หลังจากทำตาสองชั้นที่โรงพยาบาลเล็กๆ แถวบ้านแล้วพัง ฉันก็คิดว่าการปรับโครงหน้าต้องทำที่ “ที่มีชื่อเสียง” เท่านั้น
พอหาที่ดังๆ ที่นี่ก็แบล็กลิสต์ ที่นั่นก็แบล็กลิสต์ สุดท้ายเลยเลิกหาที่ที่ไม่ใช่แบล็กลิสต์ แล้วไปทำที่คลินิกแบล็กลิสต์ชื่อดังในคังนัม
พอคิดว่าต้อง削กระดูกก็กลัวมาก
แต่พอเจอจริงๆ ก็แค่เข้าไปในห้องผ่าตัด คุยเล่นกับพี่พยาบาล แล้วก็โดนวางยาสลบ
ตื่นขึ้นมาก็ผ่าตัดเสร็จหมดแล้ว และนอนอยู่บนเตียงชั่วคราว
คอเหมือนไหม้? แห้งๆ เจ็บแสบเหมือนโดนเลเซอร์จี้ แต่เขาไม่ให้ดื่มน้ำ เลยค่อนข้างทรมาน
ที่เจ็บก็คือคอแสบหลังตื่นจากยาสลบ กับคืนวันที่ 1-2 ที่ไม่สบายตัวจนนอนไม่หลับประมาณนั้น?
ตอนกลางคืนเวลาผ่านไปช้ามากจริงๆ
(การเอาสายระบายเลือดออกไม่เจ็บแม้ไม่ใช้ยาชา น่าจะไม่ต้องกังวลมาก)
หน้าบวมเหมือนลูกบอลเด้ง แล้วกรามก็ปวดตุบๆ อยู่บ้าง
แต่ฉันเป็นคนค่อนข้างโอเวอร์เรื่องความเจ็บและขี้กลัว พอรู้สึกเหมือนจะเริ่มเจ็บนิดๆ ก็จะกินยาแก้ปวดทุกครั้ง เลยไม่มีอะไรที่รู้สึกว่าเจ็บจนจะตายจริงๆ
สิ่งที่ทรมานที่สุดก็ยังเป็นการกินได้แค่อาหารที่กำหนดไว้..
ตอนนี้วันที่ 4 แล้ว หลังจากทนด้วยโจ๊ก/นมถั่วเหลือง/Yoplait วันนี้ได้กินซุปสาหร่ายเป็นครั้งแรก
ขอให้วันที่กินไซเบอร์เกอร์ได้แบบสบายๆ มาถึงเร็วๆ..
+ ถ้ามีเรื่องกังวล ก็คือตอนปรึกษา ฉันขอเองถึงได้พบผู้อำนวยการหลักหนึ่งครั้ง แล้วนอกนั้นก็ไม่ได้เจออีกเลย ตอนตัดไหมก็ด้วย ตลอดวันที่นอนโรงพยาบาลวันนั้น คิดว่าอย่างน้อยน่าจะมาดูอาการสักครั้ง แต่ก็ไม่มา ความสงสัยว่าเป็นหมอรับจ้างค่อยๆ ผุดขึ้นมา
ถูกใจ 2