทำยังไง ค่าแก้ก็ต้องมีนิดหน่อย ฉันไม่ได้โกรธ แต่รู้สึกเสียใจและน้อยใจมาก น้ำตาเม็ดใหญ่ๆ ไหลออกมา.. จริงๆ ตาฉันก็ไม่ใช่ว่าไม่มีตาสองชั้นเลย พอบวมยุบหมด ที่ไลน์เดิมที่มีอยู่ ก็เหลือแต่แผลเป็นเข้มๆ,, เปิดหัวตาก็เหมือนกัน ไม่ทำยังดีกว่า หัวตาถูกเปิดลงไปด้านล่าง ทำให้หน้าดูดุมาก แถมยังไม่เท่ากัน ข้างหนึ่งถูกคว้านลงไปด้านล่างเต็มๆ อีกข้างก็มีพังผืดแผลเป็น..เฮ้อ ก่อนผ่าตัด ตาอาจจะเล็กนิดหน่อยถ้าไม่แต่งหน้า แต่หน้าก็ไม่ได้ดูดุขนาดนี้ และถ้าแต่งหน้าก็เคยมีคนบอกว่าสวย แต่ตอนนี้รู้สึกว่าไม่เจอหน้าตัวเองอีกแล้ว ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากส่องกระจก เอาแต่ร้องไห้ ฉันหมกมุ่นกับตามากแค่ไหนกันนะ,,, คนเราป่วยได้จริงๆ ฉันเป็นทั้งกลัวการเข้าสังคมและซึมเศร้า ไม่มีความมั่นใจ คิดทุกอย่างในแง่ลบ เหมือนถูกความคิดไม่ดีครอบงำ.. ฉันคิดด้วยว่าทำไมถึงขอร้องพ่อแม่แบบนั้นแล้วทำให้หน้าตัวเองพัง.. ฉันเคยบอกแม่ว่าเห็นหน้าตัวเองแล้วอยากตาย ไม่อยากทำอะไรเลย อยากผ่าตัดแก้ ตอนนั้นแม่ของฉันคงเสียใจแค่ไหน พอมาคิดตอนนี้ก็เสียใจมาก และเป็นช่วงวันที่ฉันเด็กและไม่รู้เรื่องจริงๆ... ดังนั้นตอนนี้ผ่านไปตั้ง 6 ปีแล้ว แต่ก็ได้แค่คิด ยังไม่กล้าทำ เพราะกลัวมาก กลัวจะพังอีกㅠ ตอนเด็กๆ ปัญหาคือเรื่องเงิน คิดว่าถ้ามีเงินเมื่อไหร่จะรีบทำทันที แต่พอหาเงินได้และมีเงินจริงๆ เรื่องตอนนั้นก็กลับมานึกถึง คงกลายเป็นบาดแผลในใจไปแล้ว ตอนนี้ฉันยอมรับทุกอย่าง และคอยบอกใจที่ป่วยของตัวเองซ้ำๆ ด้วยความคิดว่าให้รักใบหน้าของตัวเอง ให้ดูแลตัวเอง และรักตัวเอง ถ้าฉันไม่รักตัวเองจริงๆ ก็คงไม่มีใคร ชอบฉัน และถ้าฉันรักตัวเอง อย่างน้อยคนอื่น อาจจะมองฉันดีขึ้นก็ได้ ด้วยความคิดเชิงบวกแบบนั้น ฉันค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาทีละนิดㅎㅎ ดังนั้นฉันเลยสมัครเว็บไซต์นี้เพื่อหาข้อมูลดีๆ และตัดสินใจครั้งใหญ่ กำลังคิดว่าจะลองผ่าตัดแก้ตา ขอบคุณที่อ่านบทความยาวๆ นี้ค่ะ ขอให้ทุกคนเลือกอย่างชาญฉลาด และดูแลทั้งใบหน้าและจิตใจที่งดงามนะคะㅠㅠ เขียนไปเขียนมาเหมือนจะพูดเยอะไปหน่อยㅜㅜ ขอบคุณที่อ่านค่ะ ถูกใจ 1