เลยเที่ยงคืนแล้ว งั้นก็คือเมื่อวานสินะ...... วันที่ 16 ธันวาคม ประมาณ 10 โมงเช้าเข้าผ่าตัด แล้วน่าจะตื่นประมาณบ่าย 1-2 โมง ก่อนอื่นฉันมีภาวะขากรรไกรล่างเล็กและคางถอย หน้าเป็นคนหน้าเล็กอยู่แล้ว แค่ช่วงนี้หน้าและเหนียงมีไขมันพุ่งขึ้นมา แต่ก็ยังใช้ชีวิตแบบได้ยินคนบอกว่าหน้าเล็กมาตลอด แต่พอดูด้านข้าง ไม่รู้ว่าเป็นพลังของพันธุกรรมไหม คางมันถอยเข้าไปข้างในมาก ทุกครั้งที่ถ่ายรูปก็ดูถอยเข้าไป~~~~~~ มองจากด้านหน้าก็โอเค แต่พอมองด้านข้างคือระดับฮงฮยอนฮีเลย แน่นอนไขมันใต้คางก็ด้วย ก็เลยคิดว่าไปปรึกษาดู แล้วนิสัยฉันเป็นสายจบทีเดียว เลยปรึกษาวันนั้นแล้วนัดวันผ่าตัดอีกสามสี่วันถัดไปเลย แล้วก็คือวันนี้นี่แหละ..
ยังไงก็ตาม บ้วนปาก ล้างหน้า แล้วพอนอนลงบนเตียงผ่าตัดปุ๊บก็กลัวขึ้นมาทันที จนถึงวันก่อนหน้ายังลังเลว่าจะทำดีไหม แต่เช้าลืมตาขึ้นมาก็อยู่ระหว่างทางไปแล้ว...... เขาแทงเข็มที่ข้อมือ แล้วบอกว่า “ตอนนี้~จะเริ่มให้ยาสลบนะคะ~~หายใจเข้าลึกๆ ค่ะ~” พอเอาหน้ากากมาที่ปากเท่านั้นแหละ อยู่ๆ ก็มึนๆ~แล้วดับไปเลย จากนั้นลืมตาขึ้นมาก็อยู่ห้องพักฟื้นแล้ว ฉันคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรอย่างไล่แก๊สด้วยซ้ำ ไม่ได้คลื่นไส้ด้วย แค่แบบ อา แถวคางเจ็บมาก...ประมาณนั้น? เพราะใส่สายรัดหน้าและประคบน้ำแข็งอยู่ หน้าเลยหนักมากก่อนเลย แล้วแถวคางก็ปวดตุบๆ เหมือนตอนจัดฟันเลย ตอนแรก 80-90% ของความคิดคือ ทำไมถึงทำไปนะ....เวร เวร เวร.... น่าจะฉีดฟิลเลอร์หรือฉีดลดเหนียงไปก็พอ...คิดแบบนั้น?????? แล้ว.. ไม่รู้เพราะมาโดยไม่ได้นอนหรือเปล่า เลยเหนื่อยมาก แต่เจ็บจนหลับไม่ลง เพราะมันปวดตุบๆ....... เหมือนจะหลับประมาณ 10 นาทีแล้วตื่น วนไปแบบนั้น เพราะผ่าตัดตอนเช้าหรือเปล่าไม่รู้ เวลาเลยผ่านไปช้าาาามาก เฮ้อ.. ตอนนี้ก็เหมือนกัน ตาเหนื่อยมากแต่หลับไม่ลง.. อาจเพราะเตียงถูกปรับตั้งขึ้นนิดหน่อยด้วย แล้วปากก็อ้าไม่ออกด้วย พยาบาลเอากระบอกฉีดยามาให้ บอกให้ดื่มน้ำด้วยอันนั้น แต่ปากไม่อ้าแล้วจะดื่มยังไง คอก็แสบก่อนเลย... เวลากลืนน้ำลาย ไม่ได้เจ็บเท่าโควิดโอมิครอน แต่ก็ครึ่งหนึ่งของมันเลย แล้วไม่ได้ใส่ท่อระบาย แต่ใส่สายสวนปัสสาวะไว้.. เดี๋ยวจะถอดออก กลัวอันนี้ด้วย จนถึงตอนนี้ 70% ยังคิดว่า ทำไมต้องหาเรื่องลำบากใส่ตัวเองด้วย.... คงเพราะเวลามันไม่เดินแหละ............ ไม่ได้เจ็บแบบโอ๊ยเจ็บมากขนาดนั้น.... แต่เหมือนมีความเครียดทางใจ... ทำดูดไขมันเหนียงด้วย คอเลยเจ็บด้วย.. บวมตึงไปหมดจนปากกับรอบคางก็ขยับไม่ได้........... แต่พอได้ยินเสียงคนเข้าห้องข้างๆ ก็รู้สึกเหมือนมีเพื่อนร่วมชะตา เลยสบายใจขึ้น^^....... ถ้าเวลาผ่านไปแล้วจะมาเขียนอีกนะ~~~~~~~