ความกังวลเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย! ฉันเจอแสงสว่างแล้ว!

ตลอด 20 ปีฉันใช้ชีวิตกับแว่นที่ถูกกดทับมา 3 รอบกับคอนแทคเลนส์แบบบิ๊กอาย ไม่เคยได้เล่นน้ำแบบสบายๆ เลยสักครั้ง พอไปสระว่ายน้ำหรือไปทะเลกลับมาก็มักจะเป็นโรคตาแทบทุกครั้ง คงเพราะคอนแทคเลนส์ด้วย แล้วก็เป็นกุ้งยิงปีละอย่างน้อย 2-3 ครั้งมาตลอด วันที่ใส่คอนแทคไม่ได้ ฉันก็ต้องใส่แว่นหนาๆ ไปทำงาน บอกเลยว่าอึดอัดมาก ฉันผลัดวันประกันพรุ่งมาตลอด คิดว่าสักวันคงจะทำ จนในที่สุดก็ได้ทำจริงๆ! เมื่อ 10 ปีก่อนเคยไปตรวจที่โรงพยาบาลอื่นแล้วถูกบอกว่ากระจกตาบางเกินไป วิธีผ่าตัดมีแค่การใส่เลนส์เสริมในตาเท่านั้น ตอนนั้นค่าผ่าตัดก็แพงมากจนทำไม่ไหว แถมสิ่งที่ฉันไม่ชอบที่สุดก็คือการใส่เลนส์ในตา เพราะรู้สึกต่อต้านและกลัวมาก ผ่านมา 10 ปี ตอนนี้ได้ผ่าตัดแล้วเพราะเพื่อนแนะนำ ถึงจะเป็นการแก้สายตาแบบต่ำกว่าปกติ แค่ไม่ต้องใส่แว่นหนาๆ กับคอนแทคเลนส์ก็ไม่มีอะไรต้องหวังมากกว่านี้แล้ว ฉันรู้อยู่แล้วจากผลตรวจว่าสายตาจะไม่ถึง 1.0 แต่ช่วงนี้รู้สึกว่าคนที่อยากทำจริงๆ แบบฉัน ต่อให้เป็นการแก้สายตาแบบต่ำกว่ามาตรฐานก็มักจะเลือกผ่าตัดกัน! หลังผ่าตัด เขาบอกว่าตาซ้ายจะขึ้นไป 0.9 ตาขวา 0.5! ฉันเกลียดทั้งแว่นทั้งคอนแทคมาก เลยรวบรวมความกล้าตัดสินใจผ่าตัด พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ก็มีค่าสายตาคล้ายฉัน และพอได้ยินว่าเธอผ่าตัดแล้วตอนนี้สายตาฟื้นกลับไปถึง 1.0 ก็รู้เลยว่าไม่ต้องลังเลอีกแล้ว! วันนั้นฉันปรึกษาแล้วก็นัดวันผ่าตัดเลย และทำ LASIK + การเสริมความแข็งแรงของกระจกตาด้วย วันนี้ครบหนึ่งเดือนพอดี ถึงจะยังอยู่ในช่วงฟื้นตัว แต่ก็ดีใจที่มองเห็นชัดกว่าก่อน! เพราะการฟื้นตัวของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ฉันวางแผนว่าจะเช็กสายตาอีกครั้งตอนนัดติดตามผลครบ 2 เดือน! เขาว่าหลังผ่าตัดวันที่ 3 จะเจ็บที่สุด แต่สำหรับฉันวันที่ 1 เจ็บที่สุด! จริงๆ แล้ว ความกังวลเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย! รีบหาแสงสว่างของตัวเองให้เจอเร็วๆ นะคะ! ขอบคุณคุณหมอค่ะ!