วันที่ 3 ที่กลัวมากและในที่สุดก็มาถึง
ตื่นมาตอนเช้า แล้วอาการบวมกับปวดกรามน้อยกว่าเมื่อวานมาก
เลยตกใจ.. ความเจ็บที่เมื่อวานปวดเหมือนจะตายหายไปเหมือนโกหก ดีใจมาก
พอกินยารักษาแผลในกระเพาะ ท้องก็สบายขึ้นด้วย แล้วได้กินข้าวครั้งแรกในรอบ 4 วัน
แต่ไม่รู้ว่าอาหารที่ฉันกินปรุงรสจัดเกินไปไหม พอตกเย็นก็เหมือนจะระเบิดอีกเหมือนเมื่อวาน… ระเบิดไปเลย ระเบิดไปเถอะ เอ้า ข้าวสวยนี่ไม่ไหวจริงๆ กินไม่ได้ โจ๊กก็เริ่มเบื่อ เลยบี้เส้นคัลกุกซูแล้วกินเหมือนกลืนลงไป แต่รู้สึกว่ารสอาจจะเค็มไปหน่อย เลยเก็บออก แล้วกินเต้าหู้นิดเดียว วางของที่อยากกินไว้ข้างๆ แต่ต้องมากินอะไรอย่างเต้าหู้..
พรุ่งนี้ก็วันที่ 4 แล้ว.. ขอให้ดีกว่าตอนนี้
เดินเล่นก็แค่นั่งข้างนอกประมาณวันละหนึ่งชั่วโมง (°3°)
เดินเอื่อยๆ บ้าง (นิสัยคนติดบ้าน)
ประคบก็ทุกครั้งที่พัก สลับน้ำแข็งกับอุ่น
บ้วนปากบ่อยๆ!! (บ้วนด้วยน้ำบ่อยๆ และใช้น้ำยาบ้วนปากหลังอาหารหรือก่อนนอน)
เช็ดบริเวณแผลผ่าตัดด้วยน้ำเกลือแล้วทายา วันละสองครั้ง
ใส่ผ้ารัดหน้า ครั้งละ 2 ชั่วโมง (จำไม่ได้ว่าถอดตอนไหน ง่วงหลับๆ ตื่นๆ เยอะมาก)
ทุกคนดูแลตัวเองดีๆ ขอให้อย่างน้อยผลลัพธ์ออกมาดีนะ
แล้วสุดท้าย หลังผ่าตัด คิ้วข้างหนึ่งไม่ขยับเลย
คุณหมอบอกว่าในขั้นตอนการเลาะ บางครั้งอาจเกิดจากเส้นประสาทถูกกดทับแบบนี้ได้ และเมื่อเวลาผ่านไปจะกลับมา 100% เลยจะรอดู!!