รีวิวฟื้นฟูหางตา 6 เดือน

สวัสดีค่ะ เวลาผ่านมาแล้ว 6 เดือนนับตั้งแต่ฉันผ่าตัดฟื้นฟูมุมตาด้านนอกและด้านล่าง ฉันใช้ชีวิตอยู่แบบดึงและตรึงหางตาลงด้วยวิธีเทียมอยู่นานถึง 10 ปี พอเวลาผ่านไป เวลาถ่ายรูปหรือเจอคนรู้จัก ฉันยิ่งเกลียดที่ดวงตาดูไม่เป็นธรรมชาติและดูดุ จริง ๆ แล้วไม่ใช่แค่เรื่องรูปตาอย่างเดียว เพราะตาฉันแสบและเหมือนมีสิ่งแปลกปลอมอยู่ตลอด เลยทำให้ฉันไวต่อความรู้สึกมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วอารมณ์ด้านลบอื่น ๆ ก็ยิ่งซ้อนทับกัน จนภาพลักษณ์โดยรวมดูคมขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายหลังจากคิดอยู่พักใหญ่ ฉันก็ตัดสินใจผ่าตัดฟื้นฟู ✨ การเปลี่ยนแปลงหลัง 6 เดือน ตอนนี้เนื้อแผลเป็นที่เคยแข็งเหมือนก้อนหินนุ่มลงแล้ว และรอยแดงก็ลดลงไปเยอะมาก หางตาที่เคยแยกเป็นรูปตัว D ก็รวมเข้ามาเป็นรูปสามเหลี่ยมที่คมชัด ในที่สุดก็กลับมาเป็นรูปตาปกติแล้ว ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกเหมือนมีสิ่งแปลกปลอมแล้ว และความตึงตอนหลับตา-ลืมตาก็คลายหมดแล้ว สิ่งที่ทำให้โล่งที่สุดคืออาการแสบตาที่เคยทรมานฉันหายไปแล้ว หลายคนอาจกังวลว่าถ้าฟื้นฟูตาแล้วตาจะเล็กเกินไปไหม แต่ผู้อำนวยการไม่ได้ปิดให้แคบลงทั้งหมด กลับฟื้นฟูโดยพยายามคงความยาวของดวงตาฉันไว้ให้มากที่สุด เลยพอใจมากในเรื่องขนาดด้วย จริง ๆ ตอนนี้ยังมีแผลเป็นเหลืออยู่นิดหน่อย เวลาเผลอยิ้ม หรือถ่ายรูปจากบางมุมก็ยังแอบกังวลอยู่บ้าง บางทีพอเหนื่อยหรือวันที่อากาศครึ้ม ๆ ตาก็มีวันที่แสบได้ แต่ตลอด 6 เดือนนี้ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันเข้าใจลึกซึ้งจริง ๆ ก่อนหน้านี้ฉันมัวแต่ยึดติดกับการทำให้รูปตาดูละมุนขึ้น แต่ภาพลักษณ์ของคนเรามันไม่เคยถูกกำหนดด้วยรูปตาเพียงอย่างเดียว กลับกัน เพราะฉันจมอยู่กับปมเดิมนั้น คิดแต่ว่าตาแสบหรือแผลเป็นทำให้ไม่สบายใจ เลยทำให้สีหน้าของฉันแข็ง และดูดุมากขึ้นด้วย ฉันรู้สึกชัดมากว่าปกติแล้วเราคิดอะไร ใช้อารมณ์แบบไหนในการแสดงสีหน้า มันมีผลต่อภาพลักษณ์มากกว่ามาก บางทีคำที่ว่าถ้าใช้ชีวิตแล้วยิ้มบ่อย ๆ กล้ามเนื้อรอบหน้าเราจะดูเป็นธรรมชาติและสวยขึ้น มันคงเป็นเรื่องจริง ช่วงนี้เลยไม่ได้หมกมุ่นแค่กับผลลัพธ์ของการผ่าตัดอย่างเดียว แต่พยายามยิ้มให้เป็นธรรมชาติมากขึ้น และคงสีหน้าที่ผ่อนคลายไว้ด้วย พอใจสบายขึ้น คนรอบตัวก็ทักว่าหน้าดูดีขึ้นด้วย ถึงจะยังฟื้นตัวไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่ฉันจะไม่รีบร้อน และจะคอยดูพัฒนาการต่อไป คิดว่าอีกสักพัก แผลเป็นที่เหลือก็คงนุ่มขึ้นอีก