เหตุผลที่ผ่าตัดก็คือ อืม,, หน้าอกเล็กเป็นปมด้อยของฉัน ฉันผอมมากอยู่แล้ว แล้วพอไม่มีหน้าอก ใส่เสื้อผ้าอะไรก็ไม่ขึ้นทรงเลย, จำได้ว่าช่วงวัยเรียนฉันใช้ชีวิตไปพร้อมกับคิดว่า พออายุ 20 ต้องไปผ่าให้ได้! แล้วในปีที่อายุ 24 ในที่สุดก็ไปกังนัมกับแม่เพื่อปรึกษาเรื่องหน้าอก สมัยนี้คนจะบอกให้ไปปรึกษาโรงพยาบาลนี้ โรงพยาบาลนั้น แต่ตอนนั้นฉันแค่ปรึกษาสองที่แล้วจองคิวผ่าตัดทันที โชคดีที่... โรงพยาบาลนั้นกับผู้อำนวยการยังทำอยู่ที่เดิมจนถึงตอนนี้ ก่อนอื่น, หมอบอกว่าโครงอกของฉันเล็กอยู่แล้ว เลยใส่ซิลิโคนได้ไม่มาก หน้าอกสองข้างก็ไม่เท่ากันมากด้วย (หน้าอกก็เล็กแล้วยังไม่เท่ากันอีก) ตอนนั้นใส่ Allergan แบบผิวทราย (หลังจากกรณี Allergan ฉันกำลังดำเนินคดีอยู่ และฉันไม่ได้เอาออก ยังมีอยู่ในตัว) น่าจะใส่ขวา 295 ซ้าย 320 ประมาณนี้ ไม่แน่ใจนะ ความจำเลือน ๆ แล้ว ตอนนี้แค่ฉีดยาที่หน้าก็ยังเครียดมาก แต่ตอนนั้นคงอยากทำจริง ๆ ถึงเป็นการดมยาสลบก็ไม่กลัวเลย มีแต่ตื่นเต้น หลังผ่าตัดเสร็จ ตอนลืมตาขึ้นมา แม่กำลังมองฉันอยู่ และพอตื่นขึ้นมาคอก็เจ็บเหมือนจะฉีกออก อืม พอฟื้นตัวได้ระดับหนึ่ง ก็ขึ้นแท็กซี่กลับบ้านกับแม่... ทุกคนพูดกันว่าผ่าตัดแล้วเจ็บอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ฉันไม่มีความทรงจำว่าเจ็บเลย มีแต่เพราะแก๊สดมยาสลบเลยคลื่นไส้ตลอด และทุกครั้งที่หายใจ กลิ่นแก๊สดมยาสลบก็ย้อนขึ้นมา น่าขยะแขยงและไม่ชอบที่สุดในโลก แล้วภาพตัวเองที่ห้อยสายระบาย Hemovac อยู่ก็คือแบบ อื้อ น่ารังเกียจมากจริง ๆ แต่ ระหว่างนั้น ฉันก็คงอดทนไปพร้อมกับคิดว่า ว้าว หน้าอกฉันใหญ่ขึ้นโคตร ๆ เลย..... เพราะมันเป็นปมด้อยมาก ๆ ของฉันจริง ๆ ยังไงก็ตาม หลังผ่าตัดแล้วฉันไม่เสียใจนะ แต่ต้องทำอัลตราซาวด์ทุกปี และผลข้างเคียงก็เหมือนจะมีมาเป็นระยะ ๆ... โดยเฉพาะความรู้สึกแย่ ๆ แบบด้านในหน้าอกคัน แต่ไม่รู้ว่าคันตรงไหนกันแน่ อาการแบบนั้นมีปีละหนึ่งถึงสองครั้ง.. ถึงอย่างนั้น ต่อให้ย้อนกลับไปตอนนั้น ฉันก็จะผ่าตัดอยู่ดี...
รีวิวนี้เป็นรีวิวการผ่าตัดที่มุ่งเน้นความโดดเด่นหรูหรา