อันนี้เป็นที่เขียนไว้ที่อื่นแล้วคัดลอกมาวางนะครับ เรื่องการใช้คำสุภาพช่วยเข้าใจหน่อยนะ..
ตอนนี้ทำลดชั้นตาสองเส้นมาได้ 7 เดือนแล้ว
ก่อนอื่นผมเป็นผู้ชายนะครับ ตาเดิมของผมเป็นตาโปนเล็กน้อย เปลือกตาบางและเป็นตายาวที่เปิดอยู่ ดังนั้นคลินิกศัลยกรรมทั้ง 6 แห่ง ไม่ว่าจะไปที่ไหน ต่างก็ประเมินว่า ตาผมแค่ทำแบบเย็บฝังไหมก็พอ เพราะแบบนี้ผมเลยยิ่งรู้สึกไม่ยุติธรรม (ถ้าตาเดิมเป็นตาที่ยากตั้งแต่แรกก็คงพอเข้าใจได้ แต่นี่เป็นตาที่แค่วาดเส้นก็เกิดชั้นตาได้ดีจริงๆ ผมเสียใจมาก ตอนนั้นน่าจะเอารูปไปแม้แต่รูปเดียว ผมอยากย้อนเวลากลับไปจริงๆ ครับ จริงๆ.. กลับไปเมื่อ 1 ปีก่อนพอดี.…)
ตอนทำศัลยกรรมจมูก ผมเลยทำตาสองชั้นแบบ natural adhesion ไปพร้อมกัน ตอนนั้นไม่ได้เอารูปไปสักรูป แค่ลองจับชั้นด้วยอุปกรณ์ แล้วบอกว่า “อ๋อ จะทำแบบนี้นะครับ” แล้วก็ผ่าตัดทันทีเลย (อันนี้เป็นความผิดของผมเองครับ เพราะผมเป็นคนบอกว่าจะทำ..) เหมือนเวลาผู้หญิงสักอายไลเนอร์ที่เยื่อบุตา แล้วชั้นตาดูบางลง ตอนนั้นเขาออกแบบเส้นบนเปลือกตาผมด้วยปากกาเมจิก พร้อมจับชั้นให้ อาจเพราะมันถูกปากกาเมจิกบังไปนิดหน่อย ผมเลยไม่รู้สึกว่าเส้นนั้น เป็นชั้นที่สูงสำหรับตาผู้ชาย ปกติผู้ชายพอผ่านไปแค่ 2-3 สัปดาห์ก็มักจะเข้ากลายเป็นชั้นหลบแทบหมด แต่ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วของผมยังเป็นชั้นตานอกแบบ in-out สูงมาก… (5-6 มม. แต่เพราะเป็นตาโปนและตาไม่มีเนื้อ คงเลยดูสูงเมื่อเทียบกับตา)
ผมรู้สึกว่า อ่า นี่มันน่าจะมีอะไรผิดพลาด เลยรอไป 3 เดือน แต่ก็ยังตระหนักได้ว่ามันไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่ผมต้องการเลย จึงรีบหาข้อมูลโรงพยาบาลที่ลดชั้นตา.. ผู้อำนวยการแพทย์ของโรงพยาบาลที่ผมเลือกไปปรึกษาบอกว่า เมื่อเทียบกับตาแล้วถือว่าสูงจริง เพราะเป็นแบบเย็บฝังไหม อาการบวมยุบหมดแล้ว จึงคงไม่มีความแตกต่างมาก เขาบอกว่าแบบเย็บฝังไหมไม่จำเป็นต้องรอให้ครบ 6 เดือนเสมอไป ผมจึงทำผ่าตัดลดชั้นตาตอนใกล้จะครบ 5 เดือน ด้วยค่าใช้จ่ายที่ต่างกันประมาณ 4 เท่า.. (จุดเริ่มต้นของหายนะ) ตอนนั้นผมไม่รู้อะไรเลยและหมกมุ่นแต่กับการลดชั้นตา จึงเลือกโรงพยาบาลชื่อดังด้านการลดชั้นตาแห่งหนึ่งแล้วทำ..
ตอนนี้เข้าเดือนที่ 7 แล้ว เพราะชั้นตาต่ำลง ภาพรวมของใบหน้าก็ยังดีกว่าเมื่อก่อนอยู่บ้าง… แต่รูปทรงของเส้นชั้นตาก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น.. ทั้งที่การผ่าตัดก่อนหน้าของผมเป็นแบบเย็บฝังไหม แต่ผมรู้สึกว่าแผลเป็นค่อนข้างรุนแรง เส้นด้านหน้าหักงอ และพอหลับตา เนื้อด้านหน้าก็นูนออกมา.. เพราะก่อนหน้านี้เป็นแบบเย็บฝังไหม เลยไม่ใช่แผลผ่าตัดแบบสองเส้นเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ทำไมเส้นที่กรีดใหม่ ถึงขรุขระและย่นๆ ระหว่างนั้นมีตุ่มขาวคล้ายสิวข้าวสารขึ้นเยอะมาก ตุ่มกลมๆ พวกนั้นก็ไม่หายมาหลายเดือนแล้ว.. เป็นเพราะผมทายาขี้ผึ้งเยอะเกินไปจนเกิดสิวข้าวสารหรือเปล่า.? แถมอาจเพราะเปลือกตาผมมีรอยดำ/สีผิวคล้ำค่อนข้างมากอยู่แล้ว สภาพเลยยิ่งดูสกปรก และแผลเป็นก็มองเห็นชัดกว่าคนอื่นหลายเท่า (อันนี้ก็มีส่วนจริงๆ..)
