ใบหน้าเปลี่ยนไปได้มากจริงๆ… โดยเฉพาะถ้าผ่าตัดตอนยังเด็ก

ฉันเคยมีตาเล็กมาก 555 ไขมันก็เยอะด้วย ตอนม.2 เลยอ้อนแม่ให้พาไปทำตาสองชั้นแบบกรีดที่คลินิกผิวหนังแห่งหนึ่งซึ่งจำชื่อไม่ได้จริงๆ เสียเงินประมาณ 400,000 หรือ 600,000 วอน… อินเอาต์? เปิดหัวตา? ไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย แค่ไปแล้วให้เขาใช้ไม้จิ้มฟันลากกำหนดความสูงของชั้นตา ถามว่าโอเคไหม ฉันก็ตอบว่าโอเค แล้วทำโดยใช้ยาชาเฉพาะที่… จนถึงตอนนี้ความเจ็บวันนั้นยังติดอยู่ในสามอันดับความทรงจำที่เจ็บที่สุดเลย 555 ยังไงก็ตาม เดิมทีตาฉันเล็กมากอยู่แล้ว ต่อให้ทำตาสองชั้นก็ไม่ได้โตขึ้นอย่างน่าทึ่ง แต่เพราะเดิมตาเล็กมาก เพื่อนๆ เลยพากันตื่นเต้น 555 ปีนั้นมีเพื่อนทำตาสองชั้นตามฉัน 3 คน แต่ดูจากรูปตอนครบสองเดือนก็รู้เลยว่าเป็นตาแบบไส้กรอกจริงๆ… 555 พอโตเป็นผู้ใหญ่ ฉันลดน้ำหนักไป 10 กิโลและเปิดหัวตาด้วย เวลาเซลฟี่เลยดูเป็นไส้กรอกน้อยลงหน่อย แต่ตอนที่ยังเป็นตาไส้กรอกนั้นยังไม่มีแนวคิดเรื่อง “ตาไส้กรอก” เลยไม่ได้มีปมทางจิตใจ ตอนนี้มีคนตาสวยๆ เยอะมาก และฉันเองก็ผ่าตัดกับคลินิกแปลกๆ โดยไม่หาข้อมูลให้ดี… เลยอยากเปิดหางตาด้วย มองจากด้านข้างแล้วบริเวณหัวตายังดูเป็นไส้กรอกอยู่มาก จึงอยากแก้ด้วย กลับกลายเป็นว่าปมยิ่งระเบิด 555 แต่พอนึกว่ามีแฟนเก่าบางคนเคยชมว่าตาฉันสวย ก็แอบคิดว่าจริงๆ แล้วอาจอยู่ในระดับที่ใช้ชีวิตต่อไปได้หรือเปล่า ยังไงก็ตาม… การแก้ตาไส้กรอกเป็นการผ่าตัดใหญ่ ฉันเลยกังวลมาก! แต่ทุกคนคะ ต่อให้เป็นตาไส้กรอกระดับเดียวกับฉัน พอผ่านการเปลี่ยนแปลงของเวลาประมาณ 5 ปีและหน้าผากตกลง ก็จะดูเป็นธรรมชาติขึ้นได้บ้างจริงๆ 555 แน่นอนว่าถ้าเป็นยุคนี้ ฉันคงทนไม่ไหวและไปแก้แล้ว แต่ตอนนั้นยังเป็นนักเรียน เลยใช้ชีวิตไปโดยไม่ได้คิดอะไรมากมั้ง… แล้วตอนนี้ฉันควรแก้ยังไงดี… เฮ้อ