ฉันเป็นคนขี้กลัวมาก ขนาดเจาะหูก็ยังต้องให้ใครสักคนจับมือ แต่ก็ตัดสินใจครั้งใหญ่มากและจองผ่าตัด พาน้องแท้ ๆ ไปเป็นผู้ติดตาม วันผ่าตัดก็ยังโวยวายอยู่หน้าห้องผ่าตัดว่ากลัวมาก พอน้องที่นั่งฟังอยู่ประมาณ 10 นาทีบอกว่า “เข้าไปได้แล้ว” ฉันก็เข้าไปรับการผ่าตัด โชคดีที่รู้สึกเหมือนทำเป็นระบบสายพาน อาจเป็นเพราะคนไข้ที่รออีกคนถูกพาเข้าไปก่อน จึงไม่ต้องใช้เวลาของคุณหมอมากเกินไป อ้อ จำชื่อคุณหมอไม่ได้ค่ะ... ปัญหาความจำ
หยอดยาชาที่ตาแล้วเริ่มผ่าตัด เพราะเป็น ADHD เลยกังวลว่าจะเผลอมองพลาดแสงสีแดงไหม ;; แต่โชคดีที่การผ่าตัดจบลงด้วยดี หลังผ่าตัดทันทีภาพยังพร่ามัว ฉันกับน้องไปซื้อ น้ำตาเทียมและยาหยอดตาที่ร้านขายยา แล้วนั่งรถไฟใต้ดินกลับบ้าน แต่รู้สึกเหมือนตากำลังไหม้ เลยร้องไห้กลับบ้าน.. ถ้าเป็นไปได้ แนะนำให้นั่งแท็กซี่หรือรถของผู้ติดตามกลับค่ะ
ประมาณหนึ่งเดือนต่อมาตรวจสายตา ทั้งสองข้างได้ 1.0 แต่ตอนนี้รู้สึกว่าสายตาลดลงกว่านั้นเล็กน้อย (ไม่ควรเป็นแบบนี้ แต่ขี้เกียจไปตรวจตามนัดเลยไม่ได้ไป...) คาดว่าน่าจะเพราะเล่นโทรศัพท์ตอนกลางคืนโดยปิดไฟ ฉันกินลูทีนกับแอสตาแซนธินอย่างสม่ำเสมอ ถ้านอนน้อยจะรู้สึกระคายและแห้งตา จึงพกน้ำตาเทียมไว้เสมอ ตอนออกไปข้างนอกตอนกลางคืนรู้สึกว่ามองเห็นแย่กว่าตอนกลางวันเล็กน้อย (เห็นแสงฟุ้ง) สรุปว่าถ้าย้อนกลับไปได้ ฉันก็จะทำอีก~~