ผมไม่ได้เป็นตาที่เรียกว่าเคสหนักด้วยซ้ำ หรือเป็นตาที่เคยแก้ซ้ำหลายครั้ง แม้แต่การกรีดก็ยังไม่เคยทำมาก่อนด้วยซ้ำ
แต่เพราะไม่อยากเผชิญความจริง ผมไม่ได้ถ่ายรูปมาหลายเดือน วันนี้ลองถ่ายด้วยกล้องหลังดูครั้งหนึ่ง ทั้งที่เดือนที่ 7 แล้วก็ยังเป็นแบบนี้ คำว่าเวลาเป็นยา ตอนนี้ไม่ช่วยอะไรแล้วครับ สิ้นหวังมาก.. น้ำตาไหล ผมควรทำยังไงดี เปลือกตาผมมีรอยดำมาก เลยยิ่งดูสกปรกและเห็นแผลเป็นชัด.. หลายคนบอกว่าผ่าน 6 เดือนไปก็แทบจะดีขึ้นแล้ว แต่ผมทนมา 7 เดือนแล้วก็ยังเหมือนยังไม่มีการดีขึ้นมากนัก…. ผมต้องทนเป็นปีๆ อย่าง 2 ปี 3 ปีเลยเหรอ… มันทรมานมาก พอลองหาประสบการณ์ระยะยาวของการลดชั้นตาสองเส้นก็แทบไม่มีเลยจริงๆ เลยไม่สามารถฝากความหวังไว้ได้.. ทุกคนทนกันยังไงครับ เพราะตา ผมไม่ได้เจอเพื่อนหรือญาติมา 1 ปีแล้ว เวลาเหลือบตามองลง ผมกลัวคนอื่นจะเห็นแผลเป็นน่าเกลียดของผม เวลาออกไปข้างนอก ผมใส่แว่นกรอบหนาออกไป แม้แต่จะไปติดตามอาการที่โรงพยาบาลนั้น หัวใจก็สั่นจนกลัว ในนี้คงมีคนที่ลำบากกว่าผมแน่นอน แต่ในใจผมอยากจบทุกอย่างแล้วตายไปจริงๆ ไม่คิดเลยว่าศัลยกรรมจะทำให้ทรมานขนาดนี้ ถึงขั้นอยากตัดแผลเป็นทิ้งแล้วทำใหม่ทั้งหมด แต่ชั้นตาก็ต่ำอยู่แล้ว (3-4 มม.) ถ้าตัดแผลเป็นตรงนั้นออก ผิวบางๆ ก็คงหายไปหมด…. ต่อให้ทำได้ รูปตาก็คงไม่สวยใช่ไหม….? ตั้งแต่แรกตาผมก็ไม่มีผิวเหลือโดยธรรมชาติอยู่แล้ว… แม้แต่การผ่าตัดแก้ก็ฝากความหวังไม่ได้ อยู่ในสถานการณ์ที่ทำอะไรไม่ได้เลย ผมควรทนต่อไปยังไงจริงๆ… หรือควรไปรับการรักษาอย่างเลเซอร์โทนนิ่ง ที่เปลือกตาที่มีรอยดำ เพื่อให้มันดูไม่เด่นน้อยลง…..
ตอนนี้ผมอยู่คนเดียวและถึงขั้นแอบลาพักการเรียนแล้ว พอคิดถึงพ่อแม่ก็รู้สึกผิดเสมอและมีแต่น้ำตา พ่อแม่ผมไม่รู้เรื่องศัลยกรรม คงไม่รู้เรื่องแผลเป็นอะไรพวกนั้นดีนัก และก็ไม่รู้ว่าผมแอบไปผ่าตัดแก้มา พอเห็นท่านพูดว่า “โอ้ ลูกชาย~ ผ่านไปแล้วตาสวยมากเลยนะ ” ผมรู้สึกผิดมากจริงๆ และหัวใจเหมือนจะแตกสลาย.. ทั้งที่ผมไม่ใช่คนร้องไห้ง่าย แต่หลายเดือนมานี้ ถึงขั้นใช้ชีวิตประจำวันไม่ได้ หายใจติดขัด รู้สึกเหมือนถูกดูดลงไปในทะเลลึก ซึมเศร้า และไม่คิดเลยจริงๆ ว่าศัลยกรรมจะทำให้ผมเป็นแบบนี้ ตอนนี้ถึงขั้นมีภาวะกลัวการเข้าสังคมแล้ว ทรมานจริงๆ มากๆ และมีแต่น้ำตา ผมอยากกลับไปใช้ชีวิตกับตาตอนทำเย็บฝังไหม ที่ไม่มีแผลเป็นแม้แต่จุดเดียวมากกว่า.. ตอนนั้นแค่ชั้นตาสูงไปนิดสำหรับตาผู้ชายเท่านั้น เส้นชั้นตากลมๆ สวยดี ไม่มีพังผืดแผลเป็นหรือแผลเป็นอะไรเลยสักนิด.. ผมควรทนจริงๆ ไหม… หรืออย่างน้อยตอนนั้นก็น่าจะส่งผมกลับไป.. ถ้ารู้ว่าแผลจะหนักขนาดนี้ อย่างน้อยก็น่าจะห้ามไม่ให้ทำ
เพราะผมผ่าตัดอย่างบุ่มบ่ามเกินไป จะโทษใครก็ไม่ได้ และความจริงตอนนี้ไม่รู้สึกเหมือนกำลังมีชีวิตอยู่เลย มันยากที่จะรับไหว
โรงพยาบาลก็เป็นเพียงหนึ่งในโรงพยาบาลที่ดังเรื่องการลดชั้นตา..