บังเอิญว่าก่อนหน้านั้นฉันไปฉีดแบบสกัดที่อื่นมาแย่มากและไม่มีผลเลย ดังนั้นตัว Ruda Fat เองฉันจึงค่อนข้างพอใจ เส้นก็ออกมาดี...ไม่เกิด bio-bond และหลังทำก็ค่อนข้างพอใจ เสียดายที่ถ้าขาทำที่นี่ด้วยก็คงดี ตอนนี้ก็ยังเสียดายเรื่องนั้นอยู่
แต่ตอนนั้นฉันทำหัตถการแบบหุนหันพลันแล่นโดยไม่รู้อะไรเลย พอมาคิดดูแล้วสิ่งที่ลืมไม่ลงคือเขาชวนให้ฉันทำยาสลบแบบหลับตลอด ฉันคงเถียงเรื่องนั้นกันประมาณ 30 นาที ฉันบอกว่าไม่อยากดมยาสลบแบบหลับ ส่วนสตาฟก็ให้ทำยาสลบให้ได้...แม้จะเป็นเรื่องในอดีตแล้ว แต่พอนึกย้อนกลับมาก็ยังแปลกและรู้สึกแย่มาก ฉันลืมสีหน้าของสตาฟคนนั้นไม่ได้เลย เขายืนกรานว่าต้องดมยาสลบแบบหลับ แล้วพอฉันปฏิเสธอย่างหนักแน่นเพราะมีบาดแผลทางใจ เขาก็ทำหน้าไม่รู้จะทำยังไง...
แล้วก็เป็นคิวสุดท้ายพอดี และไม่มีคำแนะนำพิเศษอะไร พอรีบออกมาเลยไปทรุดหมดสติบนรถไฟใต้ดินระหว่างทางกลับบ้าน มีผู้ชายที่นั่งข้างๆ ปลุกฉันและพยุงให้ลุกขึ้น ฉันถึงได้สติขึ้นมานิดหน่อย แล้วรีบลงสถานีถัดไป จากนั้นก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่สถานีซึ่งลงจากขบวนนั้นอยู่ 30 นาที สุดท้ายก็ต้องสารภาพกับแฟนแล้วโทรเรียกเขา แล้วถึงได้กลับบ้าน...
ตอนนี้คิดย้อนกลับไปแล้ว นี่เหมือนเป็นการผ่าตัดที่น่าหวาดเสียวมาก (อันนี้เป็นเพราะฉันไม่รู้เรื่องเอง...) แผลเป็นก็ยังเหลืออยู่ เพราะผิวฉันฟื้นตัวค่อนข้างช้า ตัวหัตถการเองฉันไม่อยากพูดในแง่ลบเป็นพิเศษ แต่พอคิดตอนนี้แล้ว...ก็ไม่ค่อยแน่ใจ