ฉันทำศัลยกรรมปรับโครงหน้า 2 รายการที่ ㄴㅈㅎ คือกรามเหลี่ยมกับปลายคางค่ะ! เพราะเป็นผ่าตัดช่วงเช้า เลยไปโรงพยาบาลตอนเช้า ฟังคำอธิบายก่อน เปลี่ยนชุด ถ่ายรูป ปรึกษากับผู้จัดการ แล้วปรึกษาออกแบบกับคุณหมอผู้อำนวยการ จากนั้นก็เข้าห้องผ่าตัดค่ะ เรื่องดีไซน์ เขาทำให้ตามที่ต้องการทีละอย่างจริงๆ จะเหลือมุมใต้คางไว้เท่าไหร่ จะเชื่อมต่อยังไง~ ดังนั้นคิดว่าควรคิดไปเยอะๆ ก่อนนะคะ! ฉันตัดสินใจไม่ค่อยเก่ง เลยยากค่ะ
พอเข้าห้องผ่าตัดแล้วนอนลง ฉันไม่ได้กังวลว่ายาสลบจะไม่ออกฤทธิ์อะไรแบบนั้น แต่แค่คิดว่าถ้าฉันหลับตาแล้วมันจะเริ่มเลยเหรอ ก็กลัวมากๆㅠㅠ พอฉันพูดว่า “หนูกลัวค่ะㅠㅠ” คุณหมอวิสัญญีก็บอกว่าไม่เป็นไร แล้วฉันก็หมดความทรงจำไปเลยค่ะ จากนั้นเขาปลุกฉันโดยเรียกชื่อฉัน ฉันเองก็อยากตื่นนะคะ แต่ตื่นไม่ขึ้น มึนงงไปหมด แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นถึงร้องไห้ แต่ฉันร้องไห้อยู่คนเดียวค่ะ ทุกคนบอกว่าอย่าร้องไห้นะคะ~~ แต่น้ำตามันไหลออกมาเอง…ㅠㅠ ฉันก็เกลียดตัวเองที่อ่อนแอแบบนี้…ㅎ แต่ก็พยายามตั้งสติให้มากที่สุดแล้วหยุดร้องค่ะ นอนอยู่ในห้องพักฟื้น คุณพยาบาลก็มาคอยเช็กอาการเรื่อยๆ ผู้จัดการกับคุณหมอผู้อำนวยการก็แวะมาหมดค่ะ
อย่างที่ทุกคนพูดกันเลยค่ะ มันลำบากมาก เวลาแทบไม่เดินเลยㅠㅠ พอเริ่มมีสติ น่าจะประมาณบ่าย 2 โมงครึ่งมั้ง? ประมาณนั้น แล้วหลังจาก 4 ชั่วโมงถึงได้ดื่มน้ำได้นิดหน่อย ตอนนั้นค่อยพออยู่ได้ขึ้นมาหน่อยค่ะ เจ็บคอมาก ก็อดทนคิดว่าสักวันมันต้องจบㅠㅠ ฉันเป็นคนสำออยด้วย ฮ่าฮ่า…! ดันอยากให้ตัวเองเป็นคนที่ร่างกายเหมาะกับการผ่าตัดซะงั้นㅋㅋ
ยิ่งเวลาผ่านไป ริมฝีปากบวมมาก ตาก็บวมมาก ฉันเลยคิดว่าตัวเองบวมหนักมาก แต่คุณพยาบาลบอกว่าตอนแรกกังวล แต่จริงๆ บวมไม่มาก ฉันเลยตกใจค่ะ! หรือเขากังวลเพราะฉันร้องไห้นะ…? แต่ยังไงก็คงโชคดีค่ะ!
พอเช้าแล้วก็ดีกว่าตอนเย็น ได้เจอคุณหมอผู้อำนวยการ ถอดสายระบายเลือด แล้วก็แกะผ้าพันออกด้วยค่ะ ฉันกลัวมากๆ แต่ก็โอเค…ㅎㅎ เป็นคนขี้กลัวมากจนเขินเลยค่ะ… ก่อนออกจากโรงพยาบาล คุณพยาบาลก็ดูแลดีมากจริงๆ ขอบคุณมากค่ะㅠㅠ รู้สึกว่าหน้าเล็กลงชัดมาก!
ไม่มีคนเฝ้า แล้วบ้านก็อยู่ที่อินชอน เลยลำบากอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้กลับมาถึงเรียบร้อยแล้วค่ะ!
ถูกใจ 13