1.ก่อนอื่นขอพูดเรื่อยเปื่อยก่อน ค่ะ เจ็บค่ะ 큐ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ เห็นคนใน YouTube บอกว่าตรงที่เอากระดูกอ่อนหูออกเจ็บกว่า หรือไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่ เลยคิดว่า ก็นั่นสิ กระดูกไม่มีเซลล์ประสาทเลยไม่เจ็บสินะ! แต่ฉันฉีดยาแก้ปวดไป 4 ครั้งค่ะ นอนโรงพยาบาลแต่ไม่มีอะไรทำ เลยเขียนเล่นๆ ในมือถือค่ะ เอาสไลม์มาด้วยกะว่าจะบีบเล่น แต่ไม่มีแรงที่มือ จับมือถือยังสั่นเลยค่ะ..
ตอนเช้ามืดเกาะแม่ร้องไห้โฮ แต่รู้สึกได้ว่าน้ำตาไหล เลยคิดว่า อา ความรู้สึกยังอยู่สินะ แล้วก็ร้องไหลพรากอยู่คนเดียว พอได้ยินแม่พูดว่า “เดี๋ยวก็จะสวยขึ้นแล้วไง~ อย่าร้อง~” ก็ยิ่งร้องหนักกว่าเดิมㅠㅠㅠㅠ
2.ก่อนผ่าตัด
ตอนปรึกษาออกแบบกับคุณหมอ ฉันขอให้ทำแบบธรรมชาติค่ะ (ปากกาเมจิก? อะไรที่ใช้วาดบนหน้าตอนออกแบบนั่นเจ็บจริงๆ ค่ะㅋㅋㅋ ฉันผิวอ่อนแอ เป็นผิวแบบที่เขียนบนผิวแล้วตัวหนังสือขึ้นเลย ตรงที่วาดเมจิกเลยนูนขึ้นมาตามรอยเป๊ะㅠ)
คุณหมอบอกว่า การทำให้เป็นธรรมชาติไม่ได้หมายความว่าจะไม่เห็นเลย บางครั้งมีคนที่ต้องการให้ดูชัดว่าทำมา ซึ่งก็เคารพความต้องการของคนไข้ แต่เมื่ออายุมากขึ้น สิ่งที่ดูชัดจะค่อยๆ ให้ความรู้สึกแปลกแยก ดังนั้นถ้าจะผ่าตัดให้ดูชัด ต้องคำนึงถึงเรื่องนี้ไว้ 1) ธรรมชาติแบบ เอ๊ะ? หน้าเรียวขึ้นเหรอ? 2) นั่นเป็นไลน์ที่ถ้าไม่ผ่าตัดก็ไม่มีทางได้ คุณหมอให้เลือกหนึ่งในสอง ฉันเลยบอกว่า ข้อ 1 ค่ะ ถ้าก่อน-หลังชัดเจน ฉันชอบแบบธรรมชาติ! แล้วก็จับมือคุณหมอ ตะโกนสู้ๆ แล้วเข้าไปค่ะ
3.ก่อนผ่าตัดทันที ก่อนเข้าไป เขาจะฉีดอะไรเหมือนยาคลายกังวล? พอฉีดแล้วฉันพูดอะไรเพ้อเจ้อเต็มไปหมด ที่จำได้คือพูดว่า “คุณหมอคะ หนูรู้สึกเหมือนเสพยาเลยค่ะ~”.. อายจังㅠㅠ
ผู้อำนวยการฝ่ายวิสัญญีเข้ามาก่อนฉีดยาคลายกังวล แล้วถามว่าสูบบุหรี่หรือดื่มเหล้าไหม ดื่มได้แค่ไหน ไปปีนเขาไหม ออกกำลังกายมากแค่ไหน ฉันเลยพูดอย่างมั่นใจว่า ไม่ออกกำลังกายเลยค่ะ!..ㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ พอบอกว่าไปปีนเขา คุณหมอถามว่าทำนานแค่ไหน ฉันบอก 20 นาที คุณหมอก็หัวเราะแล้วบอกว่าอันนั้นไม่ใช่ปีนเขาหรอก ทำให้คลายกังวลและรู้สึกดีค่ะ
จนถึงตอนเข้าห้องผ่าตัด จริงๆ ไม่สั่นเลยสักนิด เลยคิดว่า ‘ก็แหงสิ ฉันกล้าหาญ!’ แต่ไม่ใช่เลยค่ะ ตอนเช้ามืดร้องไห้ตลอด
ยังไงก็ตาม ความจำขาดไปตั้งแต่นอนบนเตียงผ่าตัดค่ะ ไม่มีความทรงจำจริงๆ ฉันค่อนข้างชอบนับว่าตอนดมยาจะทนได้ถึงกี่วินาที เลยกะจะทำครั้งนี้ด้วย แต่ตั้งแต่วินาทีที่ได้ยินว่า “ลองหายใจเข้าช้าๆ นะคะ” ความจำก็หายไปเลย ใส่เครื่องช่วยหายใจ แต่จำไม่ได้ว่าฉีดน้ำยาอะไรไหม และจำไม่ได้ด้วยว่าดมยาอย่างไร
