ผ่านไป 10 ปีแล้วนะคะ... หลังคลอดลูกคนแรก.. โดยไม่มีความรู้อะไรเลย ฉันได้รับการแนะนำแล้วไปผ่าตัดหน้าอกด้วยถุงน้ำเกลือแถวสถานีคังนัม.. แล้วก็พังยับ... กล้ามเนื้อทั้งสองข้างฉีกหมด ข้างหนึ่งของหน้าอกลงไปแถวสะดือ อีกข้างไปทางสีข้าง... ถ้าไม่ใส่บรามีโครงที่แข็งแรงมากๆ ก็ออกไปข้างนอกไม่ได้... แถมทั้งสองข้างยังสูญเสียความรู้สึก... หน้าอกเสียหายจนต่อให้ใครหยิกแรงแบบเอาเป็นเอาตาย ฉันก็แค่ “หืม?” ประมาณนั้น... ร้องไห้ทุกวัน น้ำหนักขึ้นเกือบ 10 กิโลจากความเครียด... พูดสั้นๆ คืออยู่ไปเพราะไม่มีความกล้าที่จะตาย.. ตอนนั้นเป็นแบบนั้นจริงๆ ค่ะ.. อดทนแล้วอดทนอีก จนเลือกวันหนึ่งไปตระเวนโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านหน้าอกแถวอับกูจอง ชินซาทั้งหมด.. แต่หมอทุกคนส่ายหน้า.. บอกว่าให้เอาถุงออกก่อน แล้วรอสัก 2-3 ปีให้กล้ามเนื้อติดกันแล้วค่อยลองใหม่.. ฉันนั่งอยู่คนเดียวที่สตาร์บัคส์ใกล้สถานีอับกูจอง แล้วร้องไห้หนักมาก...ㅜㅜ ที่สุดท้ายที่ไปคือศัลยกรรมตกแต่งพัคจินซอก.. อย่างอื่นจำไม่ได้เลยค่ะ.. จำได้แค่คำพูดของคุณหมอว่า “คงลำบากมามากเลยนะครับ... เป็นการผ่าตัดที่ยากก็จริง แต่เราลองทำกันดูครับ!” แค่คำนี้.... ติดอยู่ในหัวฉันเลยค่ะ.. ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว... แค่คำว่า “ลองทำกันดู”... ฉันตัดสินใจเพราะคำพูดนั้นคำเดียวค่ะ..
ฉัน... ตลอด 10 ปีหลังผ่าตัด ก็มีลูกคนที่สอง และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขพร้อมกับได้ยินคนชมว่าหุ่นดี.. แน่นอนว่าความรู้สึกที่เสียไปจากการผ่าตัดครั้งแรกยังคงไม่กลับมา.. แต่ฉันก็ยังใช้ชีวิตพร้อมรอยยิ้มค่ะ.. ใส่เสื้อคอลึก ไปสระว่ายน้ำ และใช้ชีวิตแบบนั้นค่ะ.. ตอนนี้ผ่านไป 10 ปีแล้ว เริ่มอยากผ่าตัดแก้ขึ้นมาบ้าง แต่คุณหมอบอกว่าถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ควรทำ และไม่ยอมเปลี่ยนใจเลยค่ะ..ㅎㅎ เป็นการผ่าตัดแก้ ฉันก็คงจ่ายเงินเยอะด้วยซ้ำ... แต่ทุกครั้งที่ไปตรวจ ก็มักถูกปฏิเสธกลับมา~ เพราะเป็นคนที่ฉันเชื่อใจมาก ฉันเลยทำตามค่ะ!
ถูกใจ 21