ฉันผ่าตัดที่นี่เมื่อหลายปีก่อน เลยจำค่าผ่าตัดไม่ได้แล้ว
ตอนนั้นฉันยังไม่มีสายตาพอจะตัดสินได้ว่าบทความไหนเป็นของนายหน้า หรือโรงพยาบาลไหนที่เหมาะกับฉัน ฉันมีแค่ความตั้งใจเดียวหลังสอบซูนึงจบ คืออยากผ่าตัดให้เร็วที่สุดก่อนเปิดเทอมมหาวิทยาลัย แล้วพออาการบวมยุบลงก็จะได้สวยขึ้น จากนั้นฉันก็ทำจมูก แต่ผลลัพธ์ออกมาเป็นทรงจมูกแบบผลิตจากโรงงาน เพื่อนและครอบครัวรอบตัวต่างพูดว่าก่อนทำศัลยกรรมยังดูดีกว่า แล้วก็พูดว่าทำไปทำไม ในขณะที่ฉันกำลังเครียดกับคำพูดพวกนั้น ฉันขึ้นรถไฟใต้ดิน แล้วมีคนแปลกหน้ามองหน้าฉันและหัวเราะเยาะว่าเป็นพวกหน้าเสียเพราะศัลยกรรม และนั่นก็กลายเป็นบาดแผลไปตลอดชีวิต
หลังจากนั้นฉันได้แก้ไขแบบ after-service แต่มีความผิดพลาดร้ายแรงเกิดขึ้นในการผ่าตัด ตอนคุยปรึกษาหลังทราบผลการผ่าตัด พวกเขากลับหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงส่วนตรงนั้น
มันเป็นสถานการณ์ที่คนคนหนึ่งแทบทำอะไรไม่ได้เลย แต่ก็ต้องทนรับความจริงนั้นไว้คนเดียว
แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีหลังผ่าตัด ทุกครั้งที่นึกถึงช่วงนั้น หัวใจก็ยังเหมือนพังลงอยู่ดี