5.หลังผ่าตัด
คือเริ่มนรกเลยค่ะ จากตรงนี้พูดอะไรในแง่ดีไม่ออกแล้ว ฉันทรมานมากค่ะ เขาบอกว่าแต่ละคนมีความรู้สึกเจ็บต่างกัน ความเจ็บก็แล้วแต่คน แต่ฉันประมาทเองที่คิดว่าตัวเองทนความเจ็บส่วนใหญ่ได้ดี
มีคนบอกว่า ตื่นค่ะ! แล้วฉันก็ตื่นขึ้นมา เห็นว่านอนอยู่ในห้องพักฟื้น ไม่ได้มีใครบอกชัดๆ ว่าห้ามหลับ (หรืออาจบอกแล้วฉันจำไม่ได้) เลยจะนอนต่อ แต่จำรีวิวของใครสักคนได้ว่า ต้องพ่นแก๊สดมยาออกให้หมด แต่เขาหลับไปเลยแล้วเวียนหัวอยู่หลายวัน ฉันเลยหลับตาแล้วหายใจฟู่~ ทำแบบนั้นต่อเนื่องค่ะ โชคดีที่ไม่เวียนหัว เลยหลับไปอีกครั้ง
ตื่นมาอีกที รู้สึกเหมือนมีช้างหนึ่งตัวขึ้นมานั่งบนหน้า เลยฉีดยาแก้ปวดไปหลายครั้งและให้น้ำเกลือตลอดค่ะ เพราะฉันหลับอยู่ตลอดและไม่กินอะไรเลย เขาเลยให้น้ำเกลือต่อเนื่องให้ค่ะ น้ำเกลือเข้าไปก็เลยปวดฉี่ แต่ฉี่ไม่ออกค่ะ ตกใจมากจริงๆ กระเพาะปัสสาวะเหมือนจะระเบิด แต่ฉี่ไม่ออกจนแทบบ้า
ผู้อำนวยการฝ่ายวิสัญญีเข้ามาแล้วฉีดยาอะไรสักอย่างที่ช่วยกระตุ้นปัสสาวะให้ แต่จำชื่อไม่ได้ หลังจากฉีดไปประมาณหลายชั่วโมงก็ปัสสาวะได้ดี พอถามเหตุผล เขาบอกว่าถ้าร่างกายเครียดมากเกินไปจะเป็นแบบนั้นค่ะ
ยังไงก็ตาม หลับแล้วตื่น หลับแล้วตื่น ตอนแกะผ้าพันแผล ผู้อำนวยการบอกว่าไลน์ปังมากใช่ไหม แล้วให้ดูกระจก ถึงจะเจ็บแทบตายแต่ก็ตอบว่า โอ้ๆ ค่ะ! แล้วหลับต่อ ตื่นมาอีกทีกินไอศกรีม แต่เจ็บเลยฝืนกินแล้วหลับต่อ แล้วตื่นตอนกลางคืน ปรากฏว่าเจ็บมากจนร้องไห้ไม่หยุด หูก็เจ็บ ในปากมีน้ำลายกับเลือดค้างอยู่ เลยกลืนไปหลายครั้ง
คุณหมอเข้ามาแล้วบอกว่า ถ้าเจ็บให้บอกนะ จากนั้นจับริมฝีปากแล้วกดแน่น ฉันเลยร้อง อ๊าก!!ㅋㅋㅋㅋㅌ เส้นประสาทยังอยู่ครบทั้งหมดค่ะ เฮ้อ เกือบตาย
ประมาณ 4 ทุ่ม? ตื่นมาอีกที เขาให้โจ๊กฟักทอง เลยกิน แต่เวียนหัวมากจนกินไปแล้วก็ยอมแพ้ เขาฉีดยาปฏิชีวนะให้ แต่เวียนหัว เลยนอนร้องไห้จนหลับไป
6.เช้าวันถัดมา ตื่นๆ หลับๆ ตื่นมาร้องไห้แล้วหลับ วนไปเรื่อยๆ จนประมาณตี 6 ครึ่ง เขาสระผมให้ แล้วฉันก็เป่าเอง อืม.. อา ตอนลอกเทปเจ็บบ้าบอจริงๆ ไม่มีอะไรที่ไม่เจ็บเลย จะบ้าตาย ตอนนี้ก็อ้อนขอยาแก้ปวด เขาให้ยามา กินยาแล้ว และยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลค่ะ เขาบอกว่าออกจากโรงพยาบาลหลังหมดช่วงเวลาเข้างานได้ เลยกำลังรอพ่ออยู่ค่ะ
‼️สรุปก็คือ
เจ็บโคตรๆ ค่ะ
ถูกใจ 11