นี่เป็นความเห็นส่วนตัวของคนที่ทำตาสองชั้นแล้วพัง แต่เขียนไว้เพราะอยากให้แม้แต่คนเดียวก็ไม่ต้องพังแบบนี้
ฉันไม่ชอบถ่ายวิดีโอหรือถ่ายรูป และไม่เก็บรูปตอนไปเที่ยวด้วยซ้ำ ฉันใช้ชีวิตโดยคิดว่าดวงตาของตัวเองคือปมด้อย ถ้าตาคู่นี้ใหญ่ขึ้นก็คงดี... ฉันคิดแบบนั้นบ่อยมาก และตอนที่หนักๆ ก็ไม่อยากมองหน้าคนอื่นเลย ไอ้อาการหมกมุ่นกับหน้าตานี่มันอะไรกันนะ...
ฉันไม่ชอบที่แต่งหน้าแล้วก็ไม่ค่อยเห็นผล และอิจฉาตาสองชั้นมาก น้องของฉันตาสวยมาก เลยยิ่งเอาตัวเองไปเปรียบเทียบ
แต่รู้ไหม... หลังจากทำตาสองชั้นพัง รูปเก่าๆ ของตัวเองที่เคยไม่อยากมอง กลับไม่มีรูปไหนน่าเกลียดเลย มีเอกลักษณ์และน่ารัก ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงเคยเกลียดมันขนาดนั้น ฉันใช้ชีวิตโดยใส่ใจกับดวงตามากเกินไป
ฉันยังเสียใจอยู่เรื่อยๆ ว่าน่าจะใส่ใจเรื่องการแต่งตัวจัดสไตล์มากกว่า... ได้โปรด ถ้ามีแม้แต่คนเดียวที่ห้ามคุณ ให้คิดทบทวน 100 ครั้ง แล้วค่อยตัดสินใจอย่างรอบคอบ และรักตัวเองให้มากขึ้น
สิ่งที่เห็นในกระจกไม่ใช่ทั้งหมด หน้าตาไม่ใช่ทุกอย่าง คุณจะหาเลี้ยงชีพด้วยใบหน้าหรือไง? แต่ถ้ายังจะทำ ฉันก็เชียร์นะ เพราะมีหลายคนที่ผลลัพธ์ออกมาดีมาก ขอให้ทุกคนประสบความสำเร็จ ไม่ต้องเข้ามาในชุมชนนี้ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ขอให้คุณอย่าเกลียดตัวเอง