ฉันได้ทำโครงหน้า 3 รายการที่อยากทำมาตั้งแต่มัธยมปลาย ในครั้งนี้พอดีกับตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย ปกติฉันไม่ได้มีอะไรไม่พอใจเป็นพิเศษกับใบหน้า และบางครั้งกลับมีคนบอกว่าหน้าตาก็ใช้ได้ แต่สำหรับฉัน ใบหน้าของตัวเองไม่สมมาตรมากจนเป็นปมมาตลอด ฉันเกลียดความไม่สมมาตรของใบหน้าที่เห็นชัดเป็นพิเศษเวลาถ่ายรูปหรือส่องกระจกมาก เลยคิดว่าถ้าได้งานแล้วจะไม่มีโอกาส จึงตัดสินใจไปปรึกษาคลินิกศัลยกรรม 4 แห่ง แล้วก็ทำโครงหน้า 3 รายการทันที ส่วนตากับจมูกไม่ได้มีความคิดว่าอยากทำมากนัก แต่หลังปรึกษาแล้วคิดว่า ไหนๆ ถ้าจะเจ็บ ก็เจ็บทีเดียวพร้อมกันไปเลย และเกิดใหม่เป็นคนละคนไปเลย จึงเพิ่มการผ่าตัดเข้าไปด้วย แน่นอนว่าตั้งแต่หลังผ่าตัดทันทีจนถึงวันที่ 4 ฉันเสียใจเพราะความเจ็บและความไม่สะดวกในการใช้ชีวิตㅠ แต่วันนี้ครบหนึ่งสัปดาห์พอดี เห็นได้ว่าบวมค่อยๆ ลดลง เลยรู้สึกพอใจ (ชมตัวเองที่อดทนได้ดีㅠ..!)
*วันผ่าตัด พ่อแม่ของฉันทำงานทั้งคู่ เลยไม่สามารถมาตามผ่าตัดวันธรรมดาได้ ตอนปรึกษาฉันก็ไปคนเดียว และผ่าตัดก็ทำคนเดียว ถ้ามีผู้ดูแลคงช่วยได้มากจริงๆ แต่ด้วยสถานการณ์ทำไม่ได้ ฉันเลยค่อนข้างตื่นเต้นอยู่คนเดียว ㅎㅎ เพราะฉันอยู่ต่างจังหวัด ไปถึงคลินิกศัลยกรรมใกล้สถานี Gangnam ก็ใช้เวลานานกว่าที่คิด เลยงดอาหารตั้งแต่วันก่อน ตื่นประมาณตี 4 แล้วออกจากบ้าน การดูแลสภาพร่างกายก่อนวันผ่าตัดทุกอย่างเป็นสิ่งจำเป็น แต่เพราะความตื่นเต้นและใจเต้น ทำให้นอนไม่หลับแทบทั้งคืนㅠ พอไปถึงก็ปรึกษาครั้งสุดท้าย เปลี่ยนเสื้อผ้า กลั้วปาก ล้างหน้า แล้วตรงไปห้องผ่าตัดทันที พอขึ้นไปชั้นบนสุดของโรงพยาบาลที่ฉันผ่าตัด ก็มีห้องผ่าตัดอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่นั้นหัวใจเต้นแรงมากจริงๆ ㅠ พอนอนในห้องผ่าตัด ก็มีความคิดสารพัดขึ้นมา เช่น ถ้าผ่าตัดผิดพลาด นี่อาจเป็นวาระสุดท้ายของฉันก็ได้ แต่ถ้าได้รับยาสลบแล้วตาย ก็คงไม่รู้สึกอะไร อย่างนั้นก็คงไม่เป็นไร ตอนนั้นเองผู้อำนวยการที่จะผ่าตัดตาและจมูกให้ฉันกับผู้อำนวยการวิสัญญีเข้ามา และพร้อมกับคำว่า “จะใส่ยาสลบนะครับ/คะ” ฉันก็หมดสติไป… ตอนแรกเป็นยานอนหลับระงับความรู้สึก เลยรู้สึกมึนๆ ฉันเคยผ่าตัดจมูกมาก่อน จึงเคยมีประสบการณ์กับโพรโพฟอล เลยไม่ได้รู้สึกแปลกใหม่มากนัก ต่อมาก็รู้สึกเหมือนมีเข็มเย็บที่ตานิดหน่อย แล้วพอผ่าตัดเสร็จให้ลืมตา ผู้อำนวยการดูก็บอกว่าโอเค จากจมูกเป็นต้นไปเป็นการดมยาสลบ เลยหลับไปพร้อมกับการฉีดยาสลบ จากนั้นฉันตื่นเพราะเสียงดังของพยาบาลที่บอกว่า “จะย้ายตัวนะคะ” ความรู้สึกแรกของฉันคือ อ้าว ไม่เจ็บเท่าที่คิดแฮะ (มานึกเสียใจทีหลังㅎ) ย้ายไปห้องพักฟื้น แล้วใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมงกว่าจะได้สติ ขณะได้รับยาระงับปวดและน้ำเกลือㅠ เพราะฉันเพิ่งเป็นโควิดเมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน คอจึงไม่ได้เจ็บมากนักเมื่อเทียบกัน (อาการเจ็บคอจากโควิดคือที่สุด) เขาบอกว่าดื่มน้ำก็ไม่ได้ แต่ให้หายใจลึกๆ แทน ฉันแทบจะบ้า ขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งใจว่ายังมีชีวิตอยู่ㅠ พอได้สติแล้ว ฉันโพสต์ในแชตกลุ่มครอบครัวว่าผ่าตัดเสร็จแล้ว จากนั้นไม่มีแรงมากจนหลับไปประมาณหนึ่งชั่วโมง พอตื่นๆ หลับๆ ซ้ำไปมา จนถึงเวลาดื่มน้ำ ฉันพับแก้วกระดาษให้เป็นปลายแหลมแล้วค่อยๆ จิบน้ำ ก็รู้สึกเหมือนมีชีวิตขึ้นมาหน่อย และก่อนผ่าตัดฉันสงสัยมาตลอดเรื่องการใส่สายระบายเลือด แต่ตอนนั้นไม่มีแรงและมึนมากจนไม่ได้สนใจเลยㅠ แบบนั้นฉันดื่มน้ำแล้วก็หลับไปอีกครั้งㅠ
เขียนไปเขียนมากลายเป็นยาวและวกวนมากเลยㅠ โพสต์หน้าจะเขียนความรู้สึกตั้งแต่วันที่ 1 ถึงวันที่ 7 ขอให้ทุกคนผ่าตัดอย่างปลอดภัยและผ่านไปด้วยดีนะคะ