วันผ่าตัด จนถึงตอนนี้ ฉันคิดว่าคงลืมบรรยากาศเย็นๆ เฉพาะตัวตอนเดินเข้าไปในห้องผ่าตัดในวันผ่าตัดไม่ได้เลย มีพยาบาลมากกว่าที่คิด และหนาวมาก จริงๆ มือเท้าฉันเย็นมากจนเส้นเลือดไม่ขึ้น ช่วงแรกของการผ่าตัด เลยลำบากนิดหน่อย ตอนนั้นน้ำตาคลออยู่แวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว ผ่าตัดเสร็จตั้งแต่เช้าตรู่ แต่ฉันฟื้นตัวช้า น่าจะฟื้นประมาณ 3 ทุ่มในคืนมืดๆ หรือเปล่า น้ำยังดื่มได้ไม่ถึง 10 ml แล้วก็เอาแต่นอน ฉีดยา เปลี่ยนสายระบายเลือด อาเจียน วนแบบนี้ซ้ำๆ
วันที่สอง เพื่อออกจากโรงพยาบาล เขาทำแผลและถอดสายระบายเลือด แค่นั้นก็รู้สึกโล่งแล้ว ยังมีอาการปวดและเวียนหัวอยู่ เลยอยู่ที่ที่พัก แทบจะนอนตลอด แล้วก็ง่วงอย่างเดียวเลย ฆ่าเชื้ออย่างตั้งใจ นอนให้ดี และกินยาตรงเวลา
วันที่สาม บวมน้อยลงนิดหน่อย ประคบให้ขยันขึ้น และตั้งใจกินอะไรเข้าไปบ้าง อาการบวมที่คอดีขึ้นมาก เลยดื่มนมถั่วเหลืองได้ คล่องมาก แต่การอ้าปากยังฝืนอยู่
วันที่สี่ ไปถอดผ้าพันแผลใหญ่ จริงๆ เป็นวันที่สงสัยมากที่สุด แต่ถึงแม้แก้มล่างยังบวมเยอะมาก ก็เห็นความเปลี่ยนแปลงชัดเจน ฉันใส่หมวกเพื่อปิดหน้า แต่มันเข้ากับฉันจนเกือบร้องไห้ เพราะเหมือนเป็นหมวกใบแรกที่เคยใส่ตั้งแต่เกิดมา เป็นอาการบวมเหมือนอมลูกอมเม็ดใหญ่ไว้ในปาก และคุณหมอบอกว่าการผ่าตัด ออกมาดี ให้สบายใจได้ เพราะดูดไขมันส่วนล่าง เหลากราม และตัดกล้ามเนื้อ แรงกรามล่างเลยอ่อนมาก เลยรู้สึกเหมือนปกติคางอ้าออกเอง? ถ้าตั้งใจปิดปากก็ปิดได้ แต่จะว่ายังไงดี รู้สึกเหมือนมันประกบกันไม่ค่อยพอดี คุณหมอบอกให้สบายใจ บอกว่าพอบวมยุบลงแล้วก็จะหายดีเอง
ตอนนี้ยังเหมือน Dooly อยู่ แต่ภาพรวมใบหน้าเปลี่ยนไปมาก รูปตาก็ดูตกลง ทำให้ดูอ่อนโยนขึ้น ใบหน้าที่ยาวก็ถูกปรับให้ดีขึ้น คนรู้จักคนหนึ่งบอกว่าฉันเปลี่ยนไปดูเด็กลง เพื่อดูแลอาการบวม วันนี้ตั้งใจเดิน 4 ชั่วโมง และใส่ผ้ารัดหน้าทุกๆ 3 ชั่วโมง อยากฟื้นตัวไวๆ แล้วกลับไปใช้ชีวิตประจำวันได้เต็มที่
ถูกใจ 7