พอคิดถึงช่วงวัย 20 ที่ต้องใช้ไปกับผลข้างเคียงจากการผ่าตัดโหนกแก้ม จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมา ฉันไปโรงพยาบาลนั้นเพียงเพราะเห็นแพทย์คนนั้นออกทีวีในฐานะผู้เชี่ยวชาญ แล้วก็ทำโหนกแก้มกับผ่าตัดแก้จมูกที่นั่น ฉันลำบากมากเพราะแก้มหย่อนและปลายจมูกเชิดขึ้น 4 ปีต่อมา ฉันเข้ารับการผ่าตัดสร้างใหม่โดยกรีดไปถึงหนังศีรษะ โหนกแก้มจึงเกือบกลับคืนมาได้ แต่จมูกถูกแตะต้องผนังกั้นจมูกไปแล้ว จนกลายเป็นสภาพที่ไม่สามารถย้อนกลับได้ เป็นการผ่าตัดที่ไม่ทำยังจะดีกว่าจริงๆ ตอนนี้โรงพยาบาลนั้นก็ดูยังไปได้ดีเพราะชื่อเสียง.. ทุกครั้งที่เดินผ่านโรงพยาบาลนั้น ฉันก็เผลอยิ้มขมๆ ออกมา คงเพราะอย่างน้อยเวลาก็เยียวยาฉันได้ดี ถึงอย่างนั้น ฉันคิดว่าช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้น ฉันก็ค่อยๆ พบความมั่นคงทางใจด้วยการทำงานอย่างหนัก ถ้าตอนนี้ย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะไม่ทำศัลยกรรม ถ้าทำออกมาดี ความโลภก็ยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย และถ้าพัง ก็จะทำซ้ำไปเรื่อยๆ เพื่อพยายามแก้ให้กลับมาเหมือนเดิม ตอนนี้ก็อายุมากขึ้นแล้ว คิดว่าจะตั้งใจทำแค่เลเซอร์หรือการดูแลผิวอะไรแบบนั้นเท่านั้น เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันคิดว่าไม่มีอะไรทำให้คนดูโดดเด่นได้เท่ากับความมั่นใจที่มาจากการรักตัวเอง
ถูกใจ 9