เมื่อ 6 ปีก่อนฉันใส่ซิลิโคน แล้วถอดออกหลังจากแค่ 1 ปีค่ะ พูดตรงๆ ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดจะทำจมูกเลยด้วยซ้ำ แต่คนรู้จักรอบตัว แม้แต่คนรู้จักของคุณแม่ㅋㅋㅋㅋㅋ พูดกันว่า หน้านี้ถ้าทำแค่จมูกก็ดีแล้วบ้าง ทำจมูกแล้วจะดูเป็นผู้หญิงขึ้นบ้าง อะไรทำนองนั้น พอโดนดันแบบชั่ววูบ แล้วฉันก็เป็นคนหูเบาอยู่ลึกๆ.....ㅋㅋㅋㅋㅋ โอนเอนไปมา ก็เลยไปผ่าตัด...... เพราะฉันเป็นคนค่อนข้างอ่อนไหวอยู่แล้ว เลยรู้สึกว่าทุกข์ใจไปพอสมควร...ㅜ.ㅜ รู้สึกเหมือนเป็นการผ่าตัดแบบดันทุรัง(?) ประมาณว่าใส่ซิลิโคนรูปตัว L ไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน..? ก่อนอื่น ฉันคิดว่าถ้าเป็นโรงพยาบาลที่มีแต่คุณป้าๆ แน่นเอี้ยด ก็ควรเลี่ยงไว้ก่อนค่ะ ตอนเด็กๆ ฉันก็แค่เชื่อผู้ใหญ่อย่างสนิทใจเท่านั้นเอง...ㅋㅋㅋㅋㅋ ㅜ.ㅜ แถมคุณแม่ฉันยังทะเลาะกับเพื่อนที่แนะนำโรงพยาบาลนั้นให้ แล้วก็ไม่เจอกันอีกเลยㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ ราคาก็แพงบ้าแพงบอด้วย....
ก่อนอื่น เหตุผลที่ฉันถอดวัสดุเสริมจมูกออกคือ เพราะแพทย์ใส่ซิลิโคนโดยไม่ได้คำนึงถึงความโค้งเว้าของสันจมูกฉันเลย สุดท้ายสันจมูกก็เบี้ยวค่ะ ถ้าลองจับกระดูกบริเวณปลายๆ สันจมูก จะมีส่วนที่บุ๋มลงไปเล็กน้อยมากอยู่ แต่ดูเหมือนคุณหมอไม่ได้คำนึงถึงความโค้งเว้าแบบนั้น แล้วก็วางซิลิโคน ลงบนสันจมูกไปเลย คุณหมอคะ... เพราะซิลิโคนเอียงไปทางด้านที่บุ๋ม นอกจากสันจมูกที่เบี้ยวจะดูไม่ดีในเชิงความสวยงามแล้ว แม้ความสูงและรูปทรงของจมูกเองจะดูเป็นธรรมชาติ แต่ซิลิโคนตรงปลายจมูกก็อยู่ในสภาพที่เหมือนจะใกล้ทะลุหรือเห็นเงาออกมา ฉันเลยคิดอยู่หลายเดือนแล้วไปผ่าตัดถอดออกค่ะ
หลังถอดออกแล้ว เหมือนโลกดูเปลี่ยนไปเลยค่ะ ปกติหลังทำจมูกควรจะพอใจกับตัวเองที่สวยขึ้น และรู้สึกมีความสุขใช่ไหมㅋㅋㅋ แต่ฉันกลับได้สัมผัสโลกอีกใบ(?) ผ่านการผ่าตัดถอดออกแบบนี้~~
ช่วงนี้ก็มีความคิดว่าอยากแตะปลายจมูกนิดหน่อย แต่ถ้าไม่ได้ไม่พอใจมาก และไม่ได้ถึงขั้นเป็นปมด้อย ฉันก็คิดว่าอย่าไปยุ่งกับมันเลย เลยปล่อยไว้ค่ะ
ถูกใจ 5