ตอนที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไปเมื่อไหร่.. ก็อยู่กับตาสองชั้นที่ทำมาได้ดีมาตลอด แต่พอมีลูกแล้วใช้ชีวิตแบบเหนื่อยล้า ตาสองชั้นก็คลาย.. ตอนทำตาสองชั้นครั้งก่อน ฉันก็ไม่เหมาะกับแบบจัดเต็ม ชอบแบบธรรมชาติ เลยทำแบบเย็บฝัง
ตอนแรกก็คิดว่าไม่กระทบชีวิต จะอยู่ไปแบบนี้ดีไหม แต่พอเพื่อนๆ บอกว่ายังสาวอยู่ ทำไมถึงคิดแบบนั้นอีกแล้ว ก็รู้สึกเหมือนตัวเองยอมแพ้กับชีวิตตัวเองเกินไป แล้วโชคดีที่มีเพื่อนคนหนึ่งบอกว่าเธอผ่าตัดที่ ㅈㅇㄱ เลยบอกให้ลองใช้สิทธิ์คนรู้จักดู ฉันก็เลยเหมือนรีบพุ่งไปโรงพยาบาล
ช่วงเวลาบังเอิญตรงกับช่วงสามีไปทำงานต่างถิ่น พอเลยหนึ่งสัปดาห์นิดๆ ถึงได้เจอกัน ตอนแรกเขาดูไม่ออก เพราะฉันคิดว่ามันธรรมชาติมากจริงๆ เลยคิดว่า “ตานี่?” แล้วตะโกนออกไป พอสิ้นปีแล้ว.. ก็ถือโอกาสนึกถึงเรื่องขำๆ ของปีนี้ เลยเขียนไว้สักหน่อย..
ทุกคนสวัสดีปีใหม่ ขอให้มีความสุขมากๆ!!!!!!!