ครึ่งปีก่อน ผม/ฉันเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในโซลที่มีชื่อเสียงด้านการผ่าตัดขากรรไกรสองข้าง
แต่เมื่อถึงเดือนที่ 2 พบว่าหมุดข้างหนึ่งหักและกระดูกขากรรไกรแตก ข้างหนึ่งยุบลึกมาก ความเครียดรุนแรงเกินไป จึงเข้ารับการผ่าตัดแก้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน
อย่างไรก็ตาม ส่วนที่ยุบไม่ได้ดีขึ้นอย่างสมบูรณ์ กลับกัน ในกระบวนการดึงเพื่อยึดตรึงข้างหนึ่งใหม่ ขากรรไกรเบี้ยวไป และเกิดเพียงความไม่สมมาตร
แพทย์ผู้รับผิดชอบพูดแค่ว่า ภายหลังตอนถอดหมุดค่อยเกลาแต่งก็ได้
เพราะความเครียด ผม/ฉันออกไปข้างนอกไม่ได้ และที่ทำงานก็หงุดหงิดรุนแรงมากและกลายเป็นคนขี้กลัว
พอมองย้อนกลับไป ผม/ฉันคิดว่าพวกเขาคงมองผม/ฉันเป็นแค่เคสที่น่ารำคาญ
ทำไมตั้งแต่วันรุ่งขึ้นหลังผ่าตัดครั้งแรก ตั้งแต่ตรวจผู้ป่วยนอกไปจนถึงราวนด์ ถึงไม่โผล่หน้ามาเลย? ก่อนยึดตรึงใหม่ ทำไมไม่มีแม้แต่การปรึกษาสักครั้ง?
คิดว่าเป็นแค่การผ่าตัดทั่วไป จบไปพอใช้ได้ และคงไม่มีปัญหาใหญ่อะไรหรือเปล่า?
ตอนขากรรไกรแตกและตัดสินใจยึดตรึงใหม่ มองผม/ฉันเป็นแค่เคสบริการหลังการขายที่น่ารำคาญและยุ่งยากหรือเปล่า?
ผม/ฉันใช้เวลา 2 ปีหาข้อมูลและตัดสินใจ แล้วอดทนกับการจัดฟันและการผ่าตัดมา 1 ปีครึ่ง แต่รู้สึกเหมือนพระเจ้ากำลังบอกให้ผม/ฉันตาย
ทุกคน ถ้าที่โรงพยาบาลไม่มีคำอธิบายที่เหมาะสม หรือมีความเสี่ยงว่าจะเกิดปัญหา ผม/ฉันคิดว่าการคว้าคอเสื้อแพทย์ ตะโกนใส่ และขว้างของ เป็นการกระทำที่ 'ถูกต้อง'
ถ้าไม่ทำแบบนั้น ก็คงจะถูกจัดการแบบลวกๆ เหมือนผม/ฉัน และเมื่อเกิดปัญหาก็ถูก 'จัดการ' ในฐานะเคสที่น่ารำคาญ