ตอนปิดเทอมฤดูหนาวอายุยี่สิบ แม่จูงมือฉันไป ทำศัลยกรรมที่คลินิกสูตินรีเวชเก่าๆ แห่งหนึ่งในอินชอน พอเข้าไป หมอก็ถามทันทีว่า "ดื่มเหล้าได้แค่ไหน?"
ตอนนั้นยังไม่ค่อยรู้เรื่องเหล้า เลยตอบไปว่าโซจูหนึ่งขวด จากนั้นเขาบอกให้ไปห้องน้ำแล้วล้างหน้าด้วยสบู่ พอล้างหน้าเสร็จกลับมา เขาก็บอกให้นอนลงบนเตียงในที่มุมๆ ที่เหมือนห้องผ่าตัดทันที.. แล้วก็ได้รับโปรโพฟอลทันทีและหลับไป.. ฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงกรืดๆ กรืดๆ ของการกรอกระดูก.. บริเวณรอบจมูกของฉันกำลังถูกกรออยู่.. ฉันได้ยินทุกอย่างที่หมอคุยกัน ตรงนี้ต้องทำแบบนี้ อันนี้จะเป็นแบบนี้.. เหมือนมีใครกำลังสอนใครอยู่ แล้วก็พูดกันว่าจะสั่งอะไรกินมื้อเที่ยง อะไรประมาณนั้น
จากนั้นความเจ็บปวดรุนแรงก็มา ฉันบอกว่าเจ็บ หมอบอกว่าช่วยไม่ได้ ต้องทน ฉันผ่าตัดจนเสร็จทั้งที่ร้องไห้หนักมากแบบนั้น และแทบจะอยู่ในภาวะตื่นตระหนก
ผลลัพธ์คือได้จมูกโด่งที่ก็แค่พอใช้ และอยู่กับซิลิโคนมา 12 ปีแล้ว ตอนนี้อยากบอกลามัน ไม่รู้ทำไม เพราะซิลิโคนนี้ ฉันจึงซึมเศร้าและลำบากใจมาก
ขอให้ทุกคนได้ผ่าตัดที่มีทั้งผลลัพธ์ที่ดีและกระบวนการที่ดี...
ถูกใจ 6