จะลองเขียนจากความทรงจำนะ ตอนนั้นอยู่มัธยมปลาย.. แม่จูงมือพาไปโรงพยาบาลพร้อมกับน้อง
กำลังงงๆ อยู่ ก็มีคนบอกว่าเราจะเข้ารับการผ่าตัด ตอนนั้นคิดว่าอะไรกันเนี่ย.. แต่แม่จองคิวไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว แม่กับคุณหมอช่วยกันพูดโน้มน้าวว่าอยากทำให้เราสวยขึ้น แล้วเราก็ลงไปนอนบนเตียงผ่าตัด
จำได้ว่าคุณหมอดูมั่นใจมาก และเหมือนจะดูสนุกนิดๆ ด้วย ได้ยินว่าคุณหมอเอาไขมันออกจากตา แล้วเสียงอุทานแบบ “โอ้ โอ้” ทำให้รู้สึกกดดันนิดหน่อย คุณหมอทำไปแบบนั้น แล้วหลังจากนั้นก็เอาให้เราดู ซึ่งเหมือนว่าจะออกมาเยอะจริงๆ
เขาบอกว่าการผ่าตัดออกมาดี แต่เราค่อนข้างหมดแรง พอผ่าตัดเสร็จกลับมาบ้าน แล้วเห็นตากับหน้าที่บวมตุ่ย รู้สึกเหมือนชีวิตจบแล้ว ฉันไม่มีแรงจะโกรธด้วยซ้ำ เลยไม่กินไม่ดื่มและเอาแต่ร้องไห้ ส่วนน้องก็ตะโกนเสียงดังว่าเอาตาของฉันคืนมา
ผ่านไปหนึ่งเดือน ตาสวยขึ้นมากจนรู้สึกเขินที่ก่อนหน้านั้นโวยวายขนาดนั้น เดิมทีตาฉันไม่ได้โต คุณหมอเลยทำเส้นชั้นตาไม่ใหญ่เกินไป ทำให้สวยแบบธรรมชาติ ฉันเลยพอใจ ตาของน้องยาวไปด้านข้างแต่มีไขมันเยอะ ตาเลยโตขึ้นมากจริงๆ แต่เพราะทำเส้นชั้นตาค่อนข้างใหญ่ ตอนแรกเลยดูออกนิดหน่อยแต่ก็สวย และตอนนี้ดูเป็นธรรมชาติมาก
น่าแปลกมากที่แค่ทำตาอย่างเดียว คนก็เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ตอนนี้จำหน้าก่อนทำตาสองชั้นไม่ได้แล้ว..
น้องไม่มีปัญหาอะไร แต่กรณีของฉัน ตาซ้าย เคยหลุดไปครั้งหนึ่งหลังจากนั้นประมาณ 6 หรือ 7 ปี
ฉันกลับไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง แต่คุณหมอคนนั้นไปจีนแล้ว และมีคุณหมอคนใหม่อยู่ เขาบอกว่าชั้นตาหลุดเพราะแรงลืมตาข้างซ้ายอ่อน เลยทำใหม่เฉพาะตาซ้าย ตอนนั้นฉันก็อยากลองเปิดหัวตาด้วย เพราะเขาว่าจะทำให้ตาโตขึ้น แต่คุณหมอห้ามไว้ บอกว่าระยะระหว่างหัวตาของฉันไม่ได้กว้าง ถ้าทำแล้วตาจะดูชิดกัน เลยไม่ได้ทำ
คุณหมอบอกว่ามีลักษณะหนังตาตก(?) อยู่เล็กน้อย แต่ยังไม่จำเป็นต้องถึงขั้นปรับกล้ามเนื้อตา และบอกให้ฝึกนิสัยเวลาลืมตาให้ใช้แรงที่ตา ไม่ใช่ที่หน้าผาก ตาก็ออกมาดีเหมือนเดิม! หลังจากนั้นก็ผ่านมานานแล้ว และไม่รู้ว่าเป็นเพราะนิสัยของฉันเองยังเป็นปัญหาอยู่หรือเปล่า บางครั้งก็ดูเหมือนตาสองข้างไม่เท่ากัน แต่ยังไม่ถึงขั้นกวนใจ เลยยังใช้ชีวิตได้ดีอยู่ ถึงจะเป็นการผ่าตัดที่ได้ทำแบบงงๆ แต่การทำตาสองชั้นเป็นการผ่าตัดที่ฉันพอใจมากจริงๆ