การผ่าตัดครั้งแรกเป็นการผ่าตัดที่ฉันอ้อนพ่อแม่หลังเข้ามหาวิทยาลัย และได้ไป ปรึกษาพร้อมพ่อแม่ด้วย จึงขอให้ทำออกมาเป็นธรรมชาติที่สุด ทำให้โดยรวมรู้สึกว่าไม่ค่อยเห็นชัดเท่าไร ความพึงพอใจเลยลดลง (ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร ฉันคิดว่าศัลยกรรมคือความพึงพอใจของตัวเอง)
สุดท้ายหลังเรียนจบ ฉันก็ตัดสินใจแก้จมูก และไปปรึกษาด้วยตัวเองประมาณ 3~4 ที่ จริงๆ ช่วงนี้เพราะโควิด ฉันคิดว่าการไปเดินปรึกษาหลายที่อย่างจริงจังคงยาก แต่ถึงอย่างนั้น ก่อนผ่าตัดฉันก็คิดว่าควรไปปรึกษาด้วยตัวเองอย่างน้อยประมาณ 3 ที่
ตอนนั้น ถ้าไม่ใช่คนที่มีนิสัยลังเลมากๆ ฉันคิดว่าทุกคนคงมีโรงพยาบาลที่รู้สึกถูกชะตาแบบบอกไม่ถูก สำหรับฉัน ถ้ารู้สึกถูกใจที่ไหนแล้ว โรงพยาบาลที่ไปปรึกษาครั้งถัดๆ ไปก็เหมือนไปตามพิธีเท่านั้น
ไม่ว่าโรงพยาบาลจะมีชื่อเสียงแค่ไหน ก็มีโรงพยาบาลที่รู้สึกว่าไม่ค่อยถูกกับฉันอยู่ดี แปลกตรงที่เวลาไม่ลงตัวกันบ้าง.. ถึงในสายตาคนอื่นจะดูดี แต่ถ้าฉันไม่ชอบ ฉันก็คิดว่ามันไม่เหมาะกับฉัน
และต่อให้ฝีมือคุณหมอดีแค่ไหน ตอนที่ร่างกายฉันไม่สบาย ตอนที่สภาพร่างกายไม่ดี ตอนที่สภาพจิตใจย่ำแย่ เวลาประมาณนี้ฉันคิดว่ายากที่จะได้ผลลัพธ์ที่ดี ไม่ว่าจะรีบแค่ไหน ช่วงแบบนี้ฉันคิดว่าควรจัดตารางให้มีเวลาพอสมควร
กลับมาพูดถึงโรงพยาบาลที่ทำจมูกอีกครั้ง ที่โรงพยาบาลที่ตัดสินใจจะผ่าตัด เพราะกระดูกอ่อนซี่โครงรู้สึกเป็นภาระเกินไป จึงตัดสินใจแก้จมูกโดยใช้ Medpor กับกระดูกอ่อนผนังกั้นจมูก (ปลายจมูก), ซิลิโคน (สันจมูก) ตอนนั้นฉันค่อนข้างโลภนิดหน่อย เลยทำให้สูงที่สุดและเรียวที่สุดเท่าที่ทำได้ พร้อมกับลดปีกจมูกไปด้วย
ผลลัพธ์ค่อนข้างสำเร็จ และตอนนี้ผ่านไป 3 ปีแล้วก็ยังพอใจอยู่
ถูกใจ 1