ครั้งแรกฉันผ่าตัดไปแบบไม่รู้อะไรเลย แล้วชั้นตาก็ออกมาใหญ่ ลึก เข้ม และเป็นแบบตาไส้กรอกค่ะ ใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่หลายปี แล้วไปผ่าตัดแก้ อาจเพราะเป็นโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านผ่าตัดแก้ ชั้นตาเลยต่ำลงและดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น น่าจะใช้ชีวิตแบบนั้นต่อไปก็พอ แต่พอเวลาผ่านไปนาน ชั้นตากลับเล็กเกินไป และหัวตาก็ดูอึดอัด เลยไปทำเปิดหัวตากับเพิ่มขนาดชั้นตาที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในอัพกูจอง แล้วพังยับเลยค่ะ.. เขากรีดลงล่างจนถึงระดับที่รับไม่ไหวจริงๆ แผลเป็นจากการเปิดหัวตาก็รุนแรงมาก ริ้วรอยแนวตั้งใต้ตาระเบิด.. ตาสองชั้นก็เละเทะไปหมด.. แถมอีกข้างหนึ่ง ที่ทำไว้โดยบอกว่าเป็นการปรับกล้ามเนื้อตา กลับทำให้ลืมตาไม่ขึ้น และตาดำดูเฉียง ไม่รู้เลยว่าตอนนั้นลำบากแค่ไหน.. ตลอด 6 เดือนนั้นเหมือนไม่ได้ใช้ชีวิตเลยค่ะ ฝืนจนครบ 6 เดือนอย่างยากลำบาก แล้วไปทำรีคอนสตรัคชันหัวตา ก็เลยดีขึ้นมาบ้าง แน่นอนว่าแผลเป็นหัวตายังเหมือนเดิมเพราะบริเวณมันกว้าง แต่พอหัวตาถูกปิดกลับมา ภาพลักษณ์ก็ดูอ่อนโยนขึ้น เลยดีกว่ามากค่ะ ส่วนตาสองชั้น ฉันได้ทำกับคุณหมอท่านหนึ่งที่ตอนนี้เกษียณแล้ว แต่ท่านเก่งเรื่องผ่าตัดแก้มากจริงๆ จนตากลับมาเป็นตาคนได้.. ถึงตอนนี้ฉันก็ยังขอบคุณท่านอยู่ค่ะ แม้แต่ในห้องผ่าตัดก็รู้สึกได้ว่าท่านพยายามเต็มที่จริงๆ และละเอียดมาก เขียนไปก็สะเทือนใจขึ้นมา.. ศัลยกรรมต้องคิดให้รอบคอบจริงๆ และฉันคิดว่าการผ่าตัดครั้งแรกสำคัญมากจริงๆ ค่ะ พอพยายามแก้ให้กลับคืนมา มันเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดเลย.. ถ้ามีใครกำลังลำบากเพราะการผ่าตัดที่ผิดพลาด ขอให้มีความหวังไว้นะคะ และขอให้ทุกคนประสบความสำเร็จค่ะ
ถูกใจ 1