ก่อน<หน้าตรงก่อนผ่าตัดทันที>ก่อน<ซ้ายก่อนผ่าตัด>หลัง<ทันทีหลังผ่าตัด><วันถัดจากผ่าตัด>หลัง<วันที่สามหลังผ่าตัด>เขียนในรูปแบบไดอารี่.. เลยมีภาษากันเองอยู่บ้าง.. ขอให้เข้าใจด้วยนะครับ ผมลงไว้ที่นี่ หวังว่าความทรงจำของผมจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นๆ
20/1/20 ผ่าตัด ผมกลัวการผ่าตัดมาก.. แล้วก็เป็นคนขี้กลัวมากด้วย.. ตื่นเต้นกว่าวันไปเข้ากรมอีก พอไปถึงโรงพยาบาล คิดจะยกเลิกหลายครั้งมาก ผมเป็นผู้ชาย อายุปลาย 20.. จะหวังความรุ่งเรืองอะไรนักหนา.. ถึงมาทำเรื่องแบบนี้.. ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกเกลียดตัวเองมาก เหนือสิ่งอื่นใดคือความกลัวการผ่าตัดมันมากเกินไป บ่ายโมงครึ่งถูกส่งเข้าห้องดมยาสลบ ทำภายใต้การดมยาสลบ ยาสลบแบบแก๊สออกมาจากหน้ากาก แก๊สค่อนข้างแสบ เลยไอตลอด แล้วก็เริ่มมึนๆ จากนั้นหลับไป พอตื่นขึ้นมาก็ผ่าตัดเสร็จแล้ว ได้สติแล้วพบว่าถูกมัดด้วยสายรัด พอบอกให้ปล่อย อาจารย์วิสัญญีแพทย์ก็ปล่อยให้.. แล้วบอกว่าต้องอยู่ตรงนี้สักพัก เสียงเครื่องดังบี๊บๆ ทำให้เวลาที่อยู่ในห้องพักฟื้นทรมานมาก ความเสียใจครั้งแรกหลังผ่าตัดถาโถมเข้ามา.. เตียงก็แคบ เห็นแต่เพดาน ไหล่ก็ห่อ หลังปวดตึงมาก มาถึงห้องพักผู้ป่วยตอนห้าโมงครึ่ง ในปากมีสายระบายเลือดต่ออยู่ ยังไม่ทันได้ส่องกระจกดูหน้าตัวเอง ก็ใส่ผ้ารัดหน้า+ประคบเย็นทันที ลองใช้มือแตะคางกับปาก โชคดีที่ยังมีความรู้สึก ส่วนที่เคยเป็นกรามเหลี่ยมไม่กล้าแตะ เพราะบวมแล้วนิ่มๆ เหมือนแตะผิดแล้วจะแตก สุดท้ายก็ลองแตะดู พอแตะแล้วมีเสียงฟอง ㅠㅠ เจอคุณหมอ ฟังเรื่องการผ่าตัด แล้วก็ดูกระดูกตัวเอง อือ ท่านบอกว่าผ่าตัดเรียบร้อยดี และล้างทำความสะอาดฆ่าเชื้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว อย่างแรก หลังผ่าตัดคอจะแสบมาก กลืนน้ำลายยิ่งแสบ เหมือนเป็นไข้หวัดใหญ่.. ตั้งแต่วันผ่าตัดถึงเช้าวันถัดไปห้ามดื่มน้ำ ㅠㅠ ทั้งที่คอเจ็บมาก ㅠㅠ ง่วงแต่ห้ามนอน ต้องทนถึงเที่ยงคืน เหตุผลคือ ต้องเอาแก๊สยาสลบออกจากปอด กรามรู้สึกร้อนๆ เสียวๆ เหมือนฟันผุ เลยได้รับยาชาและยาปฏิชีวนะหลายครั้ง ถึงเวลาก็ใส่ให้เอง น้ำเกลือก็ให้อยู่แล้ว ปรับเตียงตั้งขึ้นแล้วนั่งงีบ แต่เพราะสายระบายเลือดทำให้ปิดปากไม่ได้ พอน้ำลายไหลก็เช็ดแล้วงีบต่อ ไหลก็เช็ด ทนจนถึงเที่ยงคืน แล้วก็หลับไป.. แต่เพราะคอเจ็บและนั่งหลับหรือเปล่าไม่รู้ เลยตื่นบ่อย
20/1/21 วันที่ 2 เช้าเก้าโมงครึ่งเริ่มตรวจ ถอดสายระบายเลือด ไม่เจ็บ หลุดออกมาป๊อก รู้สึกโล่ง ฟังคำอธิบายหลายอย่างแล้วออกจากโรงพยาบาล ถึงบ้าน ง่วงทั้งวันแต่ทนไว้เพื่อจะนอนตอนกลางคืน อาบน้ำให้สดชื่น สั่งน้ำมูก บ้วนเสมหะ ทำหมดทุกอย่าง ชงโปรตีนเชคดื่มหนึ่งแก้ว ดื่มน้ำฟักทองที่โรงพยาบาลให้มา กินโจ๊กฟักทองที่แม่ทำให้ ดื่มนมถั่วเหลืองถั่วดำ นั่งอยู่เฉยๆ ค้นหารีวิวโรงพยาบาลไปเรื่อยๆ ต้องใส่ผ้ารัดหน้าและประคบเย็นต่อเนื่อง ถ้าไม่ทำ กรามจะเจ็บ.. ระหว่างนั้นกรามก็เจ็บร้อนขึ้นมาทันทีเป็นบางครั้ง แต่ก็ประคบเย็นแล้วทนต่อไป เพราะนั่งตลอด เอวกับคอเลยปวด แต่เพื่อให้บวมน้อยที่สุด ต้องนอนแบบนั่ง ห้ามนอนราบเด็ดขาด ตอนกลางคืน ประมาณ 22 นาฬิกา เดินเล่นราวหนึ่งชั่วโมง ถึงจะออกกำลังกายสม่ำเสมอมาหลายปี แต่ไม่ได้เดินเล่นมานานมากแล้ว เป็นประสบการณ์ใหม่จริงๆ ออกไปโดยใส่ผ้ารัดหน้า หน้ากาก หมวก และฮู้ดเสื้อแพดดิ้ง ไม่อยากให้คนอื่นเห็นหน้าผม.. กลับมาบ้าน ล้างตัว เป่าให้แห้ง ใส่ผ้ารัดหน้า ใส่ถุงน้ำแข็ง คอยังเจ็บมากเหมือนเดิม.. ถ้าบ้วนเสมหะปนเลือดออกมาก็ไม่เจ็บ น่าจะเจ็บคอเพราะเสมหะพวกนี้.. วางทิชชู่ไว้ข้างๆ แล้วคอยบ้วนเป็นระยะ.. วันถัดไปเป็นวันที่สาม เขาบอกว่าเป็นวันที่บวมที่สุด.. ผมหวังว่าจะไม่บวม แล้วกะจะดู Crash Landing on You ก่อนนอน วันนี้ก็จะนอนแบบนั่ง
20/1/22 วันที่ 3 ตื่นขึ้นมาแล้วหน้าบวมกว่าเดิม เขาบอกว่าวันที่สามหลังผ่าตัดคือวันที่บวมที่สุด.. แต่นี่หนักมาก.. เสมหะและน้ำมูกมีเลือดปนออกมาตลอด เพราะพวกนี้ ตอนนี้คอก็ยังเจ็บนิดหน่อย ประคบเย็นและใส่ผ้ารัดหน้าอย่างดีอยู่
ถูกใจ 9