ตอนอายุ 17 เห็นเพื่อนทำตาสองชั้นช่วงปิดเทอมหน้าร้อน แล้วกลับมาแบบเปลี่ยนไปมาก ฉันเลยคิดว่าตัวเองก็ต้องรีบทำเหมือนกัน ด้วยความคิดแบบเด็กๆ ตอนนั้น ก็เลยอ้อนแม่จนได้ทำตาสองชั้นตอนปิดเทอมหน้าหนาวค่ะ
ทำที่ ㅇㅇㅈ ในปูซานค่ะ จากข้อความโปรโมชันที่โรงพยาบาลเคยส่งมาเมื่อนานมาแล้ว คุณหมอที่ทำตาสองชั้นให้ฉัน ลาออกจากโรงพยาบาลนั้นแล้วไปเปิดโรงพยาบาลอื่นค่ะ ตอนนั้น ㅇㅇㅈ ก็ไม่ใช่โรงพยาบาลขนาดใหญ่ แต่เป็นโรงพยาบาลขนาดเล็กอยู่แล้ว เลยคิดว่าตอนนี้คุณหมอก็คงเปิดโรงพยาบาลเล็กๆ เหมือนกันค่ะ
ยังไงก็ตาม ลูกสาวของเพื่อนแม่ทำออกมาดีมาก แม่เลยแนะนำโรงพยาบาลนั้นให้ และฉันจำไว้แค่ชื่อค่ะ ถึงจะยังเด็ก แต่ความคิดเรื่องศัลยกรรมของฉันชัดเจนมาก เลยจูงมือแม่ไปปรึกษาตาสองชั้นทั้งหมด 5 ที่ เป็นโรงพยาบาลใหญ่ 3 ที่ ที่ดังในละแวกบ้าน 1 ที่ และที่นั่นเป็นที่สุดท้ายค่ะ
ที่ที่ดังจนลงโฆษณาใหญ่ๆ ในรถไฟใต้ดินปูซานนั้น ไม่ค่อยโดนใจฉันเลยค่ะ ทั้งที่ตอนนั้นฉันก็เป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย แต่ไม่ชอบไลน์ตาสองชั้นที่ดูเหมือนผลิตออกมาแบบโรงงาน สุดท้ายก็เลยกลับมาที่จุดเดิม และได้ใช้เส้นสายคนรู้จักไปผ่าตัดที่ที่ได้รับการแนะนำมา ส่วนที่ดังในละแวกบ้านนั้นแนะนำให้ฉันทำเปิดหางตาและเปิดตาล่าง ฉันเลยออกมาเหมือนหนีเลยค่ะ ตอนนี้ไม่รู้เป็นยังไง แต่เมื่อ 6 ปีก่อน ความเชื่อมั่นของฉันต่อการเปิดหางตา ตกต่ำถึงขีดสุดค่ะ
เอาเป็นว่าเข้าเรื่องเลย พูดตรงๆ คือ ตาที่ทำจากที่นั่นตอนนี้กลายเป็นสองข้างไม่เท่ากันไปแล้ว แต่ยอมรับว่าดูเป็นธรรมชาติค่ะ~ เป็นลุคที่ฉันอยากได้มาตั้งแต่เป็นนักเรียนด้วย ก็ไม่ได้หวือหวา บางทีก็เสียดายอยู่บ้าง.. แต่จะทำยังไงได้ล่ะคะ!
ช่วง 1 ปีแรกหลังทำตาสองชั้น ฉันยังไม่รู้ว่าตัวเองจะตาไม่เท่ากัน ตอนเป็นนักเรียนเลยแนะนำโรงพยาบาลนั้นให้เพื่อนสนิท สุดท้ายเพื่อนคนนั้นก็ไปทำที่โรงพยาบาลนั้นเหมือนกัน แต่เขาออกมาดีกว่าฉันอีกค่ะㅋㅋ ลูกสาวของเพื่อนแม่ก็ทำออกมาดีมากด้วย พอดูแบบนั้นแล้ว ฉันคิดว่าศัลยกรรมสุดท้ายก็แล้วแต่คน ดวง และโชคจริงๆ อาจเป็นเพราะตั้งแต่แรกฉันไม่ได้คาดหวังกับศัลยกรรมมากมายก็ได้ค่ะ แม้จะมองตาตัวเองที่กลายเป็นไม่เท่ากัน ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอยากโทษผู้อำนวยการแพทย์เลย ทุกครั้งก็คิดลังเลว่าจะทำตาสองชั้นแก้เพราะตาไม่เท่ากันดีไหม แต่เพื่อนฉันที่ทำตาสองชั้นมีเยอะมากจริงๆ พวกเขากลับมองตาฉันแล้วบอกว่า ถ้าตาระดับนี้ก็ใช้ชีวิตแบบขอบคุณไปเถอะ ฉันเลยใช้ชีวิตโดยเชื่ออย่างเดียวว่า อย่างน้อยตาฉันก็ดูธรรมชาติ ก็คงต้องปลอบใจตัวเองแบบนี้แหละค่ะ แต่พอมองตาเก่าๆ.. ก็รู้สึกจริงๆ ว่าดีแล้วที่ทำตาสองชั้น เลยไม่ได้เสียใจถึงขนาดนั้นค่ะ ถึงจะเสียใจบ้าง ฉันก็ขอเอาเงินที่จะทำตาสองชั้นแก้ไปศัลยกรรมที่อื่นดีกว่า ฮิฮิ
อ่า... เล่ายาวเกินไปแล้วค่ะㅋㅋㅋㅋ อาจเพราะทำตอนยังเด็ก หลังผ่าตัดเลยไม่รู้สึกเจ็บ จำได้มากที่สุดคือ หลังผ่าตัดน่าจะสระผมเองไม่ได้ แม่เลยสระให้ด้วยตัวเอง แล้วตอนผ่าตัดกับตอนกลับไปตัดไหม แม่ก็ขับรถพาไปปูซานทุกครั้ง ดูแลทั้งเรื่องอาหารและทุกอย่างให้ เรื่องนี้แหละที่จำได้มากที่สุดค่ะ..
ถูกใจ 0