ตอนยังเด็กและไม่ค่อยรู้อะไร ฉันทำการยกหน้าผากด้วยกล้องตามที่ผู้จัดการแนะนำ หลังจากนั้นความรู้สึกที่หนังศีรษะผิดปกติไป แตะหน้าผากด้านขวาแล้วไปรู้สึกที่กระหม่อม ส่วนกระหม่อมก็รู้สึกชาๆ ทื่อๆ วุ่นวายมากจริงๆ พอความรู้สึกมันช้าลงและทื่อจริงๆ ก็หงุดหงิดจนเครียด ฉันตีหัวตัวเองอยู่นาน หรือเอาหัวโขกกำแพงแล้วร้องไห้อยู่นาน ความเครียดหนักมากค่ะ
แม้จะประท้วงว่าไม่มีความรู้สึก แพทย์ก็เอาแต่พูดซ้ำว่า “อ้าว ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ~?” เขาบอกว่าคนที่เปิดหน้าผากทั้งหมดแล้วทำลดขนาดหน้าผาก ความรู้สึกยังกลับมาได้ แล้วทำไมของฉันไม่กลับมา ฉันจะไปรู้ได้ยังไงคะ..
ตอนเลาะแยกเนื้อมีสกรูฝังอยู่ ฉันคิดว่าถ้าถอดสกรูออกอาจจะดีขึ้น เลยถอดสกรูออก แต่ความรู้สึกก็ยังเหมือนเดิมค่ะ
เขาบอกว่าเลาะแยกเนื้อโดยดูผ่านกล้อง จึงไม่แตะเส้นประสาท ฉันเลยเชื่อและทำ แต่ก็เริ่มสงสัยว่าไม่ได้แตะเส้นประสาทจริงหรือเปล่า
แพทย์บอกให้ฉันเอาหลักฐานมาว่าฉันไม่มีความรู้สึก ความจริงแล้วไม่มีวิธีพิสูจน์เรื่องไม่มีความรู้สึกแบบนี้เลย ไปโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยก็ยังบอกว่าไม่มีการตรวจแบบนั้น ไปแผนกศัลยกรรมประสาทก็ยังบอกว่าไม่มีวิธีทำอะไรได้ ฉันทำได้แค่โทษตัวเองที่ตอนอายุยี่สิบต้นๆ ตัดสินใจผ่าตัดอย่างผลีผลามโดยไม่ได้หาข้อมูลให้ดี
ฉันเรียกร้องให้คืนเงิน หรือทำให้ความรู้สึกนี้กลับมา แต่ไม่ได้รับการตอบสนองที่เหมาะสมด้วยซ้ำค่ะ
หลายปีต่อมา ฉันไปโรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญด้านการยกกระชับ ไม่ใช่โรงพยาบาลนี้ แล้วถามว่ามีวิธีปรับปรุงไหม แพทย์บอกว่าน่าจะเป็นเพราะพังผืดหรือเนื้อเยื่อแผลเป็นนูนขึ้นมากดเส้นประสาท ท่านกดบริเวณหน้าผากและหนังศีรษะของฉันแรงๆ แล้วฉีดยาที่หน้าผากให้ ซึ่งรู้สึกจริงๆ เหมือนเส้นประสาท? ความรู้สึก? ที่อุดตันอยู่ถูกเปิดออก และอาการก็ดีขึ้นค่ะ
พอฉีดยาประมาณ 6 ครั้ง ครั้งละราว 150,000 วอน ความรู้สึกไม่ได้กลับมา 100% แต่กลับมาประมาณ 75% ค่ะ
แพทย์ด้านการยกกระชับฟังเรื่องของฉันปุ๊บก็เสนอทางแก้ให้ทันที.. การที่แพทย์ไม่รู้แนวทางปรับปรุงมันฟังไม่ขึ้นเลย เป็นโรงพยาบาลที่อยากสาปแช่งไปตลอด
ถ้าไม่ถนัดด้านนี้ก็ไม่ควรแตะต้องตั้งแต่แรก