แปลกมากที่ยังไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์เลยตั้งแต่วันที่ตื่นเต้นจนไม่ได้นอนแล้วไปโรงพยาบาล แต่เวลาผ่านไปเร็วแบบน่าหงุดหงิดจริงๆ ค่ะㅋㅋㅋ สำหรับคนที่จะผ่าตัด & คนที่กำลังลังเล น่าจะมีเรื่องที่อยากรู้ เลยจะมาเขียนรีวิวทุกสัปดาห์นะคะ
- สัปดาห์ที่ 1 - วันผ่าตัด: ขึ้นเตียงผ่าตัดแล้วตื่นเต้นอยู่ประมาณ 5 วินาที? หลับไปโดยไม่เกี่ยวกับสติของตัวเอง พอลืมตาขึ้นมา ได้ยินว่าฉันเดินด้วยเท้าตัวเองไปห้องพักผู้ป่วยที่เดินแค่ 10 ก้าว เดิมทีไม่ต้องนอนโรงพยาบาล แค่พักไม่กี่ชั่วโมงแล้วกลับบ้านวันเดียวกัน แต่พอได้ยินว่าพรุ่งนี้ต้องกลับมาโรงพยาบาลอีกเพื่อถอดท่อหลังหู? หรือทำอะไรสักอย่าง เลยคิดว่ามันวุ่นวาย ฉันเลยบอกว่าจะจ่ายค่าพักโรงพยาบาลค่ะㅎ;; ขอให้นอนโรงพยาบาลหนึ่งวัน อยู่ในห้องอบอุ่นเหมือนห้องเดี่ยว เปิดทีวีแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น นั่งเล่นมือถือและตั้งใจเรียกสติกลับมา! พอเริ่มมีสติ ตอนนั้นถึงสงสัยว่าสภาพตัวเองเป็นยังไง เลยส่องกระจกแล้วแบบ อะไรเนี่ย? ก็ดูปกติดีนี่นา? สำหรับคนที่ผ่าตัดมา ไม่มีรอยช้ำ ไม่มีบวม ดูปกติมากจนเหมือนว่าถ้าเดินออกไปตามถนนทั้งแบบนี้ก็ไม่น่ามีใครรู้ วันที่ 2~3: ตอนเช้าเอาสายยาง? หลังหูออก ฆ่าเชื้อ ติดผ้าปิดแผล เจอหมอและได้ฟังว่าผ่าตัดออกมาดี รับใบสั่งยา แล้วบอกว่าเจอกันอีกทีหนึ่งสัปดาห์ บ๊ายบาย จากนั้นฉันไม่ใส่ทั้งหน้ากาก หมวก หรืออะไรเลย นั่งรถไฟใต้ดินและรถบัสกลับบ้านได้ดีㅋㅋ แล้วตั้งแต่วันถัดมา อาการบวมก็ขึ้นมาอย่างมหาศาล หน้าไม่ได้แค่กลม แต่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสี่เหลี่ยม + เริ่มมีรอยช้ำบริเวณท้ายทอยด้วยㅠ แน่นอนว่ากินข้าวไม่ได้ เลยประคองด้วยเต้าหู้ ไข่ ซุป ฯลฯ วันที่ 4~5: อาการบวมจากสี่เหลี่ยมกลับมาเป็นวงกลมอีกครั้ง กำลังใส่ผ้ารัด + ประคบเย็นอย่างตั้งใจมากๆๆ ล้างหน้าก็ทำอย่างระมัดระวัง และเพราะอ้าปากกว้างไม่ได้ เลยซื้อแปรงสีฟันเด็กมาแปรงฟันช้าๆ ควบคุมสัญชาตญาณของตัวเองอย่างความอยากอาหารและความตะกละไม่ได้ เลยลองกินข้าวอย่างมั่นใจเต็มที่ㅋㅋㅋㅋㅋ ทุกครั้งที่เคี้ยว กรามทั้งสองข้างเจ็บมากจนยอมแพ้ใน 1 นาทีㅋㅋㅋㅋ แต่ก็ลองอีก เพราะความอยากกินของอร่อยตอนหิวนั้นมันไม่หายไปจริงๆㅋㅋㅋㅋ ตามมโนธรรมแล้ว ก็ยกเว้นของแข็งและของเหนียวที่โรงพยาบาลบอกไว้ แล้วกินข้าวคลุกซุป หรือหั่นจาจังมยอนให้เล็กๆ ค่อยๆ กินและเคี้ยวให้ดี กินเฟรนช์ฟรายส์ด้วย และหั่นหมูสามชั้นเป็นชิ้นเล็กๆ ห่อกับต้นหอมซอยและกิมจิเป็นคำเล็กขนาดนิ้วโป้งแล้วกิน (พอเขียนออกมาแล้วก็กินไปสารพัดเลยแฮะ..ㅠㅠㅋㅋㅋ) วันที่ 6: ตอนนี้ไม่ใส่ผ้ารัดแล้ว แต่แทนกันคือประคบเย็นบ่อยๆ อย่างตั้งใจมาก รอยช้ำที่ท้ายทอยซึ่งเคยใหญ่เท่าฝ่ามือ ตอนนี้เล็กเท่าเล็บนิ้วโป้งแล้ว และหน้ายังกลมอยู่ (ด้านขวายุบบวมได้ดีกว่า) กินข้าวเปล่าได้ดีแล้ว และกินขนมนิ่มๆ ได้ด้วย กินรามยอนด้วย ปากก็อ้าได้ดีขึ้นอีกนิดㅎㅎㅎ แต่ถ้าเคี้ยวนานและเยอะ แน่นอนว่ายังเจ็บㅠ ดังนั้นตอนนี้เลยกินทีละนิดแต่กินบ่อยๆ
พรุ่งนี้เป็นวันที่ต้องไปโรงพยาบาลเพื่อถอดไหมหลังหู เย้!! เขาว่าจะทำการดูแลด้วยคลื่นความถี่สูง? หรืออะไรสักอย่างให้ หวังว่าจะรับบริการได้ดีและอาการบวมยุบไวๆㅠㅠ สัปดาห์ที่ 2 จะมาโพสต์อีกนะคะ♥
ถูกใจ 1