ตั้งแต่เด็ก ฉันรู้สึกมีปมเรื่องขนาดใบหน้ามาตลอด ฉันจริงจังกับการลดขนาดหน้ามาก ถึงขนาดศัลยกรรมครั้งแรกในชีวิตคือการทำศัลยกรรมปรับโครงหน้า 3 อย่าง ตอนอายุยี่สิบกลางๆ ฉันจ่ายเงินไม่น้อยไปทำปรับโครงหน้า แล้วก็ใช้ชีวิตอย่างพอใจมาก แต่พอเข้าเลข 30 ยังไงความหย่อนคล้อยก็เริ่มเห็นชัดขึ้น.. ถ้าแต่งหน้าแล้วอยู่ใต้แสงไฟสว่างๆ ก็ดูโอเค แต่ฉันไม่ใช่นางแบบ แล้วในชีวิตจะมีสักกี่ครั้งที่ได้แต่งหน้าและมีไฟส่องดีๆ ในชีวิตประจำวัน เวลามองหน้าตัวเองในที่มืดหรือไฟที่ส่องลงมาจากด้านบนอย่างห้องน้ำ รถไฟใต้ดิน หรือร้านทำผม แก้มตอบ ร่องแก้ม และแนวกรามดูเป็นคลื่นไม่เรียบเพราะความนูนเว้าของโครงหน้า คนรอบตัวบอกว่าไม่ต้องทำก็ได้ แต่ฉันใช้ชีวิตกับหน้าเล็กหลังทำปรับโครงหน้ามาเกือบ 10 ปี พอคิดว่าหน้าจะกลับมาดูใหญ่ขึ้นเพราะความหย่อนคล้อย ก็เครียดมากจริงๆ ฉันเลยลองซื้ออุปกรณ์มาใช้ และไปคลินิกทำหัตถการด้วย แต่เนื้อเยื่อที่เหลือหลังลดโครงกระดูกเดิมแล้วหย่อนคล้อย มันทำอะไรไม่ได้จริงๆ คิดตามหลักทั่วไป ถ้าผอมลงแล้วเสื้อผ้าหลวม ก็ต้องเอาไปให้ร้านตัดแก้ตัดและเก็บให้เล็กลง ไม่ใช่ว่ารีดผ้าหรือส่งซักแห้งแล้วมันจะเล็กลงนี่นา
ยังไงก็ตาม นี่เป็นแค่เหตุผลที่ฉันตัดสินใจทำดึงหน้าในวัย 30 กว่า และตอนนี้ก็เป็นวันที่ 3 หลังผ่าตัดแล้ว ถึงยังดูเหมือนปลาตาเดียวอยู่ แต่ร่องแก้มกับแนวกรามเข้าที่ขึ้น เลยพอใจเป็นบางส่วน นอกนั้นยังลำบากเพราะปวดและบวมอยู่.. ฉันอยากพักฟื้นไปพร้อมกับดูว่าคนอื่นเป็นอย่างไรกันบ้าง แต่รีวิวคนที่ทำดึงหน้าในวัย 30 กว่ามีไม่ค่อยเยอะ เลยลองโพสต์ถามดูว่ามีใครที่นี่เคยทำไหม ถ้ามีใครเคยผ่าตัดแล้ว ช่วยแชร์ขั้นตอนการฟื้นตัวหน่อยนะ.. อาการบวม การสระผม แต่งหน้า การแสดงสีหน้า ฯลฯ..