ในรูปคือริมฝีปากที่ดูเล็กลงตอนนี้… แถมร่องเหนือริมฝีปากก็ยาวขึ้นด้วย เดิมริมฝีปากของฉันอวบอิ่มกว่านี้มาก T_T ฉันมีรูปหน้าตรงไม่มาก แต่ดูแวบเดียวก็เห็นว่าขนาดเหมือนเหลือครึ่งเดียว นี่เป็นศัลยกรรมครั้งแรกในชีวิต แต่เหมือนฉันทำไปแบบหุนหันพลันแล่นมาก
คนรอบตัวพูดตลอดว่าฉันไม่จำเป็นต้องทำศัลยกรรมเลย ถามว่าจะทำไปทำไม ฉันเองก็ได้ยินคำชมว่าสวยมามากจริง ๆ ตั้งแต่ประถม มัธยม จนถึงมหาวิทยาลัย ทุกคนรอบตัวบอกว่าฉันสวยจนเป็นที่รู้จัก ฟังดูอาจจะหลงตัวเอง แต่พูดตามตรง ใบหน้าฉันไม่ใช่แบบที่จำเป็นต้องศัลยกรรม
แต่ตัวฉันเองไม่ค่อยชอบโหนกแก้มกับกรามเล็กน้อย และมีความไม่สมมาตรด้วย ฉันคิดว่าถ้าทำแค่นิดเดียวก็คงสวยขึ้น เลยจองคิวไว้ นี่เป็นผลเสียของสื่อจริง ๆ… พอเห็นคนดังที่สวยขึ้นแบบเปล่งประกาย ฉันก็เกิดความโลภ คิดว่าถ้าทำเพิ่มอีกนิด ฉันอาจกลายเป็นเทพธิดาแบบนั้นได้เหมือนกัน T_T
เดิมจองไว้ปีถัดไป แต่ฉันอยู่ต่างประเทศแล้วจู่ ๆ ก็ถูกเลิกจ้าง บอกพ่อแม่ก็ไม่ได้ ระหว่างเตรียมเปลี่ยนงานก็คิดว่า “ไหน ๆ ก็ไม่มีงานทำ งั้นทำศัลยกรรมตอนว่างไปเลยดีกว่า” แล้วเลื่อนคิวให้เร็วขึ้น
เพราะเป็นการผ่าตัดใหญ่ ฉันลังเลอยู่นับสิบครั้งว่าจะบอกพ่อแม่ดีไหม สุดท้ายก็เช่า Airbnb อยู่คนเดียวจนถึงวันผ่าตัด ตอนนั้นฉันรออีเมลผลสัมภาษณ์งานใหม่มาหนึ่งเดือนแล้ว จิตใจทรุดโทรมมาก… ตอนนั้นเหมือนมีชีวิตอยู่แต่ไม่ได้ใช้ชีวิตจริง ๆ เป็นภาวะจิตใจพังอย่างแท้จริง
แม้แต่วันผ่าตัด ฉันก็คิดหลายครั้งตามตรงว่า “หน้าฉันก็สวยมากอยู่แล้ว จะไม่ทำดีไหม” (ถ้าฟังดูหลงตัวเองก็ขอโทษนะ แต่เหมือนที่บอกจริง ๆ ว่าหน้าฉันไม่ใช่หน้าที่จำเป็นต้องศัลยกรรม) อาจเป็นเพราะสภาพจิตใจไม่มั่นคง ฉันเลยคิดว่า “ทำไปเถอะ สายเกินไปแล้ว” แล้วก็ทำไปแบบงง ๆ T_T
สำหรับโหนกแก้ม กรามเหลี่ยม และคาง: ตัดโหนกแก้มทั้งสองข้าง 4 มม.; ตัดกรามเหลี่ยมโดยเหลือใต้หูไว้ 2 ซม.; ตัดคาง 1–3 มม. เนื่องจากไม่สมมาตร
เพิ่งผ่านมาแค่หนึ่งสัปดาห์ อาการบวมจึงยังมาก ทุกคนบอกว่านี่ยังไม่ใช่ใบหน้าจริงของฉัน แต่ริมฝีปากที่เดิมยกขึ้นเล็กน้อยและอวบอิ่ม กลายเป็นปากทรงสี่เหลี่ยมคางหมูเล็ก ๆ ที่เม้มแน่น ฉันรู้สึกว่านี่ไม่ใช่หน้าของตัวเอง แปลกมาก และดูน่าเกลียดขึ้นมาก… ทั้งหมดนี้จะกลับมาได้จริง ๆ ใช่ไหม? T_T ฉันไม่ได้ทำปรับรูปหน้าหนักเกินไปใช่ไหม? ฉันกลัวมากว่าหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
