สวัสดีค่ะ ฉัน Catalena ค่ะ เอารีวิวมาฝาก แต่คงเป็นการคุยเล่นมากกว่าㅎㅎ ก่อนและหลังผ่าตัดคือวุ่นวายมากๆ จริงๆ ค่ะ ทำอะไรไม่ติดมือเลย... ㅜㅜ
ก่อนอื่นวันผ่าตัด - ในโลกของ Catalena สิ่งที่กังวลสองอย่างคือการต้องทนกระหายน้ำจนถึงก่อนผ่าตัด และความกดดันที่ต่อไปต้องนอนหงายหลังตรง บางคนบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ฉันทนหิวได้แต่ทนกระหายน้ำไม่ได้ เลยเหนื่อยมากค่ะ ก่อนผ่าตัดชั่งน้ำหนัก แล้วตกใจจนรู้สึกเหมือนทำสถิติน้ำหนักสูงสุดในชีวิต... จริงๆ อยู่บ้านก็กินอย่างตั้งใจอย่างเดียว น้ำหนักเลยขึ้นค่ะ... ขึ้นเยอะมาก
พอเตรียมตัวคร่าวๆ เสร็จ ตอนปรึกษาน่าจะเป็นช่วงที่ฉันตื่นเต้นที่สุด เพราะมันเป็นสิ่งที่หวังมากจริงๆ ㅜㅜ ถึงอย่างนั้นก็ตั้งสติให้ดี ฟังคำอธิบายสุดท้ายที่เข้าใจง่ายมากว่าในที่สุดการผ่าตัดจะดำเนินไปอย่างไร แล้วก็เข้าห้องผ่าตัดค่ะ คุณหมอวิสัญญีเข้ามา ฉันทักทาย แล้วเหมือนคุยกันไม่กี่คำ การดมยาสลบก็เกิดขึ้นในพริบตา และความทรงจำต่อไปคือฉันกำลังตื่นขึ้นมา พี่ๆ พยาบาลเรียกชื่อฉันหรือเปล่านะ.. แล้วได้ยินเสียงคุณหมอ Hyuntaek ฉันเลยถามแบบอู้อี้ทั้งที่เจ็บคอว่า “หนูทำออกมาดีไหมคะ?” คุณหมอบอกอย่างอ่อนโยนว่าผ่าตัดเรียบร้อยดีㅎㅎ ^^ พอได้ยินแบบนั้นก็สบายใจมากค่ะ ฉันดมยาสลบนานพอสมควร แต่ตอนตื่นไม่ลำบาก หลังจากพักสักครู่ ก็มีคนช่วยพยุงให้เดินก้าวเล็กๆ ไปห้องพักผู้ป่วย ไม่มีอาการเวียนหัวหรือปวดมากค่ะ แต่ตอนจะนอน แขนข้างหนึ่งยังมีเข็มหนาเสียบอยู่ตลอด อีกข้างก็เป็นด้านที่เอากระดูกอ่อนซี่โครงออกมา เลยงงว่าจะพึ่งตรงไหนเวลานอนลงหรือลุกขึ้น และแน่นอนว่าทุกครั้งที่ลุกหรือนอนลง เสียง “อึก” ก็ออกมาเองโดยอัตโนมัติ ตรงนั้นมีกระจก แต่เพราะเห็นในสภาพที่บวมอยู่แล้วเหมือนตอนนี้ เลยไม่รู้ไลน์จมูกเลยค่ะ บวมมากจริงๆ แต่ก็คิดในใจว่า จมูกหดรั้งรุนแรงขนาดนั้นทำไมถึงมาได้ขนาดนี้นะ น่าทึ่งจัง... แล้วก็ภาวนาในใจให้พอบวมยุบแล้วปลายจมูกลงมาอีกนิด...ㅎㅎㅎ
คืนนั้นสภาพร่างกายแย่ที่สุดจริงๆ ค่ะ น้ำอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่ต้องรอสองชั่วโมงถึงจะดื่มได้ บังเอิญวันนั้นฉันมีประจำเดือนด้วย ปกติแค่อยู่เฉยๆ ร่างกายก็บวมมาก ปวดไปทั่วและเหนื่อยอยู่แล้ว ควรจะง่วงตลอดถึงจะปกติ แต่ยังไงการนอนสบายๆ ก็ต้องพักไว้ก่อนสักระยะ แล้วสุดท้ายทนไม่ไหวจริงๆ เลยดื่มน้ำไปค่ะ รู้สึกเหมือนรอดชีวิตแล้ว.. แต่สะอึกเริ่มขึ้น...... ㅜㅜ ช่วงลำตัวสั่นสะเทือนจนตกใจว่าตะเข็บจะหลุดหรือเปล่า แต่พอเป็นแบบนั้นประมาณห้าครั้งและดื่มจนพอใจแล้วก็ชินไปเอง ภายหลังถามพี่พยาบาล พี่เขาบอกว่าเคสแบบนี้ไม่เคยมีมาก่อน... ㅋㅋㅋ โอ้โห.. หลังจากนั้นก็ค่อยๆ ดื่มน้ำอย่างระมัดระวังค่ะ ดื่มน้ำเปล่าไปขวดครึ่ง ฉันนอนไม่หลับและตื่นอยู่เรื่อยๆ พอพี่พยาบาลมาฉีดยาปฏิชีวนะให้ถูกจังหวะ ฉันก็ตื่นอยู่แล้วและกำลังเตรียมตัวจะเข้าห้องน้ำ.. ทำแบบนั้นซ้ำอยู่หลายครั้ง พอคิดว่าคราวนี้น่าจะหลับได้แล้วก็เช้าแล้ว ได้ยินว่าจะถอดสายน้ำเกลือให้และสามารถกลับบ้านได้ ฉันก็เลยกลับบ้านไปค่ะ ตอนนั้นยังตื่นไม่เต็มที่.... พอถึงบ้านถึงนึกได้ว่ายังไม่ได้ให้คุณหมอดูอาการเลย แต่ก็ง่วงอีกและหลับไป ดังนั้นสุดท้ายพี่โคออร์ดิเนเตอร์โทรมาเช็กถึงสองครั้ง ถามว่าพรุ่งนี้มาได้ไหม เลยนัดไว้ แล้วเช้านี้ก็ไปมาอีกครั้งค่ะㅎㅎㅎㅎ
ตั้งแต่กลับมาบ้าน มีแค่จมูกกับคอที่ปวดมาก ส่วนซี่โครงหรือหูไม่ปวดเลยค่ะ แต่เพราะจมูกกับคอ ก็ยังต้องกินไทลินอลควบคู่ไปตลอด เช้านี้ไปพบคุณหมอ Hyuntaek ดูอาการ แล้วดีใจที่ทราบว่าสรุปแล้วการผ่าตัดไม่ได้ใช้ซิลิโคน ใช้กระดูกอ่อนซี่โครงทำสันจมูกและโครงค้ำ และใช้กระดูกอ่อนใบหูค่ะ การที่ทั้งหมดเป็นกระดูกอ่อนของตัวเองล้วนๆ ก็ทำให้สบายใจอีก และดีใจที่คุณหมอบอกอีกครั้งว่าผ่าตัดเป็นไปด้วยดี ^*^ หลังจากนั้นวันนี้คุณหมอบอกให้รับการบำบัดออกซิเจนหนึ่งครั้งก่อนกลับ ฉันเลยเข้าไปในถังออกซิเจน? แล้วออกมาค่ะ อบอุ่นสบายจนจมูก.. เกือบหลับㅎㅎ ของฉันคุณหมอทำเกือบทุกอย่างด้วยกระดูกอ่อนซี่โครง เลยใช้เวลาเกือบหกชั่วโมง ดมยาสลบค่อนข้างนาน ซึ่งน่าจะมีผลช่วยการฟื้นตัวมากขึ้นด้วย และเพราะฉันชอบอะไรแปลกใหม่อยู่แล้ว การเข้าไปนอนในนั้นเลยสนุกดีค่ะㅎㅎㅎ (หูอื้อเล็กน้อย อยู่ในระดับที่ทนได้)
ตอนนี้ฉันบวมมากและเหนื่อยตลอดเวลา.. ถึงขั้นเลื่อนบทสนทนาทั่วไปกับคนรู้จักออกไปก่อน..ㅜㅜ จะค่อยๆ ฟื้นตัวแล้วมาเล่าเรื่องต่อค่ะ คุณหมอทั้งหลายผ่าตัดกันได้เป็นชั่วโมงๆ ได้ยังไงนะ น่านับถือจริงๆ ค่ะ ฉันคงแค่นอนดมยาอยู่ แต่การที่คุณหมอต้องใส่ใจคนไข้ตลอดขณะทำการผ่าตัด.. ยังไงก็สุดยอดจริงๆ.. และรู้สึกขอบคุณมากๆ ที่พยายามให้ขนาดนั้นค่ะ ฉันจะตั้งใจพักฟื้นเพื่อให้อาการดีไปจนถึงที่สุดค่ะ!!
ถูกใจ 0