คำสารภาพของคนที่ศัลยกรรมโครงหน้าล้มเหลว

เหนื่อยมากเหลือเกิน รู้สึกผิดต่อพ่อแม่มาก ฉันคงบ้าไปแล้ว.. อะไรมาครอบงำถึงได้เลือกแบบนี้ ใบหน้าของฉันที่กลายเป็นแปลกไป ทำให้สภาพจิตใจของฉันก็แปลกไปด้วย ฉันพบเพื่อนไม่ได้ พบพ่อแม่ก็ไม่ได้ แม่ที่อยู่ต่างจังหวัดไม่รู้อะไรเลย แค่คิดว่าฉันเป็นโรคซึมเศร้าเฉยๆ แล้วคอยปลอบใจและให้คำแนะนำทางโทรศัพท์มากมาย มันยิ่งทำให้หัวใจฉันฉีกขาด ถ้าแม่เห็นความจริงนี้ เห็นใบหน้าของฉันตอนนี้ แม่คงเจ็บปวดมากกว่าฉันอีก ฉันอยากย้อนเวลา ถ้าทำได้..... ฉันเกลียดหมอจนแทบบ้า แต่ฉันเป็นคนที่น่าสมเพช แม้แต่ความกล้าหรือความกล้าพอจะไปโต้แย้งก็ยังไม่มี การผ่าตัดสร้างขากรรไกรใหม่ที่เป็นความหวังเดียวของฉัน จะต้องผ่านความเจ็บปวดจากการผ่าตัดที่ทรมานอีกครั้ง และค่าใช้จ่ายก็มหาศาล ตอนนี้ยังไม่กล้าแม้แต่จะคิด ต้องสร้างใหม่เท่านั้นถึงจะใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้ แต่เมื่อไหร่จะหาเงินจำนวนนั้นได้ครบ.. ในความมืดมิดที่มองไม่เห็นอนาคตหรือหนทางข้างหน้า ฉันไม่รู้ว่าควรเริ่มจากอะไร ควรทำอะไรอย่างไร และควรใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ฉันสวดภาวนาหลายสิบครั้ง ทั้งที่ปกติไม่เคยทำ หรือเป็นเพราะฉันน่ารังเกียจที่ตามหาเฉพาะเวลาต้องการ เลยได้รับโทษแบบนี้ ฉันเกลียดตัวเองจริงๆ รู้สึกมืดมนและแน่นในอก

โพสต์อื่นในหมวดนี้