ฉันเป็นคุณป้าช่วงวัยกลางคนที่เกิดปีจอ ตอนเรียนป.3 ใช่แล้ว ฉันเป็นคนสมัยโบราณมาก คุณประธานาธิบดีพัคจองฮีเสียชีวิตไปแล้ว ช่วงวัยสาวฉันเอาแต่หมกตัวอยู่กับงาน พอถึงปีที่อายุครบ 50 ปีแบบนับจริง ฉันก็ลาออกจากงานที่ทำอยู่ และเริ่มคิดว่าควรหันมาใส่ใจตัวเองที่ละเลยมานานให้มากขึ้นอีกนิด ระหว่างที่หาข้อมูล เดินดูโรงพยาบาลและคุณหมอหลายแห่ง แล้วก็ฟังเรื่องของคนอื่นในที่อย่างชุมชนนี้ สุดท้ายพอดูรูปก่อน/หลัง ฉันก็เดาได้ทันทีว่า “อ๋อ คนนี้ทำที่ xxx นี่เอง”
วันนัดปรึกษาครั้งแรก ฉันออกไปเผื่อเวลาไว้เยอะมาก แต่ดันจำสถานีรถไฟใต้ดินผิดเลยต้องย้อนกลับ ทำให้ไปสายประมาณ 20 นาที ระหว่างนั่งรถไฟย้อนกลับ ฉันโทรหาผู้จัดการและอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง จริงๆ เป็นคิวที่นัดค่อนข้างเย็นอยู่แล้ว เขาอาจจะหงุดหงิดนิดหน่อยก็ไม่น่าแปลก แต่เขากลับเตือนให้ระวังอย่าขึ้นผิดขบวนอีก แถมยังให้กำลังใจด้วย ฉันรู้สึกขอบคุณมากๆ
การปรึกษากับคุณหมอใหญ่: ตอนนั้นเกือบ 6 โมงเย็นแล้ว แถมยังต้องมาคุยกับคนที่ไปสายด้วย คงเหนื่อยมากพอสมควร แต่ท่านตั้งใจฟังทีละเรื่องว่าฉันสงสัยอะไรและต้องการอะไร แถมยังถามเรื่องของฉันอีกหลายอย่าง ทำให้ฉันรู้สึกชัดมากว่าท่านไม่ได้มองฉันเป็นแค่เคสผ่าตัดอีกหนึ่งราย พออายุมากขึ้น ฉันยิ่งรู้สึกขอบคุณเวลามีคนฟังเรื่องของเราและสนใจในสิ่งที่เราคิด และในทางกลับกัน พออายุมากขึ้น ฉันก็ยิ่งทำแบบนั้นกับคนอื่นได้ยากขึ้น ท่านอธิบายอย่างละเอียดว่าควรระวังอะไรเป็นพิเศษและควรคาดหวังแบบไหนเมื่อเทียบกับคนที่ผ่าตัดตอนอายุ 20 หรือ 30 กว่า หลังจากปรึกษาเรื่องหน้าท้องที่ฉันกังวลที่สุดอย่างละเอียด ฉันก็นัดวันผ่าตัดทันที ระหว่างคุยกับผู้จัดการ ฉันสัมผัสได้ถึงความเชื่อมั่นและความเคารพที่ไม่มีขีดจำกัดต่อฝีมือของคุณหมอใหญ่ จริงๆ ตอนที่ฉันไปปรึกษาที่นั่น ฉันได้วางเงินมัดจำไว้กับอีกสองที่แล้ว แต่หลังจากปรึกษาที่นี่ ฉันยังคิดเลยว่า “อ๋อ เงินมัดจำที่วางไว้กับสองโรงพยาบาลนั้นจะขอคืนได้ไหมนะ? ไม่สิ ต่อให้หายไปก็คงไม่เสียใจมากหรอก” (โชคดีที่ได้คืนค่ะ แถมหนึ่งในสองที่นั้นฉันยังใช้ผลตรวจเลือดที่เพิ่งตรวจไปเมื่อไม่กี่วันก่อนมาใช้ได้ เลยไม่ต้องจ่ายค่าเลือดเพิ่มที่นี่)
การผ่าตัด: ฉันผ่าตัดหน้าท้องเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2021 ฉันเป็นคนทนเจ็บไม่ค่อยได้ เลยกังวลในใจมากว่าจะทนความเจ็บหลังผ่าตัดยังไง (พอเป็นป้าทำงานในอเมริกามานาน ฉันคงเคยชินกับการดูเข้มแข็งต่อหน้าคนอื่น เลยอายมากถ้าคนอื่นเห็นตอนฉันกังวล) แต่ก็ต้องตกใจจริงๆ อย่างแรกเลย ตอนฉีดยาชา ฉันไม่เจ็บเลย สลับกันยังจำได้ว่าคนฉีดยากลับกังวลว่าฉันจะเจ็บมากกว่า อย่างที่คนอื่นบอก ฉันเองก็จำได้แค่ตอนที่ได้ยินว่า “กำลังฉีดแล้วนะ” แล้วก็หลับสนิท พอตื่นขึ้นมาก็นอนอยู่ในห้องพักฟื้นโดยมีผ้าพันแผลกับผ้าก๊อซติดอยู่ ผู้จัดการกับเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์เข้ามาเช็กบ่อยมาก แล้วเห็นว่าฉันเท้าเย็น ก็เอาถุงเท้านอนน่ารักๆ มาให้ใส่ (ตอนนี้ฉันก็ยังใส่อยู่ดี....) คุณหมอใหญ่ก็เข้ามาอธิบายขั้นตอนการผ่าตัดและไขมันที่เอาออกไปอย่างละเอียด พร้อมทั้งทบทวนสิ่งที่ต้องระวังต่อไปและช่วงเวลานัดตรวจครั้งถัดไป ฯลฯ
