ฉันไม่ได้โทษโรงพยาบาล แค่อยากลองย้อนมองตัวเองในอดีตสักครั้ง มันเป็นการผ่าตัดที่จำเป็นสำหรับฉันจริงๆ ไหม? แน่นอนว่าเมื่อก่อนฉันอยากตอบว่าถ้าเกิดใหม่ก็จะทำอีก เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง แต่ตอนนี้ก็ไม่รู้แล้ว เพราะรูปหน้าที่เบี้ยวและเหลี่ยมมาก ฉันเครียดมาตลอด 20 ปี และชื่อเล่นก็มีหลายอย่างที่เกี่ยวกับคาง แต่หลังผ่าตัด ฉันเคยมีความสุข ตอนนี้ผ่านมาประมาณ 4 เดือนแล้ว ทุกวันฉันส่องกระจกดูว่ามีผิวหย่อนคล้อยหรือยัง กินอาหารเสริมต้านวัยตลอด และถึงขั้นยืนกลับหัวเพื่อหนีแรงโน้มถ่วงแม้เพียงชั่วครู่.. ยังไงก็ใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่ ความสุขก่อนและหลังผ่าตัดเปลี่ยนไปไหม? ไม่เลย ฉันยังคงส่องกระจกวันละหลายสิบครั้งเพื่อหาข้อบกพร่องอื่น มองหาตัวเองที่ต่างจากเมื่อวาน และค้นหาข้อมูลการผ่าตัดต่างๆ
เวลาถ่ายรูปก็เกร็งเพราะกลัวว่าแก้มจะหย่อนคล้อย แต่ละวันมันเหนื่อยมากจริงๆ ถ้าก่อนผ่าตัดฉันลำบากใจเพราะใบหน้าของตัวเองที่ดูไม่สวย หลังผ่าตัดฉันก็กลัวว่าจะเกิดผลข้างเคียง ถ้าถามว่าอยากกลับไปก่อนผ่าตัดไหม ฉันคงตอบว่าไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ.. ฉันชอบรูปลักษณ์ของตัวเองตอนนี้ แต่สภาพจิตใจไม่ดี... แค่หวังว่าแก้มจะหย่อนคล้อยน้อยลง ช่วงนี้ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่เลย ถ้าเกิดมาสวย ก็คงไม่ต้องกังวลแบบนี้.. ทำไมฉันถึงใช้ชีวิตแบบนี้นะ ฉันอยากได้ยินคนบอกว่าสวยจริงๆ ถ้าย้อนกลับไปก่อนศัลยกรรมปรับรูปหน้า ฉันจะเอาเงินนั้นไปนวดกดจุดตามเส้นลมปราณไหม? ตัวฉันในอดีตจะตอบว่ายังไง... แค่อยากกลับไปก่อนทำศัลยกรรมปรับรูปหน้า แล้วคิดทบทวนอีกสักครั้ง
ถูกใจ 10