จองคิวปรึกษาแล้วไป แต่ต้องอยู่คนเดียวเกิน 50 นาที ส่วนการปรึกษามีแค่ 10 นาที

ฉันตั้งใจจะทำศัลยกรรมหน้าอก เห็นหลายคนบอกว่าโรงพยาบาลศัลยกรรม ㄱㄹ ดี และในรีวิวแอปก็มีแต่รีวิวว่าดีมาก รูปหลังผ่าตัดก็สวย เลยจองคิวปรึกษาและไปตามเวลา แต่พอกลับมาคิดอีกทีก็ เฮ้อ... เข้าไปในห้องปรึกษาแล้วต้องรอหัวหน้าที่ปรึกษา 15 นาที ฉันไม่ได้อารมณ์เสียเพราะต้องรอ แต่ตอนนั้นฉันเป็นลูกค้าคนสุดท้ายของโรงพยาบาล และแทบไม่มีคนเลย พนักงานบอกว่าข้างหน้ากำลังปรึกษาหรือทำหัตถการอยู่เลยอาจใช้เวลาหน่อย ฉันก็คิดว่าอย่างนั้นแล้วรอ แล้วหัวหน้าที่ปรึกษาก็มา แต่มองฉันด้วยสายตาที่เหมือนรำคาญและเหนื่อยมากจริงๆ แล้วก็แค่ถามว่าอยากกรีดตรงไหน จะใช้ซิลิโคนแบบไหน ไม่มีคำอธิบายอะไรเลย ฉันตอบได้เพราะที่โรงพยาบาลก่อนหน้านี้ได้ฟังมาเยอะ แต่ก่อนหน้านั้นฉันไม่รู้อะไรเลย และถึงที่นี่จะเป็นที่ที่สอง ฉันก็ยังไม่ค่อยรู้อยู่ดี แต่นี่ไม่ใช่การปรึกษา เหมือนจบในห้านาทีเฉยๆ จากนั้นเธอก็ออกไป บอกว่าแพทย์ผู้อำนวยการจะมา แต่แพทย์ผู้อำนวยการก็ให้รอประมาณ 15 นาที? เหมือนกัน แพทย์ผู้อำนวยการก็แค่ดูหน้าอก ปรึกษา 5 นาที? แล้วออกไป บอกว่ารายละเอียดให้คุยกับหัวหน้าที่ปรึกษา... ตรงนี้แหละที่ฉันโมโห หลังแพทย์ผู้อำนวยการออกไป เวลาก่อนโรงพยาบาลปิดก็เหลือไม่มากแล้ว แต่หัวหน้าที่ปรึกษาไม่เข้ามาเกิน 25 นาที ฉันก็มีนัดกินข้าวเย็นต่อ แต่ถอดเสื้อผ้าและใส่ชุดคลุมอยู่ จะออกไปก็ไม่ได้ สุดท้ายหัวหน้าที่ปรึกษาเข้ามาตอนถึงเวลาปิดโรงพยาบาลพอดี แล้วก็เป็นอย่างที่คิด แทบไม่พูดอะไร แค่บอกว่าจะปรับราคาให้เท่านี้ เพราะฉะนั้นวันนี้ให้วางเงินมัดจำแล้วจองวัน ถ้าวันนี้ไม่วางมัดจำ ก็ทำราคานี้ไม่ได้ เฮ้อ ถึงอย่างนั้น แพทย์ผู้อำนวยการแม้จะปรึกษาสั้น แต่ก็ใจดี และได้ยินมาว่าทำเก่งมาก เลยรู้สึกเชื่อใจอยู่ แต่หัวหน้าที่ปรึกษาแย่มากๆ จริงๆ ตอนแรกฉันจะผ่าตัดที่นี่ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตอนไปดูแลหลังผ่าตัดก็คงทำแบบลวกๆ และถ้าหัวหน้าที่ปรึกษาคนนั้นเป็นคนดูแลฉัน เจอทุกครั้งก็คงหงุดหงิด เลยไปจองโรงพยาบาลอื่นแทน เพราะการผ่าตัดแพทย์ผู้อำนวยการเป็นคนทำ ฉันเลยคิดว่าจะทนแล้วผ่า แต่คิดยังไงก็รู้สึกว่า การที่ต้องรอคนเดียวในห้องปรึกษาเกือบ 50 นาที แล้วการปรึกษาที่สำคัญที่สุดได้แค่ 10 นาที 15 นาที มันไม่ใช่ และสิ่งที่ทำให้รู้สึกแย่ที่สุดคือ หลังปรึกษาเสร็จ ฉันออกจากห้องปรึกษา พอหัวหน้าที่ปรึกษาออกมาก็พูดกับพนักงานอีกคนว่า “เฮ้ ไปกันเถอะ” ไม่ให้แม้แต่นามบัตร แล้วก็หายไปพร้อมคุยเล่น เหมือนรีบกลับบ้านกันเถอะ สุดท้ายฉันต้องรอที่ล็อบบี้ พนักงานฝึกงานก็ดูตกใจเพราะไม่ได้รับฟังอะไรมาเลย ฉันเลยบอกว่าขอแค่นามบัตรแล้วจะกลับ รู้สึกจริงๆ ว่าพวกเขาดูถูกคนมากเกินไป จนรู้สึกเจ็บใจ