คิดอยากทำศัลยกรรมหน้าอกมา 3 ปี... ใจอยากทำมากๆ แต่พอคิดว่าจะมีอะไรบางอย่างใส่เข้าไปในร่างกายจริงๆ ก็ไม่กล้า เลยผัดผ่อนมาตลอด แต่จู่ๆ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น แค่ข้ามคืนก็รู้สึกว่า ต้องทำเดี๋ยวนี้!!!!!!! เลยเริ่มอ่านรีวิวของทุกคนแล้วคัดคลินิก!! แต่แปลกมากที่รู้สึกถูกดึงดูดโดยผอ.ซงแจยง รู้สึกเหมือนว่าต้องทำที่นี่แหละ... ฉันให้ประสบการณ์และความเชี่ยวชาญเป็นอันดับ 1!!
จองปรึกษาทันที แล้วก็ถึงวันปรึกษา!! พูดตรงๆ... ผอ.ซงไม่ได้ให้ความรู้สึกหวานๆ หรือสนิทสนม(?) เท่าไร แต่เป็นโทนและความรู้สึกแบบมืออาชีพที่บอกเนื้อหาที่จำเป็นเป๊ะๆ ฉันฟังเรื่องจากทุกคนมาก่อนแล้วถึงไป เลยไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คนที่ไปโดยไม่รู้จักสไตล์ของผอ.ซงอาจจะตกใจนิดหน่อย แต่ไม่ใช่ความรู้สึกว่าปรึกษาแบบลวกๆ นะ เป็นแนวศาสตราจารย์เข้มงวดมากกว่า..... อ้อ แล้วก็! ผู้จัดการที่ปรึกษาใจดีมาก พลังงานสูงมาก เป็นคนเกาหลีที่อยู่ต่างประเทศหรือเปล่านะ??? สำเนียงอังกฤษดีสุดๆ >< ไม่มีการกดดัน และอธิบายอย่างใจดีเฉพาะส่วนที่ฉันต้องการ พอปรึกษาเสร็จ ฉันก็จองผ่าตัดทันทีโดยไม่ดูที่อื่นเลย!
ในที่สุดก็ถึงวันผ่าตัด D-Day.... เป็นการดมยาสลบครั้งแรกในชีวิต เลยตื่นเต้นเรื่องนี้มากกว่าการผ่าตัด แต่ได้ยินว่าการดมยาสลบปลอดภัยกว่ายานอนหลับ?!?! เพิ่งรู้ตอนนี้เอง... ยังไงก็ตาม บ้วนปาก เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเข้าห้องผ่าตัด... วิสัญญีแพทย์เข้ามาแล้วพูดว่า “จะเริ่มให้ยาสลบนะครับ/ค่ะ~” พอลืมตาอีกทีก็อยู่ห้องพักฟื้น.... พอตื่นขึ้นมา ไม่รู้สึกถึงอาการเจ็บหน้าอกเลย แต่หนาวจะตายเพราะยาสลบ ยายังไม่หมดฤทธิ์ดี เลยเหมือนฉันพูดซ้ำๆ โดยไม่รู้ตัวว่า หนาวมากๆ พยาบาลห้องผ่าตัดก็ใจดี ห่มผ้าให้ เปิดฮีตเตอร์ให้แล้วค่อยไป แล้วยังเข้ามาเช็กอยู่เรื่อยๆ ด้วย!! ดี อ้อ สิ่งหนึ่งที่เสียดายในวันผ่าตัดคือผู้จัดการที่รับผิดชอบฉันไม่เห็นหน้าเลย และหลังผ่าตัดเสร็จก็ไม่มี KakaoTalk สักข้อความมาเช็กว่าผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยดีไหม ดูรีวิวของคนอื่นแล้ว เรื่องนี้น่าจะแล้วแต่ผู้จัดการ ฉันแอบน้อยใจ...ฮึก
พรุ่งนี้ก็จะครบหนึ่งสัปดาห์หลังผ่าตัดแล้ว เลยจะไปดูแลหลังผ่าตัด ก่อนผ่าตัดคิดว่าหนึ่งสัปดาห์ก็คงไม่เจ็บแล้ว แต่จริงๆ ฉันคงไม่ได้เป็นคนที่ไม่เจ็บ... ในหมู่เพื่อนฉันก็ขึ้นชื่อว่าเป็นคนไม่ค่อยรู้สึกเจ็บ... ไม่ว่าผ่าตัดอะไรฉันก็ไม่เคยพูดว่าเจ็บสักคำ และหัตถการที่คนอื่นทำด้วยยานอนหลับ ฉันก็ทำตอนมีสติเต็มๆ... แต่ครั้งนี้เจ็บจริงๆ....... รู้สึกเหมือนหน้าอกจะหลุดออกมา จนถึงวันที่ 2-3 ตอนยังติดเครื่องระงับปวดอยู่ ฉันยังคิดว่าไม่เจ็บขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ ทำอาหารกินเองอย่างมั่นใจ แต่พอถอดเครื่องระงับปวดออกเท่านั้นแหละ นรกเริ่มต้น โดยเฉพาะการนอนแล้วลุกขึ้นคือนรก.... ทุกครั้งที่นอนแล้วลุก ไม่รู้ว่าเต้านมเทียมเคลื่อนหรือเปล่า ต้องกอดหน้าอกไว้แล้วลุกขึ้น แต่ถึงอย่างนั้น แปะแผ่นกันน้ำแล้วอาบน้ำ อะไรประมาณนั้นก็ทำได้หมด ส่วนบนยังนูนมากอยู่ เลยยังจินตนาการรูปลักษณ์หน้าอกใหญ่มากแบบสมบูรณ์ของตัวเองไม่ออก แต่ก็อยากฟื้นตัวเร็วๆ