ผ่าตัดขากรรไกรสองชั้นมา แล้วก็ทำโหนกแก้มกับกรามด้วย ใบหน้าผมไม่สมมาตรหนักมาก และกระดูกใบหน้าก็พัฒนาชัดเจน เลยมีปมเรื่องนี้มากตั้งแต่เด็ก คิดไว้ว่าเมื่อจบการเกณฑ์ทหารแล้วจะเก็บเงินและต้องผ่าตัดขากรรไกรสองชั้นให้ได้ สุดท้ายก็บอกพ่อแม่และได้ผ่าตัดครับ
ผมคิดว่าผลข้างเคียงอย่างแก้มตอบหรือหย่อนคล้อยเป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้ และคิดว่าการเจอผลข้างเคียงพวกนั้นยังดีกว่าต้องใช้ชีวิตกับหน้าเดิมไปตลอดชีวิต เลยไม่ได้รู้สึกกลัวการผ่าตัดเลย
แค่อยากให้ดูเป็นธรรมชาติ ไม่ดูเหมือนทำศัลยกรรมหนักเกินไป และแก้ความไม่สมมาตรได้ดี แค่นั้นก็พอแล้ว ตอนหาข้อมูลโรงพยาบาล ผมเลยอยากได้คุณหมอที่มีฝีมือในการแก้ความไม่สมมาตรและน่าเชื่อถือ
น่าจะดูไว้ 2 ที่? 3 ที่? มีคลินิกศัลยกรรมหนึ่งที่ คลินิกทันตกรรมที่ว่ากันว่าดังเรื่องผ่าตัดขากรรไกรสองชั้น แล้วก็ที่นี่
โรงพยาบาลนี้บอกว่าจะทำรายงานก่อนผ่าตัด วิเคราะห์ และวางแผนทั้งหมดว่าจะตัดอย่างไร จะยึดอย่างไร เลยรู้สึกไว้ใจขึ้นมาและเลือกที่นี่ครับ
หลังผ่าตัด ตอนเห็นภาพกระดูกนี่ช็อกจริง ๆ ... หน้าเดิมของผมใหญ่ เป็นเหลี่ยม และสองข้างไม่เข้ากันเลยจนดูยุ่งเหยิง แต่กระดูกหลังผ่าตัด ถึงจะเป็นแค่ภาพกระดูก รูปร่างก็ดูสวยมากจริง ๆ
แต่หลังผ่าตัดต้องคาบอะไรสักอย่างเหมือนแบบพิมพ์ไว้ในปาก แล้วใช้ยางรัดอยู่ ผมคิดว่าน่าจะทำเพื่อยึดตำแหน่งขากรรไกรบนและขากรรไกรล่าง ยังไงก็ตาม แบบนั้นข้างหนึ่งบาง อีกข้างหนึ่งหนา ตอนแรกมันเข้ากับปากผมดี แต่พอเวลาผ่านไปแล้วถอดออก ประมาณ 1-2 สัปดาห์ก็ขยับจนแบบนั้นใส่ไม่พอดีแล้ว แล้วตอนคาบมันอยู่ห้ามออกแรงกัด แต่ผมก็เผลอเกร็งแรงเข้าไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเพราะอย่างนั้นหรือเปล่า ตอนนี้รู้สึกเหมือนมุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นไปด้านหนึ่ง...
อีกปัญหาคือพอโหนกแก้มด้านข้างถูกกรอ ส่วนที่กระดูกเริ่มใกล้หูมันนูนออกมา ทำให้รำคาญมาก... แม้แต่ตอนทำผม เวลาตัดแถวจอนหรือหวีผม ก็จะไปสะดุดกับกระดูกที่นูนออกมานั้น เลยรู้สึกเหมือนทำให้ดูออกว่าผ่าตัดมา ตอนนี้อาการบวมยุบลงบ้างแล้ว เลยไม่ได้รู้สึกว่านูนหรือสะดุดเหมือนเดิมมากนัก แต่ก็ยังคอยกังวลอยู่ จริง ๆ แล้วการผ่าตัดโหนกแก้มเองไม่ใช่การลดความกว้างของใบหน้า แต่เป็นการกรอกระดูกโหนกแก้ม ดังนั้นคนที่ความกว้างของใบหน้าเดิมใหญ่ก็คงช่วยไม่ได้
ยังไงก็ตาม ช่วง 1 เดือน 2 เดือนแรก พอบวมยุบลงเรื่อย ๆ ก็ได้ยินคนพูดเยอะว่าบุคลิกใบหน้าเปลี่ยนไป เกิดมาก็เพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกว่าหน้าเล็ก เมื่อก่อนถ่ายรูปแล้วดูไม่ได้จริง ๆ แต่ตอนนี้อย่างน้อยก็รู้สึกว่า ระดับนี้ก็โอเคแล้วไหม?
ตอนนี้ไม่มีเจ็บตรงไหนเลย และการกินก็ไม่ลำบากเลย หาวก็อ้าปากได้กว้างมากจริง ๆ ส่วนเรื่องดูออกไหมว่าผ่าตัดมา ผมคิดว่าญาติที่เจอกันทุกปี หรือนานสุดก็ 2 ปีน่าจะรู้ แต่ไม่รู้ว่าไม่พูดหรือไม่รู้จริง ๆ นอกจากสองคนแล้วไม่มีใครดูออกเลย... เพื่อนสมัยมัธยมต้น/ปลายที่เจอกันในรอบ 3-4 ปีก็บอกแค่ว่าผอมลง ทั้งที่ในสายตาผมเปลี่ยนไปมาก และส่วนกระดูกที่ถูกตัดออกก็เยอะมาก เลยแปลกใจที่คนดูไม่ออก
แต่จริง ๆ ความต้องการของคนไม่มีที่สิ้นสุดเลย หลังผ่าตัด เพราะบวมทำให้เนื้อบนหน้าดูเป็นคลื่นไม่เรียบ เลยไปทำลิฟติ้ง ฉีดนู่นนี่อีก หมดไปอีก 2-3 ล้านวอน... แถมยังเตรียมจะทำจมูกอีก และยังนั่งกังวลว่าในอนาคตจะใช้เงินกับคลินิกผิวหนังแค่ไหน ควรทำตาหรือไม่ควรทำดี นี่แหละที่น่ากลัวมาก