ตลอดชีวิตที่ผ่านมา การผ่าตัดที่ฉันเคยทำก็มีแค่ทำตาสองชั้นเท่านั้น.. พอลองคิดดู ฉันกลัวมากตั้งแต่เรื่องผลข้างเคียง ความเจ็บปวด ความหย่อนคล้อย และอื่นๆ แต่คงเพราะอยากทำมากจริงๆ เลยตัดสินใจผ่าตัดค่ะ ไม่เคยคิดแม้แต่ในฝันว่าจะไปแตะกระดูก แต่ความอยากอันแรงกล้าก็พาฉันขึ้นไปบนเตียงผ่าตัด..ㅎㅎ การที่ฉันตัดสินใจทำสิ่งที่เรียกว่าศัลยกรรมปรับโครงหน้าไปแบบปุบปับ ก็เป็นเรื่องของปีที่แล้วแล้วค่ะ ㅎㅎ โรงพยาบาล ㄷ ที่ฉันผ่าตัด คุณหมอผู้อำนวยการใหญ่มีชื่อเสียงก็จริงค่ะ แต่ราคาต่างกันมากㅜ ภาระค่าใช้จ่ายก็ค่อนข้างหนัก เลยทำกับคุณหมอปรับโครงหน้าท่านอื่นค่ะ การผ่าตัดทำ 3 รายการค่ะ ถ้ามองจากด้านหน้าจะเห็นโหนกแก้มยื่น..โดยเฉพาะเวลามองด้านข้าง โหนกแก้ม 45 องศาหนักมากจริงๆ ค่ะ คางก็มีความรู้สึกว่าสั้นนิดหน่อย แต่ส่วนพวกนั้นถูกปรับแต่งไปเยอะ ตอนนี้เลยไม่มีความรู้สึกแข็งทื่อแล้ว และมีคนบอกว่าภาพลักษณ์โดยรวมเปลี่ยนไปมากค่ะ แล้วก็กรามเหลี่ยม! เหตุผลอันดับหนึ่งที่ทำให้ตัดสินใจผ่าตัดก็คือกรามเหลี่ยมนี่แหละค่ะ ไลน์กรามเหลี่ยมที่ตกลงมาเป็นรูปตัว ㄴ น่ะค่ะㅠㅠ หน้าฉันแทบไม่มีไขมันอยู่แล้ว ไลน์ก็เลยยิ่งชัดขึ้น..ดังนั้นตอนทำโครงหน้า แม้จะเผื่อใจว่าอาการบวมจะหนัก แต่ก็ทำปลูกถ่ายไขมันไปพร้อมกันด้วยค่ะ.. บวมมากขึ้นจริงๆ ค่ะㅠㅠ
หลังทำโครงหน้า สิ่งที่เครียดที่สุดคือการต้องกินทีละนิดๆ ค่ะ เคี้ยวไม่ค่อยได้ แล้วรู้สึกเหมือนไม่ใช่ชีวิตคนปกติ? ㅜㅜ พอความสุขจากการกินหายไป ก็รู้สึกน้อยใจเศร้ามากจริงๆ ค่ะ ถ้าพูดเกินจริงนิดหน่อย ㅎㅎ ตอนนี้พอใจมากจนรู้สึกเสียดายที่ต้องปิดหน้าเดินเพราะโควิด และยังได้ยินคนบอกว่าหน้าดูเด็ก ซึ่งคิดว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้ยินด้วยค่ะ ㅎㅎ พอใกล้จะครบ 1 ปี ความหย่อนคล้อยก็ไม่ใช่เรื่องที่มองข้ามได้..รู้สึกว่ามีเนื้อเพิ่มขึ้นมาหน่อยจริงๆ ค่ะ ว่าจะลองลดน้ำหนักดูก่อน ถ้าไม่ได้ผลอาจลองทำอะไรอย่าง Shurink สักครั้งค่ะ รู้สึกว่าถ้าดึงยกไว้ล่วงหน้า ความเร็วในการหย่อนคล้อยน่าจะช้าลงอีกนิด..ㅠ คนที่เคยทำโครงหน้า ทุกคนดูแลป้องกันความหย่อนคล้อยอะไรกันบ้างคะ? อยากรู้จริงๆ ค่ะ….
ถูกใจ 17