เมื่อพอดี 10 ปีก่อน.. เดือนกรกฎาคม เคยมีช่วงหนึ่งที่การทำตาสองชั้นของโรงพยาบาลศัลยกรรม Wonjin บูมเพราะอีเวนต์อะไรสักอย่างในคาเฟ่.. เพื่อนสมัยมัธยมต้นบางคนที่เริ่มทำตาสองชั้นกันก่อนหลายคนทำที่นี่ ฉันเองก็เห็นโพสต์อีเวนต์ในคาเฟ่เยอะ ตอนนั้นเลยไม่ได้เดินปรึกษาหลายที่ด้วยซ้ำ แค่คิดไปเองว่าทำเก่ง แล้วอ้อนแม่จนได้ผ่าตัดกับคุณหมอชเวที่ Wonjin ตอนปิดเทอมฤดูร้อน (10 ปีก่อนแล้วเลยจำชื่อไม่ได้ ตอนนั้นทุกคนเรียกคุณหมอชเว คุณหมอชเว ฉันเลยคิดว่าชื่อก็คือคุณหมอชเว ตอนนี้ไม่รู้ว่าย้ายไปโรงพยาบาลอื่นหรือหายไปไหนแล้ว) เมื่อ 10 ปีก่อนขนาดโรงพยาบาลก็ใหญ่แล้ว คนจีนก็เยอะ เป็นตัวอย่างของโรงพยาบาลแบบโรงงานชัด ๆ แต่ ฉันดีใจมากเพราะคิดว่าความปรารถนาเรื่องตาสองชั้นครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตกำลังจะเป็นจริงแล้ว
ส่วนรีวิวการผ่าตัด เท่าที่รู้ตอนนี้เขาทายาชาแล้วให้ยานอนหลับ จากนั้นค่อยฉีดยาชาเฉพาะที่ แต่ตอนนั้นสำหรับฉัน ไม่มีการให้ยานอนหลับเลย แล้วฉีดยาชาเข้าบริเวณตาโดยตรง เจ็บจริง ๆ ความเจ็บนั้นน่าจะเป็นความเจ็บที่เจ็บที่สุดในชีวิต ในสภาพที่แขนขาถูกมัด ฉันคิดว่า อา.. ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันทำตาสองชั้นครั้งที่สองไม่ได้จริง ๆ เสียงกรอบแกรบของการตัดเนื้อ.. กับความรู้สึกที่ตาถูกดึงด้วยไหมยังชัดมาก ระหว่างนั้นเขาบอกว่าถ้าเกร็งตาจะช้ำ ทั้งที่แสงไฟทำให้ตาพร่ามาก แต่ฉันก็พยายามคลายแรงที่ตาคนเดียว ไม่รู้ว่าเพราะเป็นหน้าร้อนเลยร้อน หรือเพราะตื่นเต้น แต่ฉันผ่าตัดไปพร้อมกับเหงื่อเย็นแตกพลั่ก ๆ
ผลคือพัง ทำแบบกรีดบางส่วน แต่เส้นตาสองชั้นก็แปลก ตอนนี้ย้อนคิดดู ปฏิกิริยาของครูและเพื่อน ๆ หลังหมดปิดเทอมฤดูร้อนก็ไม่ค่อยดีนัก (แต่ตอนเด็ก ฉันคิดว่าอย่างน้อยถึงจะเป็นตาสองชั้นแปลก ๆ ก็ยังเป็นตาสองชั้น มีดีกว่าไม่มี ใช้ชีวิตด้วยความคิดแบบวอนยอง)
สุดท้ายพอโตเป็นผู้ใหญ่ ตาสองชั้นก็คลายหมด ไม่ใช่แค่คลาย แต่กลับไปเป็นตาชั้นเดียวอีก เลยไปผ่าตัดแก้ด้วยการกรีดที่โรงพยาบาลอื่น ตอนปรึกษาที่โรงพยาบาลที่ผ่าตัดแก้ เขาพูดด้วยความเสียดายว่า ก่อนหน้านี้ไปผ่าตัดที่ไหนมา ถึงได้กรีดเปิดหัวตาเด็กไว้แบบนี้ แล้วก็บ่นว่า
ดังนั้นครั้งนี้ฉันกำลังหาข้อมูลเรื่องซ่อมแซมการเปิดหัวตาด้วย
ไม่รู้ว่าควรเขียนตรงไปตรงมาได้แค่ไหน แต่เอาเป็นว่าเป็นโรงพยาบาลในบัญชีดำในใจฉัน จะไม่ไปอีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด ถึงขั้นควรได้เงินคืน โรงพยาบาลใหญ่ตั้งแต่ 10 ปีก่อนแล้ว การที่ใหญ่ขึ้นอีกก็แปลกดี