เนื่องจากค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง โรงพยาบาลนี้จึงดูแลหลังผ่าตัดให้อย่างดี แต่สุดท้ายอาจเป็นเพราะแนวทางหรือสไตล์การผ่าตัดไม่เข้ากับฉัน จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกเสียดายมาก โดยเฉพาะการที่ตอนนั้นฉันยังอยู่ช่วงปลายวัย 20 แต่กลับทำยกคิ้วด้วย คิดตอนนี้ก็ยังเสียใจมาก บางครั้งก็คิดว่าถ้าตอนนั้นคุณหมอห้ามฉันไว้จะดีกว่าไหม
สุดท้ายฉันต้องอยู่กับแผลเป็นจากการยกคิ้วไปตลอดชีวิต และการยกคิ้วทำให้ผิวส่วนเกินเหลือน้อยลง ตอนนี้แม้อยากผ่าตัดแก้ก็มีทางเลือกจำกัดมาก ต่อมาเมื่อไปปรึกษาโรงพยาบาลอื่น พอเห็นสภาพการยกคิ้วของฉันแล้วได้ฟังความคิดเห็นหลายอย่างเกี่ยวกับวิธีผ่าตัด ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้น
การปรับกล้ามเนื้อตาก็ทำมากเกินไปในตอนนั้น ช่วงหนึ่งฉันหลับตาได้ไม่สนิทจนถึงขั้นนอนได้ลำบาก ตาแสบและเจ็บทุกครั้งที่หลับตาหรือลืมตา สุดท้ายจึงยกเลิกผลการแก้ไขนั้นไป
ฉันไปที่นั่นโดยคิดว่าเป็นการผ่าตัดครั้งสุดท้ายจริง ๆ พอนึกถึงตอนนี้ก็ยังเจ็บปวดมาก และยังอดคิดไม่ได้ว่าถ้าตอนนั้นไปที่อื่นจะเป็นอย่างไร