แน่นอนว่าก็อาจเป็นเพราะเพิ่งฟื้นจากยาสลบก็ได้ แต่ฉันไม่เจ็บจริงๆ นะ (แค่ไม่สบายตัวอยู่บ้าง เพราะมีผ้าพันแผลกับผ้าก๊อซติดอยู่ และรู้สึกได้ว่าเริ่มบวมแล้ว) เลยค่อนข้างตกใจมาก จริงอยู่ที่ความรู้สึกเจ็บของแต่ละคนต่างกัน แต่คนที่กลัวเจ็บอย่างฉันยังไม่รู้สึกน่ากลัวขนาดนั้น มันแปลกดี.... ฉันก็คิดแบบนั้น เพราะยังเหลือเวลาประมาณเดือนครึ่งก่อนวันเดินทางออกนอกประเทศ เลยคิดว่าน่าจะใจกล้าได้อีกนิด จึงรีบจองวันผ่าตัดแขนกับต้นขาไว้เลย
ป้าสูงวัย 50 ที่ไม่เคยมีลูกสักคน และการผ่าตัดที่เคยทำมาที่ใหญ่ที่สุดก็มีแค่เลสิคกับผ่าตัดไส้ติ่ง… แต่หลังจากได้พบคุณหมอใหญ่ ฉันก็กล้าขึ้นมาอย่างที่ตัวเองไม่เคยรู้ว่ามี และตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2021 เป็นต้นมา ฉันก็เหมือนได้เกิดใหม่ ใช้ชีวิตเหมือนคนที่ผอมอยู่แล้วโดยธรรมชาติ พอถึงช่วงกลับเข้าอเมริกา อาการบวมก็ยุบและรอยผ่าตัดก็หายดีหมด พอกลับไปปุ๊บก็กลับไปตีกอล์ฟ เล่นเทนนิส เล่นฮอตโยคะ และยังใช้ชีวิตแอคทีฟเหมือนเดิม ถ้าเมื่อก่อนฉันเป็นหมีที่แอคทีฟ ตอนนี้ก็คือผู้หญิงวัย 50 กว่าๆ ที่แอคทีฟและดูแลตัวเองดี.....
ฉันจำได้ว่าท่านบอกว่าให้มาเมื่อไหร่ก็ได้เพื่อดูแลแผลเป็นด้วยเลเซอร์ พอปี 2022 ตอนกลับเข้าเกาหลีอีกครั้ง ฉันติดต่อไป แล้วคนที่รับสายก็จำฉันได้และต้อนรับอย่างอบอุ่นมาก.. ขอบคุณมากจริงๆ… ความจริงถ้าพูดถึงแผลเป็น บริเวณรักแร้ต่อให้พยายามหาให้ดูก็ยังหาไม่เจอ ส่วนสองข้างของเชิงกรานก็มีเพียงรอยจางๆ นิดเดียว แต่ฉันก็ยังอยากไปพบคุณหมอใหญ่เพื่อทักทาย จึงถือโอกาสนัดวันไปด้วย เพราะถือว่าเป็นการลงทุนกับตัวเองครั้งใหญ่ ช่วงพักฟื้นฉันก็ใช้ Saxenda ช่วยคุมอาหารไปด้วย และตอนกลับอเมริกาก็ซื้อมาถึง 10 ปากกาเลย แม้จะไม่ได้ใช้บ่อย แต่พอเป็นเช้าวันหยุดสุดสัปดาห์หรือวันที่มีนัดสังสรรค์และคิดว่าจะกินเยอะ ฉันก็ฉีดไว้ ตอนเช้าวันนี้ฉันฉีดหยดสุดท้ายจากปากกาด้ามสุดท้ายก่อนขึ้นเครื่องบินไปเกาหลี โชคดีที่ฉันออกกำลังกายเยอะ เลยไม่มีโยโย่
ฉันมีปมเรื่องขามาตลอดชีวิต เวลาทำงานก็ใส่แต่สูทกางเกงมาตลอด แต่ช่วงนี้เริ่มมั่นใจในรูปร่างมากขึ้น และเพราะออกไปข้างนอกตลอดทั้งปีที่ผ่านมา ตอนนี้บนหน้าก็เริ่มมีฝ้าสีน้ำตาลค่อยๆ ขึ้นมา…. ระหว่างอยู่เกาหลีครั้งนี้ ฉันอยากไปรับการรักษาที่คลินิกผิวหนังดีๆ สักหน่อย… หวังว่าโชคในการหาคลินิกผิวหนังจะดีเหมือนโชคที่ทำให้ได้พบคุณหมอใหญ่ ^^