ก่อน<ก่อน>หลัง<หลัง>วันนี้เป็นวันที่ต้องไปตรวจติดตามผลพอดี เลยถือโอกาสมาเขียนรีวิวทำโหนกแก้มค่ะ ฉันทำกับผอ. Lee ที่ ㄱㄹ และตอนนี้ครบ 1 เดือนแล้วค่ะ ระหว่างทางถ้าถ่ายรูปได้ก็ว่าจะถ่ายไว้ แต่จริงๆ แล้วหน้าดูแย่มากจนไม่อยากส่องกระจกเลยค่ะ... ไม่มีทางถ่ายรูปได้จริงๆ แต่ตอนนี้ประมาณหนึ่งเดือนแล้ว อย่างน้อยก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาแล้ว เลยลองลงรูปพร้อมรีวิวค่ะ
ตอนเด็กๆ ก็โอเคอยู่ แต่พออายุมากขึ้น ไขมันแก้มแบบเด็กๆ หายไป โหนกแก้มก็ยิ่งเด่นเป็นพิเศษค่ะ โหนกแก้มใหญ่จริงๆ ใหญ่มากๆ จนไม่กล้าคิดจะเอาผมทัดหูเลย หน้าร้อนถึงจะร้อนแทบตาย ก็แทบไม่มัดผมเลย เพราะโหนกแก้มเห็นชัดเกินไป… คนรอบตัวก็พูดว่าเรื่องแค่นั้นจะอะไรนักหนา แต่ปมด้อยของตัวเอง ก็มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่รู้สึกว่าเป็นปมด้อยใช่ไหมคะ? ฉันก็เครียดอยู่คนเดียวจนแทบตาย แต่ถึงจะเครียดเรื่องโหนกแก้มมากขนาดนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กล้าผ่าตัด เพราะกลัวมาก
เอาจริงๆ มันก็อย่างนั้นแหละค่ะ ต้องกรอกระดูก ตัดกระดูก จะไม่ให้กลัวได้ยังไง ฉันคิดว่าตัวเองน่าจะลังเลอยู่อย่างนั้นเกือบ 5-6 ปีได้ แต่ตอนนี้พอจะเข้าสู่วัยสามสิบจริงๆ ก็รู้สึกว่า ถ้าช้ากว่านี้คงไม่ได้แล้ว สุดท้ายเลยตัดสินใจผ่าตัดค่ะ…
ฉันเห็นคนที่ทำศัลยกรรมปรับโครงหน้าแล้วเจ็บจนแทบตาย มาเยอะมาก บางทีอาจเป็นเพราะฉันกังวลมากเกินไปก็ได้ มัน...ไม่เจ็บเท่าที่คิดนะคะ...? แน่นอนว่าไม่ใช่ไม่เจ็บเลย และการอ้าปากก็ต้องระวัง เหนื่อยและลำบาก อันนั้นจริงค่ะ แต่โดยรวมแล้วไม่เจ็บมากอย่างที่คิดจริงๆ ฉันเองอาจเป็นคนทนเจ็บได้ค่อนข้างดีด้วย แต่ยังไงก็ถือว่าพอไหวจริงๆ ค่ะ! ปัญหาคืออาการบวมมากกว่าความเจ็บ... บวมหนักจนคิดว่านี่ใช่หน้าคนไหม เห็นๆ ว่าผ่าตัดแค่โหนกแก้ม แต่ทำไมแถวตากับใกล้จมูกถึงบวมไปด้วย ใครก็ได้บอกที พอถามเพื่อนที่ทำโครงหน้ามาก่อน เพื่อนบอกว่าปกติก็เป็นแบบนั้น แต่สำหรับฉันเองไม่เคยบวมขนาดนี้มาก่อน เลยตกใจมากๆ จริงๆ ค่ะ กังวลมากด้วยว่าถ้าอาการบวมไม่ยุบจะทำยังไง ถึงจะเป็นความกังวลที่ไม่มีประโยชน์ทั้งหมดก็เถอะ
ถึงจะบอกว่าแทบไม่เจ็บ แต่จริงๆ ช่วงสองสามวันแรกฉันปวดเมื่อยเหมือนเป็นไข้ เลยมีช่วงที่แยกไม่ค่อยออกค่ะ ไม่รู้ว่าเพราะตึงเครียดเกินไปจริงๆ หรือเปล่า พอผ่าตัดเสร็จและคลายความกังวลปุ๊บ อาการปวดเมื่อยทั้งตัวก็มาเลย ดังนั้นก็...ถือโอกาสไม่มีความอยากอาหารไปด้วย ยังไงก็กินได้แค่โจ๊ก... เจ็บตรงนั้นตรงนี้ไปด้วย... แล้วก็ใช้เวลาหลายวันที่ถ้าไม่ส่องกระจก ก็แทบไม่รู้ว่าตัวเองทำโครงหน้ามา พอร่างกายดีขึ้นก็อยากกินของอร่อย แต่กลัวบริเวณผ่าตัด เลยใช้ชีวิตอย่างเศร้าที่กินอย่างสนุกไม่ได้... ฉันกลับไปทำงานตั้งแต่สัปดาห์ที่สองค่ะ อย่างน้อยช่วงนั้นก็ค่อนข้างดูเป็นคนแล้ว แต่จะเป็นความรู้สึกเหมือนคนหน้าบวมตึงๆ และดูไม่ดีหลังป่วยมาหลายวันจริงๆ คนที่ทำงานประจำลอง参考ไว้ แล้วเตรียมข้ออ้าง(?) ไว้น่าจะดีค่ะ
หลังจากนั้นก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ แค่ระวังมากตอนนอนอะไรแบบนั้นค่ะ เพราะกลัวเลยไม่กล้านอนตะแคงสุ่มสี่สุ่มห้า นอนมองเพดานไปเลย ปกติฉันเป็นประเภทที่ตอนนอนกลิ้งไปมาเยอะมาก ต้องขอบคุณเรื่องนี้ที่ตอนนี้ทั้งตัวยังฝืดๆ อยู่เลย ใครนอนดิ้น สู้ๆ นะคะ... อันนี้ลำบากกว่าที่คิดมาก... นอกเหนือจากนั้นก็ถือว่าพอไหวและใช้ชีวิตได้ดีกว่าที่คิดค่ะ! ถ้าสามารถแก้ปมด้อยทั้งชีวิตได้ในระดับนี้ ฉันคิดว่าคุ้มค่าพอมากๆ ค่ะ ถ้ามีใครที่เศร้าเพราะโหนกแก้มมาทั้งชีวิตเหมือนฉัน ฉันคิดว่าลองพิจารณาดูสักครั้งก็ดีค่ะ ถ้ามีอะไรสงสัย ถามมาได้เลยค่ะ!