จริงๆ ควรลงในหมวดศัลยกรรมล้มเหลว แต่ระดับของฉันต่ำ เลยลงในรีวิวตาค่ะ
ตอนปิดเทอมฤดูหนาว ม.5 ฉันทำศัลยกรรมครั้งแรกในชีวิต คือกรีดตาสองชั้น แก้กล้ามเนื้อตา และเปิดหัวตาบนค่ะ ตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักแม้แต่คำว่า “ตาไส้กรอก” เลย ก็เลยหารูปไลน์ตาที่ตัวเองอยากได้ไปเรื่อยๆ เพราะฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับศัลยกรรมเลย เลยคิดว่าคุณหมอน่าจะรู้ดีที่สุดว่าไลน์ตาสองชั้นแบบไหนเหมาะกับตาฉันมากกว่าฉันแน่ๆ ตอนปรึกษาก็เลยบอกว่า ขอไลน์ที่เข้ากับตาของฉันค่ะ ㅋㅋ ฉันโง่เองค่ะ แถมยังไม่ได้ไปปรึกษาหลายๆ ที่เลยสักครั้ง พ่อแม่บอกว่าเคยเห็นตาของลูกสาวคนรู้จักที่ทำที่นั่นมาแล้วดูเหมือนทำได้ดี และที่นั่นก็ไม่ใช่โรงพยาบาลใหญ่ มีผู้อำนวยการแค่คนเดียว ฉันเลยสบายใจเพราะคิดว่าไม่ต้องกังวลเรื่องหมอรับจ้าง อีกอย่าง ตอนที่ฉันพูดถึงการเปิดหางตาล่างกับเปิดหางตา เขาไม่แนะนำอย่างเด็ดขาด ฉันเลยคิดว่าเขามีจรรยาบรรณและยิ่งเชื่อใจมากขึ้น แต่.. ควรเรียกว่าเซนส์ด้านความงามไหมคะ? ตรงข้ามกับภาพลักษณ์ที่ดูค่อนข้างมีอายุ ฝีมือกลับต่ำกว่ามาตรฐานค่ะ เขาบอกว่าตาสองชั้นยิ่งเวลาผ่านไปไลน์จะต่ำลงจริงๆ เลยจับไลน์ให้สูงตั้งแต่แรก แต่ทำไมตอนนี้ที่นับเป็นปีๆ ก็ผ่านมา 3 ปีแล้ว ตาของฉันยังหนาอยู่เลยก็ไม่รู้.. แน่นอนว่าอาการบวมยุบไปเยอะแล้ว และโชคดีที่ไม่มีผลข้างเคียง แต่ความหนาของเปลือกตา ถึงจะเป็นไลน์นอกก็ยังหนาอยู่ดี แถมตอนหลับตาแล้วลืมตาขึ้นมา ฉันยังคิดว่านี่คือตาสองชั้นจริงเหรอ? ทำไมแม้แต่ตอนหลับตาก็ยังมีเนื้อพับอยู่บนตา จากนั้นเครียดมากจนไปค้นเรื่องตาไส้กรอกหลายอย่าง พอเป็นการแก้กล้ามเนื้อตา + กรีดเต็ม แถมไลน์ยังสูงอีก ถ้าไม่เป็นตาไส้กรอกสิถึงจะแปลก แล้วตาฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะไขมันหรือความหนาของผิว แต่เป็นตาที่ค่อนข้างหนาอยู่แล้ว จึงไม่ควรจับไลน์ให้ใหญ่เด็ดขาด.. เรื่องนี้ฉันที่ลองค้นดูนิดเดียวก็ยังรู้เลย จริงๆ แล้ว.. ตั้งแต่แรกเป็นความผิดของฉันเองที่บอกให้ทำให้เข้ากับตาฉัน ไม่ไปปรึกษาหลายๆ ที่เลย และเชื่อเซนส์ความงามของหมอ ถ้าอย่างน้อยทำแบบเย็บแล้วมันหลุด หรือไลน์ต่ำลงเป็นตาสองชั้นหลบใน ฉันคงคิดว่าชะตาฉันคือต้องอยู่กับตาชั้นเดียวหรือตาสองชั้นหลบใน แต่พอไลน์สูงอย่างไม่เป็นธรรมชาติแบบนี้ ก็คิดได้อย่างเดียวว่าต้องลดมันลงให้ได้.. ทั้งเวลา ทั้งเงิน ทั้งความรู้สึก ถูกใช้ไปหมด เหนื่อยมากค่ะ
ถูกใจ 3