ผ่าตัดเมื่อเดือนสิงหาคมปีที่แล้วค่ะ คางล่างที่ยื่นจากภาวะสบฟันผิดปกติชนิดที่ 3 ของฉันถอยเข้าไป ทำให้สามารถเคี้ยวอาหารได้ตามปกติแล้ว เพราะข้อต่อขากรรไกรของฉันไม่ค่อยดี เลยตั้งใจจะผ่าตัดที่โรงพยาบาลที่ทำวิธี IVRO เป็นหลัก หรือที่มักเรียกกันว่าวิธีผ่าตัดแบบยอนเซ เพราะคิดว่าวิธี IVRO น่าจะได้เปรียบกว่า SSRO ในการช่วยให้ข้อต่อขากรรไกรเข้าที่ (อันนี้เป็นความเห็นของคนที่ทำผ่าตัด IVRO เป็นหลักมากกว่าข้ออ้างของฉันเองค่ะ) สุดท้ายเลือกวิธีผ่าตัดแบบ SSRO ไม่ใช่เพราะไม่ชอบ IVRO แต่เพราะคิดว่าในกระบวนการฟื้นตัวหลังผ่าตัด IVRO น่าจะลำบากกว่าเล็กน้อย สรุปผลหลังผ่าตัดได้ดังนี้ค่ะ
ข้อเสีย 1. ข้อต่อขากรรไกรไม่ได้ดีขึ้นอย่างสมบูรณ์ แต่ดีขึ้นในระดับหนึ่ง 2. หลังผ่าตัดเกือบครบประมาณ 1 ปีแล้ว แต่เส้นประสาทยังไม่กลับมาสมบูรณ์ ยังมีความรู้สึกจี๊ด ๆ บางส่วนหลงเหลืออยู่ (แต่รู้สึกว่าสักวันน่าจะกลับมาทั้งหมดค่ะ มั่นใจมาก ๆ.. เลยไม่กังวล) 3. บริเวณฟันหน้ารู้สึกเสียวมาก ทำให้ดื่มน้ำเย็นได้ยากมาก 4. เพราะไม่ได้มีเป้าหมายด้านความงามอะไรเป็นพิเศษ เลยเชื่อและปล่อยให้แพทย์จัดการไป รู้สึกเสียดายนิดหน่อยว่าถ้าได้บอกความต้องการกับศัลยแพทย์อย่างจริงจังกว่านี้ อาจเปลี่ยนไลน์ใบหน้าได้เล็กน้อย (แต่ไม่ได้เสียดายมากค่ะ) 5. จมูกบานขึ้นมาก
ข้อดี 1. กลายเป็นคนแล้วค่ะ ก่อนหน้านี้พูดดี ๆ ก็คือหน้าคล้ายไดโนเสาร์ แต่จริง ๆ คือไม่อยากมองเลย 2. กัดเส้นอาหารประเภทก๋วยเตี๋ยวได้ดีมาก 3. แม้จะคำนึงถึงข้อเสียข้างต้น ก็ยังทำให้คิดว่าสำหรับผู้ป่วยภาวะสบฟันผิดปกติชนิดที่ 1-3 การผ่าตัดสองขากรรไกรเป็นการผ่าตัดที่จำเป็นจริง ๆ 4. ไม่สำคัญว่าข้อดีนั้นจะเป็นด้านรูปลักษณ์หรือด้านการใช้งาน 5. ไม่ว่าจมูกจะบานหรือใบหน้าจะหย่อนคล้อย เพราะได้จัดศูนย์กลางของใบหน้าให้ตรงที่สุดเท่าที่ทำได้แล้ว จึงได้เปรียบมากสำหรับการทำศัลยกรรมตกแต่งหลังจากนี้ (ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แนะนำให้ทำผ่าตัดสองขากรรไกรเพื่อจุดประสงค์ด้านความงามอย่างเด็ดขาดค่ะ)
เขียนแบบไม่ค่อยเป็นระเบียบ เลยไม่รู้ว่าจะช่วยได้มากแค่ไหน แต่ถ้าคอมเมนต์มา ฉันจะตอบให้ละเอียดที่สุดเท่าที่ทำได้ค่ะ
รีวิวนี้เป็นรีวิวการผ่าตัดที่มุ่งเน้นการบูรณะ