ตอนเด็กๆ ฉันไปคลินิกทันตกรรมแถวบ้าน แล้วคุณหมอเรียกพ่อแม่ฉันมา บอกให้ลองพาไปโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยดู พอไปโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย เขาบอกว่าเริ่มมีภาวะการสบฟันผิดปกติแล้ว ต้องรีบจัดฟัน เขาบอกว่าถ้าไม่ทำ โตขึ้นจะต้องผ่าตัดสองขากรรไกร ฉันเลยจัดฟันค่ะ ตอนนั้นยังเด็ก ก็รู้สึกว่าเครื่องมือจัดฟันน่ารำคาญอย่างเดียว อยากให้จบเร็วๆ แต่พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็มีจุดที่เสียดายอยู่ค่ะ การสบฟันเข้าที่แล้วก็จริง แต่ตอนนี้ก็ยังเหลือความรู้สึกเหมือนคางยื่นนิดๆ อยู่ เคยคิดจะผ่าตัดสองขากรรไกรเหมือนกัน แต่จะทำก็รู้สึกก้ำกึ่ง ไม่ทำก็เสียดาย แล้วเวลาก็ผ่านไป ตอนนี้เพราะอายุเลยใช้ชีวิตไปแบบนี้ค่ะ
คนที่กำลังจัดฟันอยู่ ถึงจะลำบาก แต่ฉันคิดว่าการทำให้ถูกต้องจริงๆ ในช่วงเวลานั้นดีที่สุดค่ะ ฉันทำตอนเด็ก เลยเคยแอบถอดเครื่องมือจัดฟันด้วย ตอนนี้รู้สึกเสียดายช่วงเวลาแบบนั้นมากๆ ค่ะ