ฉันอยู่คนเดียวใน Airbnb แล้วเกิดแพนิค โทรหาศูนย์ให้คำปรึกษาเรื่องการฆ่าตัวตายวันละถึง 4 ครั้ง แต่ก็ยังหายใจไม่ออกและรู้สึกเหมือนกำลังจะตายจริง ๆ ประมาณวันที่ 5 เลยโทรหาพ่อแม่และเล่าทุกอย่าง พ่อแม่จึงมารับฉันกลับบ้าน T_T
แม่ร้องไห้ตอนเห็นฉันครั้งแรก บอกว่าภาพลักษณ์เปลี่ยนไป และหลบหน้าไม่ยอมมองหน้าฉัน T_T พ่อบอกว่า “หน้าลูกต้องมีเหลี่ยมถึงจะสวย ตอนนี้กลมเหมือนพระจันทร์แล้ว” ทั้งที่เป็นหน้าที่ไปไหนก็มีแต่คนชมว่าสวย ทำไมถึงทำแบบนั้น ทั้งที่ไม่ต้องศัลยกรรมก็สวยขนาดนี้ พ่อแม่ภูมิใจในตัวลูกมาก แล้วทำไมถึงทำ
ช่วงเทศกาลชูซอก ญาติที่เพิ่งเข้ามาในครอบครัวยังถามว่าทำไมฉันไม่มา และพูดว่าฉันสวยแค่ไหน แล้วทำไมถึงทำให้เป็นแบบนี้ ฉันตอกตะปูใส่หัวใจพ่อแม่ในช่วงวันหยุดที่ควรมีความสุข และกลายเป็นลูกอกตัญญู ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองจะตกนรกจริง ๆ… ฉันไม่มีหน้าไปพบพ่อแม่ จึงคุกเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้น เอาแต่พูดว่า “พ่อแม่ หนูขอโทษ”
พอคิดว่าแม่คงกลัวมากแค่ไหนตอนอยู่คนเดียว หัวใจก็เหมือนจะแตกสลายจนแทบตาย… ต้องรอดูให้อาการบวมยุบก่อนถึงจะรู้ แต่ฉันกลัวเหลือเกิน ทุกครั้งที่ส่องกระจกก็คิดว่านี่ใครกัน หัวใจเต้นแรงทุกวัน จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร
แม่พูดว่า “ทำไมถึงทำลายใบหน้าสวย ๆ ที่ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้” ฉันเองก็รู้สึกเหมือนเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เลยเสียใจมาก T_T แน่นอนว่าตอนนี้แก้มยังป่องจากอาการบวม แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าใบหน้าก่อนศัลยกรรมสวยกว่า ทุกครั้งที่ดูรูปเก่าในแกลเลอรี โหนกแก้มกับกรามเหลี่ยมก็ไม่ได้รุนแรงอะไรเลย ดูสวยและเข้ากันดี ฉันไม่รู้ว่าตัวเองทำแบบนี้ไปเพราะความโลภอะไร T_T
ต่อไปฉันจะพบคนรอบตัวด้วยหน้าแบบนี้ได้อย่างไร… เสียเงินตัดกระดูกไปแล้ว ถ้าสุดท้ายมีแต่จะหย่อนคล้อยและไม่ได้สวยขึ้น ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร… ฉันอยากตายจริง ๆ… ถ้าย้อนเวลาได้ ต่อให้มีคนให้เงิน 100,000 ล้านวอน ฉันก็จะไม่ทำศัลยกรรมเด็ดขาด T_T