ตอนเป็นนักเรียนอยู่ที่ปูซาน ฉันไม่รู้อะไรเลย ตอนนั้นเห็นแค่โพสต์รีวิวหนึ่งโพสต์ในคาเฟ่ศัลยกรรมที่ดัง แล้วก็ไปปรึกษาทันทีและจองวันเลย ฉันผ่าตัดไปแบบโง่ๆ อย่างนั้น.. (ปกติถ้าปักใจกับอะไรแล้วจะมองอย่างอื่นไม่เห็น)
ตอนนั้นทำเปิดหัวตา + ตาสองชั้นแบบกรีด + ปรับกล้ามเนื้อตา ใช้เงินประมาณ 1.5 ล้านวอน..? แต่หลังทำแบบกรีดและตัดไหม ยังไม่ถึงหนึ่งเดือน ตาข้างหนึ่งก็หลุด เลยอีก 6 เดือนให้หลังไปผ่าแก้อีกครั้งด้วยการกรีดบางส่วน เฮ้อ.. แล้วอีกหนึ่งเดือนต่อมาก็หลุดอีก ตอนนั้นมีสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย และถ้าจะทำตาสองชั้นใหม่ก็มีปัญหาหลายอย่างทั้งค่าใช้จ่ายและเวลา เลยอยู่มาแบบนั้น
สรุปก็คือ ตาข้างหนึ่งผ่าแก้แล้วแต่ก็หลุด อีกข้างหนึ่ง ระหว่างผ่าตัด ยาชาหมดฤทธิ์กลางคัน (คุณหมอไปปรึกษากับผู้ปกครองของคนไข้ที่เคยผ่าตัดก่อนหน้า เลยมาสายเวลาผ่าตัดตั้ง 30 นาที) แล้วระหว่างผ่าก็ฉีดยาชาเฉพาะที่ให้อีกครั้งแล้วผ่าต่อ??? ตอนผ่าครั้งนั้นเจ็บมากจริงๆ และน่ากลัวมากจนไม่มีทางลืมได้เลย.. ตาข้างนี้ก็เลยเป็นตาไส้กรอกอีก..
ตอนแรกฉันโกรธคุณหมอมากจริงๆ แต่พอกลับมาคิดเรื่องผ่าแก้อีกและหาข้อมูลรีวิวโรงพยาบาล ก็พบว่าความถนัดของคุณหมอคนนั้นคือทำตาสองชั้นแบบ natural adhesion.. และคุณหมอก็อายุน้อยมากด้วย.. ฉันล้มเหลวแบบนี้ แต่ทุกคนอย่าเลือกแค่คนที่อายุน้อย.. ให้เลือกคนที่มีประสบการณ์มาก!! แล้วก็ไปปรึกษาหลายๆ ที่ด้วย!!! ดูด้วยว่าความถนัดของผู้อำนวยการแพทย์ตรงกับตาที่ตัวเองอยากได้ไหม!! จำไว้ให้ดี และขอให้ประสบความสำเร็จนะ!!
ดังนั้นครั้งนี้ฉันจะไปโซลเพื่อผ่าตัดแก้กับผู้อำนวยการแพทย์ที่อายุมากและมีประสบการณ์เยอะ!!! เดือนหน้าจะไปทัวร์ปรึกษา 2 วัน 1 คืน!! ขอให้ครั้งนี้เป็นการผ่าตัดครั้งสุดท้ายทีเถอะ!!!!