ทุกครั้งที่ถ่ายรูปหรือมีคนนั่งข้างๆ ฉันพยายามทำให้กรามดูยื่นน้อยลงด้วยการฝืนจัดสบฟัน ก้มหน้าให้มากขึ้น หรือใช้สิ่งของบัง เคยถูกล้อและตั้งฉายาว่าคางยื่น ขากรรไกรยื่น หูหิ้ว โมอายอะไรทำนองนี้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจและพยายามใช้ชีวิตโดยไม่สนใจ หลังคลอดฉันปวดหัวรุนแรงมาก จึงไปหลายโรงพยาบาล แล้วสงสัยว่าอาจเป็นเพราะการสบฟัน และนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่บอกทันตแพทย์ว่าอยากจัดฟันก็ถูกปฏิเสธ สุดท้ายความคิดก็วนมาถึงการผ่าตัดขากรรไกรสองข้าง จึงพยายามหาข้อมูลโรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญด้านช่องปากและขากรรไกรให้มากที่สุด และตัดสินใจนัดปรึกษา แต่กลัวมากจริงๆ T_T เดิมทีไม่เคยคิดจะทำศัลยกรรมเลย เหตุผลที่อยากทำจมูกแค่ไหนก็ไม่ทำ เพราะกลัวว่าถ้าพลาดจะทำลายชีวิตที่เหลือ T_T T_T T_T แล้วนี่จะเป็นผ่าตัดขากรรไกรสองข้าง…… ฉันรวบรวมสติแล้วไปปรึกษา ผลดีมากจนความกังวลก่อนหน้านี้ดูไร้ความหมาย และแนวทางที่ต้องการก็คล้ายกัน เหตุผลแรกที่คิดว่าเป็นโรงพยาบาลนี้คือเขาบอกว่า “เราปฏิเสธการตัดกระดูกมากเกินไปหรือการผ่าตัดฝืนๆ ที่ไม่จำเป็น” ฉันคิดในใจว่า เอ๊ะ…หรือที่นี่นะ? จุดตัดสินใจต่อมาคือผู้ดูแลสามารถดูการผ่าตัดแบบเรียลไทม์ได้ และบรรยากาศที่เป็นเหตุเป็นผลมากๆ ที่รู้สึกได้ตอนคุณหมอให้คำปรึกษา เงื่อนไขสามข้อนี้ฝังใจมากจนไม่อยากไปปรึกษาที่อื่นต่อ จึงยอมทิ้งค่าตรวจที่จ่ายไปแล้วและไม่ไปนัดที่เหลือ ฉันเริ่มจัดฟันก่อนผ่าตัดและดำเนินการผ่าตัด เวลาผ่านไปจนสุดท้ายได้ผ่าตัดขากรรไกรสองข้างและศัลยกรรมปรับโครงหน้า 3 จุด (กราม คาง และโหนกแก้ม) สิ่งที่น่าทึ่งจริงๆ คือฉันก็เป็นคน จึงอยากดูเหมือนคนในอุดมคติ แต่ขณะเดียวกันก็รู้ว่าทุกคนแม้จะมีตา จมูก ปากเหมือนกัน แต่หน้าตาก็ต่างกัน ต่อให้ฉันอยากเป็นนักแสดงหรือนักร้องคนไหน ก็รู้ว่าการเอาคางแบบเดียวกันมาให้ก็ทำให้เป็นคนนั้นไม่ได้…… แต่พอบอกแนวกรามที่ต้องการ แนวที่ฉันมุ่งหวังก็ออกมาตรงเป๊ะจริงๆ…… ขนลุกเลย ตอนนี้ผ่าตัดมาได้หนึ่งเดือนแล้ว ว้าว…ฉันได้แต่ชื่นชมคุณหมอมากขึ้นเรื่อยๆ พ่อของฉันเหรอ? ฉันมีสองคน ระดับนี้คงต้องไปไหว้ทุกเทศกาลแล้วล่ะ… เหมือนโกหกใช่ไหม? ดูรูปฉันสิ… อยู่ๆ ก็อินขึ้นมา แต่เอาเป็นว่ากลับมาที่เรื่องเดิมนะ
วันแรก—หายใจไม่ค่อยสะดวก (แน่นอน) ปวดหลัง (แน่นอน) แค่ทั้งหมดก็ทรมานมาก (แน่นอน) เพราะคิดว่าความเจ็บระดับนี้เป็นเรื่องปกติหลังผ่าตัด จึงไม่ได้เรียกพยาบาลเป็นพิเศษ บ้วนปากและประคบน้ำแข็งประมาณสองครั้ง…
วันที่สอง—ว้าว…เหมือนเดิม แต่ขยับตัวได้ใช่ไหม ในที่สุดก็ได้ขยับก่อนจะเกิดแผลกดทับ ก้นกบจึงพอสบายขึ้นหน่อย……
วันที่สาม—แค่อยากกลับบ้านเร็วๆ ปวดหลังมาก และไหนๆ ก็ต้องเจ็บอยู่แล้ว จึงคิดว่าอยู่บ้านที่สบายๆ น่าจะดีกว่า…… พอกลับบ้านก็สบายขึ้นจริงๆ
พูดตามตรง จะบอกว่าผ่าตัดขากรรไกรสองข้างเป็นการผ่าตัดง่ายไม่ได้เลย เป็นการผ่าตัดที่ต้องตัดสินใจอย่างจริงจัง และเมื่อการกินอยู่และชีวิตประจำวันพังไปหมดก็รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า ร่างกายไม่ทำตามใจ พอขยับตัวไม่ได้ก็อุ้มลูกและมองลูกอย่างสบายๆ ตามที่ต้องการไม่ได้ ทำให้ทรมานจากความรู้สึกผิดมาก สองสัปดาห์แรกเหนื่อยและลำบากมากจริงๆ…… ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว แทบจำหน้าเดิมไม่ได้เลย… ชอบหน้าด้านข้างมากจนแทบคลั่ง…
สรุป—ฉันเกิดใหม่แล้ว